ഒരു അവിഹിതം
Oru Avhitha Pranayam | Author : Love
ഞൻ വിനോദ് വയസ് 34കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല ഒറ്റക്ക് ജീവിക്കുന്നു നാട്ടിൽ. ചെറിയ പണിക്കൊക്കെ പോയി ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകുന്നു.
വീട്ടിൽ പ്രത്യേകിച്ചു പറയാൻ ആരുമില്ല ഒറ്റ തടി ഒരു വീടുണ്ട് വാടകക്ക് ആയിരുന്നു താമസിച്ചത് ആദ്യം പിന്നെ പലരുടെയും സഹായം കൊണ്ട് ഒരു മുറിയും അതിനോട് ചേർന്ന് ഒരു ഹാൾ അവിടെ ആണ് ആഹാരം പാകം ചെയുന്നത്.
- മറ്റൊരു മുറിക്കു തറയിടൽ ചെയ്തു അപ്പോഴേക്കും ചില പ്രിശ്നങ്ങൾ കാരണം അത് നടന്നില്ല പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങുമ്പോൾ കഷ്ടി നടക്കാവുന്ന ഒരു വരാന്ത അത്രെയും ഉള്ളു.
മദ്യപാനവും വലിയും ഒക്കെ ആയി ജീവിതം അങ്ങനെ പോകുവായിരുന്നു.
എന്റെ സുഹൃത്താണ് രാജീവ്
രാജീവ് കാണാൻ സുമുഖൻ നല്ല വെളുത്ത നിറം പൊക്കവും വണ്ണവും ആവശ്യയത്തിനുണ്ട് ഒരു ഡ്രൈവർ ആണ് ടാക്സി ഓടിക്കുന്നു..
രാജീവ് എന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത് മാത്രമല്ല സഹപാടിയും കൂടിയാണ് എനിക്ക് എന്ത് പ്രിശ്നം വന്നാലും അവൻ ഒപ്പം ഉണ്ടാവും അനാവശ്യമായി ഞൻ ഒന്നിലും ഇടപെടാറില്ല.
ആകെ അവൻ എതിര് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് സ്നേഹിച്ച പെണ്ണ് ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രെമിച്ചപ്പോൾ അവളെ ചീത്ത വിളിച്ചതും തല്ലിയത്തിനും ആണ്.
പിന്നീട് അവൻ അനാവശ്യം ആയി ഒന്നിനും എന്നോട് പിണങ്ങിയിട്ടില്ല അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുമ്പോൾ ഇടക്കൊക്കെ പുറത്തു പോയി കളിക്കുന്നതും അവനു അറിയാം അവനിൽ നിന്നു ഞൻ ഒന്നും മറച്ചിട്ടില്ല.
അവൻ താമസിക്കുന്നത് ഒരു വാടക വീട്ടിലാണ്.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വീട്ടുകാർ അവരെ ഒഴിവാക്കിയപ്പോൾ ഞൻ സഹായിച്ചാണ് അവർക്കു ഒരു വീട് സെരിയാക്കി കൊടുത്തത്.
അവന്റെ ഫാമിലി എന്റേപോലെ ആണ്. ചിലതൊക്കെ സംഭവിക്കുന്നതിനു മുന്നേ.
രാജീവ് അവന്റെ ഭാര്യ സുമ കാണാൻ സുന്ദരിയാണ് വെളുത്ത നിറം അത്യാവശ്യം പൊക്കം ആവശ്യത്തിന് വണ്ണം 55 കിലോ ഭാരവും 34/32 സൈസ്
അവർക്കു രണ്ടു മക്കൾ ഒന്ന് 3പഠിക്കുന്നു മറ്റൊന്ന് കുഞ്ഞും
കുഴപ്പമില്ലാതെ അവർ ഹാപ്പി ആയി ജീവിക്കുന്നു.
രാജീവ് അവനു വലി ഉണ്ടേലും മദ്യപാനം കുറച്ചേ ഉള്ളു.
ഞാങ്ങൾ പരസ്പരം കൂടാറുണ്ട് കൂടുതലും സംസാരിച്ചു ഇരിക്കും അത് സുമക്കും അറിയാം അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇഷ്ടക്കേടില്ല.
ഞൻ എപ്പോ ചെന്നാലും എനിക്ക് കഴിക്കാനുള്ള ആഹാരവും നൽകിയെ സുമ വിടു നല്ല സ്നേഹം ആണ് അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ അടുത്ത നല്ല സുഹൃത്ത് ആണ്.
അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്നോഴാണ് കൊറോണ സമയം രാജീവിന് കോവിഡ് വരുന്നത് ആൾ കിടപ്പിലായി കുട്ടികൾ ഉള്ളയ്ത് കൊണ്ട് മാറ്റി പാർപ്പിച്ചു ഇടയ്ക്കു പനിയും പിടിച്ച് രാജീവ് ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയി.
ഞനങൾക്കു അത് താങ്ങാനാവാത്ത ഒരു ദുഃഖം ആയിരുന്നു. എന്റെ കരൾ മുറിഞ്ഞു പോയപോലെ ആയിരുന്നു.
അവനോടൊപ്പം ഉള്ള പല തും എന്നും ഓർത്തു വിഷമിക്കും പോയി കുടിക്കും അങ്ങനെ ആയിരുന്നു.
രാജീവ് പോയത്തോടെ സുമ വല്യ വിഷമത്തിൽ ആയി കുട്ടികളുടെ കാര്യം നോക്കാനും തനിക്കു ഒരു തുണയില്ലാതെ പോയല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ ഒരുപാട് കരഞ്ഞു സങ്കടപ്പെട്ടു.
അവളെ പോയി കാണാനുള്ള ധൈര്യവും എങ്ങനെ സമാധാനിപ്പിക്കണം എന്നൊന്നും അറിയാതെ കുറെ ദിവസങ്ങൾ അവൾക്കു മുഖംകൊടുക്കാതെ മാറി നടന്നു.
അങ്ങനെ ഒരു മാസം അതിനിടക്കൊക്കെ അവളെ കാണാൻ പോകുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അവളോട് അധികം സംസാരിച്ചു നില്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.