Forgiven 1

Author : Villi Bheeman | Previous Part

---

കുറച്ച് ആളുകൾക്കായി നിങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അത് നിങ്ങളുടെ ആവശ്യമാണ്, നിങ്ങൾ ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി മണിക്കൂറുകളോളം കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു വിശ്വാസമാണ്,നിങ്ങൾ ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി കുറച്ച് ആഴ്ചകൾ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു സൗഹൃദമാണ്, പക്ഷേ വരാത്ത ഒരാൾക്കായി നിങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അത് സ്നേഹമാണ്…

 

പ്രേണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉപേക്ഷിച്ചു മറ്റാരുടെയോ പതിയായി ജീവിക്കുന്ന ആ മൂന്ന്പേരുടെ ജീവിതലേക്കും…

 

_________________________________________________

 

അനു ❤️‍🩹

 

പാലക്കാടൻ അതിർത്തി ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു നാലുകേട്ട് തറവാട്.

 

ശേഖരകുറപ്പ് രാവിലെത്തെ നടത്തം കഴിഞ്ഞു വീട്ടിന്റെ ഉമ്മറത്തുയിരുന്നു പത്രം വായിക്കുമ്പോൾ ആയിരുന്നു അനു പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങിവന്നത്…

 

“അമ്മുമോൾ എവടെ..സ്കൂളിൽ പോകാൻ നേരം ഒരു ബഹളം പതിവ് ഉള്ളതും ആണലോ “…ശേഖരൻ അനുവിനോട് ചോദിച്ചു..

 

“മോൾക്ക് പനിയുടെ ഒരു ലക്ഷണം..ഇന്നു വീടാണ്ടെന്നു വെച്ചു”…

 

മംഗലത്തും വീട്ടിലെ ശേഖരകുറുപ്പ്..ഒരു കാലം നാട്ടിൽ പ്രേമണി ആയിരുന്നു.കൂടാതെ രാഷ്ട്രീയവും.ഇന്നു എല്ലാം നിർത്തി വീട്ടിൽ ഒതുങ്ങി കഴിയുന്നു..മൂന്നുമകൾ അതിലെ ഏറ്റവും ഇളയവാൾ ആണ് അനുശ്രീ…

 

“കിരൺ ഇന്നലെ വന്നിലെ”…ശേഖരൻ കൈയിലെ പത്രം മാറ്റിവെച്ചു അവളോട് ചോദിച്ചു..

 

“രാത്രി താമസിച്ച വന്നേ വെളുപ്പിന് പോയി “…

 

അനു മറുപടി പറഞ്ഞു…

 

“അനിതെ.അനിതെ”… ശേഖരൻ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു…

 

അനിത അനുവിന്റെ അമ്മ..

 

“എന്നാ വിളിച്ചേ”…

 

അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഓടിയാണ് അവര് വന്നത്…

 

“നീ ആദിയെ വിളിച്ചു പറ..ഇങ്ങോട്ട് ഒന്നും വരാൻ”…

 

“എന്താ കാര്യം”…

 

“അമ്മുമോളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഒന്നും കൊണ്ട് പോണം”…

 

“മോൾക് എന്ത് പറ്റി”…അനിത അനുവിനോട് ചോദിച്ചു…

 

“നിന്നോട് വിളിച്ചു പറയാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു”… ശേഖരൻ ദേഷ്യപെട്ടപ്പോൾ അവര് അകത്തേക്ക് പോയി…

 

അനിത ആദിയെ വിളിച്ചു വീട്ടിലേക്കു വരാൻ പറഞ്ഞു…

 

അനു മോളെ എടുത്തു വന്നു ശേഖരന്റെ അടുത്തേക്കും ചേർന്നുയിരുന്നു…

 

അപ്പോൾ അനിത അങ്ങോട്ട് വന്നു കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിൽ ഒന്നും തൊട്ടും നോക്കി…

 

“അങ്ങനെ വലിയ ചൂട് ഒന്നും ഇല്ല”…

 

ശേഖരൻ ദേഷ്യത്തിൽ അനിതയെ ഒന്നും നോക്കി…

 

“നിനക്ക് ചായ എടുക്കട്ടേ മോളെ “…അനിത പെട്ടന്ന് അനുവിനോടായി ചോദിച്ചു..

 

“വേണ്ട അമ്മ..ഈ കുപ്പിയിൽ കുറച്ചു ചൂട് വെള്ളം തന്നൽ മതി”…

 

ശേഖരനെ നോക്കാതെ അനിത കുപ്പി കൈയിൽ വാങ്ങി അടുക്കളയിലേക്കു പോയി..

 

അമ്മുമോൾ ഇപ്പോളും നല്ല ഉറക്കമാണ്..

 

അനുവിന്റെ വേഷം ഒരു പഴയ ചുരിദാർ ആയിരുന്നു…

 

മുടിയിൽ ഒരു ക്ലിപ് മാത്രം..കഴുത്തിൽ പേരിനു കിരൺ കെട്ടിയ താലിമാലയും…

 

ശേഖരനും തന്റെ മോളെ കണ്ടിട്ട് എന്തോ പോലെ തോന്നി..ഈ വീട്ടിന്റെ ഐശ്വര്യം ആയിരുന്നവാൾ..ഇന്ന് അവളുടെ മുഖത്തെക്ക് നോക്കാൻ തന്നിക്കും കഴിയുന്നില്ല..തന്റെ തീരുമാനങൾ തെറ്റ് ആയിരുന്നു എന്നു മനസിൽ ആകാൻ അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ എടുത്തിരിക്കുന്നു..അയാൾക്ക് സ്വയം പുച്ഛം തോന്നി.. ആരോടോയുള്ള വാശി തന്റെ മോളുടെ ജീവിതം തന്നെ ഇല്ലാതെയാക്കി…

 

കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞു ആദി കാർ ആയിട്ട് വന്നു…

 

ആദിത്യാൻ എന്നാ ആദി.. ശേഖരന്റെ അനിയന്റെ മകൻ…

 

“അച്ഛാ, ഞങ്ങൾ പോയിട്ടു വരാം “…

 

ശേഖരനോട് പറഞ്ഞു അനു അമ്മു മോളെയും എടുത്തു കാറിൽ കയറി…

 

“മിനി ആന്റിയുടെ വീട്ടിൽ പോയ മതിയോ”…ആദി അവളോട് ചോദിച്ചു കാർ തിരിച്ചു…

 

“നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ആയോ”…

 

“ഞാൻ രാവിലെ ലോഡ് ഇറക്കി വന്നേയുള്ളു..ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോന്നേ പോകാം..”…

 

“ആന്റിടെ അടുത്ത് മതി”…

 

“കിരൺ ഏട്ടൻ ഇല്ലേ “…

 

“രാവിലെ പോയി”…അനു അമ്മുമോളെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു…