വിശുദ്ധ വേശ്യ 🫖 1

Vishudha Veshya Part 1 | Author : Teena John

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

പാലക്കാടൻ ചുരമിറങ്ങി വരുന്ന കാറ്റിന് പണ്ട് വല്ലാത്തൊരു കുളിർമയായിരുന്നു.

കരിമ്പനപ്പട്ടകൾക്കിടയിലൂടെ അത് മൂളിപ്പാട്ടു പാടി വരുമ്പോൾ, പാടവരമ്പത്ത് നിൽക്കുന്ന എന്റെ പാവാടത്തുമ്പിൽ അത് തൊട്ടുരുമ്മി പോകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്ന് ഈ നഗരത്തിലെ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിലിരുന്ന് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ അഴുക്കുചാലിലേക്ക് വീഴുന്ന മഴ നോക്കുമ്പോൾ ആ പഴയ കാറ്റിന്റെ മണം എനിക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല. ഇവിടെ കാറ്റില്ല, പകരം വിയർപ്പിന്റെയും ചീഞ്ഞഴുകിയ മാലിന്യങ്ങളുടെയും മനംമടുപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം മാത്രം. എന്റെ ജീവിതം പോലെ തന്നെ.

​ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇതേപോലൊരു വൈകുന്നേരമാണ് എന്റെ ജീവിതം എന്നെന്നേക്കുമായി മാറിമറിഞ്ഞത്. അന്ന് എനിക്ക് പതിനെട്ട് വയസ്സായിരുന്നു. പാലക്കാട്ടെ വെയിലിൽ വാടിയെങ്കിലും മനസ്സ് നിറയെ കണ്മഷി എഴുതാനും മുടിയിൽ തുളസിക്കതിർ ചൂടാനും മാത്രം കൊതിച്ചിരുന്ന ഒരു പാവം പെൺകുട്ടി.

​”സീതേ… ആ കഞ്ഞി ഒന്ന് നോക്കിക്കേ മോളേ, അടിക്ക് പിടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന്,” അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദം കേട്ടു.
​അമ്മ അന്ന് വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് അന്ന് മൂന്ന് മാസമേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛൻ വരുത്തിവെച്ച കടബാധ്യതകൾ ആ ചെറിയ ഓലമേഞ്ഞ വീടിനെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും കടക്കാർ വന്ന് വീടിന് മുന്നിൽ നിന്ന് തമിഴും മലയാളവും കലർന്ന ഭാഷയിൽ തെറികൾ വിളിച്ചുപറയുമ്പോൾ അമ്മ അകത്തിരുന്ന് തേങ്ങുമായിരുന്നു.

​”അമ്മേ, കഞ്ഞി റെഡിയായിട്ടുണ്ട്. രാഘവനെ വിളിക്കട്ടെ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

​”അവൻ ഉറങ്ങട്ടെ സീതേ. വിശക്കുമ്പോഴല്ലേ അവൻ കരയുന്നത്. ഉറങ്ങുമ്പോൾ അവന് വിശപ്പ് അറിയില്ലല്ലോ,” അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കള്ളുചെത്തുകാരന്റെ കത്തി തറച്ചതുപോലെ വേദന നൽകി. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായപ്പോൾ പാലക്കാട്ടെ ഗവൺമെന്റ് കോളേജിൽ പോകണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ, ഒരു നേരം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും വഴിയില്ലാത്തപ്പോൾ പഠനത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും പാപമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

​അന്നൊരു സന്ധ്യാനേരത്താണ് മാധവൻ നായർ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. അച്ഛന്റെ പഴയൊരു പരിചയക്കാരനാണെന്നാണ് അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞത്. കയ്യിൽ കുറച്ച് പഴങ്ങളും ബിസ്ക്കറ്റുമായിട്ടാണ് അയാൾ വന്നത്. വിശന്നിരുന്ന എന്റെ അനിയൻ രാഘവൻ അത് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം വിങ്ങി.

​”രാധേ, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഈ കുട്ടിയെ ഇങ്ങനെ വീട്ടിൽ ഇരുത്തിയാൽ മതിയോ? ഇവൾക്ക് നല്ലൊരു ജോലി കൊടുക്കാൻ എനിക്കറിയാവുന്നവർ നഗരത്തിലുണ്ട്,” മാധവൻ നായർ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.

​അമ്മ സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. “അവിടെ ആരാണ് നായരേ? എന്റെ മോൾ ഇതുവരെ ഈ കരിമ്പനക്കാട് വിട്ട് ഒരിടത്തും പോയിട്ടില്ല.”

​”നീ പേടിക്കണ്ട രാധേ. എന്റെ സ്വന്തം മോളെപ്പോലെയല്ലേ ഇവളും? എറണാകുളത്ത് ഒരു വലിയ തറവാട് വീടുണ്ട്. അവിടെ കുട്ടികളെ നോക്കാനും വീട്ടുജോലിക്കുമായി ഒരു പെണ്ണിനെ വേണം. നല്ല ശമ്പളം കിട്ടും. അത് മതി നിന്റെ ഈ കടങ്ങളൊക്കെ തീർക്കാൻ. ഇവൾക്ക് അവിടെ സുരക്ഷിതമായി താമസിക്കാം,” അയാളുടെ വാക്കുകൾക്ക് അന്ന് വല്ലാത്തൊരു വിശ്വസനീയത ഉണ്ടായിരുന്നു.

​രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ അമ്മ എന്റെ അരികിൽ വന്നു. എന്റെ മുടിയിഴകൾ തലോടിക്കൊണ്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു, “മോളേ, നിനക്ക് പോകാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ? നിന്നെ വിട്ടു നിൽക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. പക്ഷേ, ഈ കടം തന്നവർ നാളെയും വന്ന് വരാന്തയിൽ നിൽക്കും…”

​”അമ്മേ, ഞാൻ പോകാം. അവിടെ പോയി കുറച്ചു പണം ഉണ്ടാക്കിയാൽ നമുക്ക് ഈ വീട് വീണ്ടെടുക്കാം. രാഘവനെ നല്ല സ്കൂളിൽ ചേർക്കാം. കുറച്ചു നാൾ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചുവരില്ലേ?” ഞാൻ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.