🫖 വിശുദ്ധ വേശ്യ 🫖- 1 6

​മാതമ്മ എന്റെ തലമുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് മുഖം ഉയർത്തി. “പാലക്കാട്ടേക്ക് പോകാനോ? നിന്നെ മാധവൻ നായർ വിറ്റത് വെറുതെയല്ല. പതിനായിരം രൂപയാണ് ഞാൻ അയാൾക്ക് കൊടുത്തത്. ആ പണം നീ ഇക്കണക്കിന് പോയാൽ പത്തു കൊല്ലം എടുത്താലും തിരിച്ചു തീർക്കില്ല. മര്യാദയ്ക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നിന്നാൽ നിനക്ക് നല്ല വസ്ത്രവും ഭക്ഷണവും തരും. എതിർത്താൽ…”

​അവർ ഒരു കത്തിയെടുത്ത് എന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ പിടിച്ചു. “ഈ മുഖത്തെ ചന്തം ഞാൻ അങ്ങ് മാറ്റിക്കളയും. പിന്നെ ഒരുത്തനും നിന്നെ നോക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് മര്യാദയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ പഠിക്ക്.”

​അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ആ മുറിയിൽ തനിച്ചായി. ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന കണ്ണാടിയിൽ ഞാൻ എന്റെ മുഖം നോക്കി. ഇന്നലെ വരെ അമ്മയുടെ തങ്കക്കുട്ടിയായിരുന്ന സീതയല്ല അത്. കണ്ണുകളിൽ ഭയവും ചുണ്ടുകളിൽ ചോരപ്പാടുമുള്ള ഒരു അപരിചിത. എന്റെ കഴുത്തിലെ അമ്മ തന്ന താലിമാലയിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. അത് വിൽക്കാൻ പോലും എനിക്ക് അനുവാദമില്ലാത്ത ഒരിടത്താണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ.

​കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മായ എന്ന പെൺകുട്ടി മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അവൾക്ക് എന്നേക്കാൾ കുറച്ചു പ്രായം കൂടുതലുണ്ട്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ അരികിലിരുന്ന് എന്റെ മുടി ഒതുക്കി തന്നു.

​”കരയണ്ട സീതേ… ഇവിടെ കരയുന്നവർക്ക് ആയുസ്സ് കുറവാണ്. മാതമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്. നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഒരു കെണിയിലാണ്. രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കിയാൽ അവർ നമ്മളെ കൊല്ലും,” മായ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
​”മായേ… നിനക്കും എന്നെപ്പോലെ വീട്ടുകാരുണ്ടോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

​മായ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ലോകത്തിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്ക് ഒരു മകളുണ്ട് സീതേ. അവൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ നാട്ടിൽ വളരുകയാണ്. ഞാൻ ഇവിടെ നഴ്സ് ആണെന്നാണ് അവർ കരുതുന്നത്. ഓരോ മാസവും ഞാൻ അയക്കുന്ന പണം കൊണ്ടാണ് അവൾ പഠിക്കുന്നത്. എന്റെ ശരീരം വിറ്റുകിട്ടുന്ന പണം കൊണ്ട് അവൾക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ, എനിക്ക് എന്റെ വേദനകൾ മറക്കാൻ പറ്റും.”

​മായയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഇത്രയും വലിയൊരു ചതിയിലും അവൾ ഒരു പ്രതീക്ഷ മുറുകെ പിടിക്കുന്നു.

​”ഇന്ന് രാത്രി നിന്നെ കാണാൻ ഒരാൾ വരും. അയാൾ കുറച്ചു പരുക്കനാണ്. നീ പേടിക്കരുത്. കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചാൽ മതി. പാലക്കാട്ടെ നിന്റെ പാടത്തെയും കരിമ്പനകളെയും ഓർക്കുക. ശരീരം അവർക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുക, പക്ഷെ നിന്റെ മനസ്സ് നിന്റേതായി തന്നെ വെക്കുക,” മായ എനിക്ക് ഉപദേശങ്ങൾ നൽകി.

​വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ മാതമ്മ എനിക്ക് പുതിയൊരു പട്ടുസാരി തന്നു. ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള ആ സാരി കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് എനിക്ക് ഒരു ശവക്കച്ച പോലെയാണ് തോന്നിയത്. അവർ എന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ചായങ്ങൾ പൂശി. മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂവ് വെച്ചു തന്നു.

​”ചിരിക്കണം സീതേ… വരുന്നവൻ പണം തരുന്നത് നിന്റെ ഈ ചിരിക്കാണ്,” മാതമ്മ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
​രാത്രി പത്തുമണിയായപ്പോൾ മുറിയിലേക്ക് അയാൾ വന്നു. തടിച്ച ശരീരം, പരുക്കൻ ശബ്ദം. അയാൾ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ മായ പറഞ്ഞതുപോലെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ആ കരിമ്പനക്കാറ്റും, അനിയൻ രാഘവന്റെ ചിരിയും ഞാൻ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അയാളുടെ സ്പർശനം എന്നെ വീണ്ടും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
​ആ രാത്രിയും കടന്നുപോയി. ഓരോ രാത്രിയും എന്റെ ഓരോ കഷ്ണങ്ങൾ മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെടുകയായിരുന്നു. പണം… അതാണ് ഇവിടുത്തെ ദൈവം. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാതമ്മ എന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് പണം തന്നു.
​”ഇത് നിന്റെ ആദ്യത്തെ ശമ്പളമാണ്. വീട്ടിലേക്ക് അയച്ചോ. മാധവൻ നായർ വഴി ഞാൻ ഇത് പാലക്കാട്ടേക്ക് എത്തിക്കാം,” അവർ പറഞ്ഞു.
​ആ പണം കയ്യിൽ വെച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിറയൽ തോന്നി. എന്റെ മാനം വിറ്റുകിട്ടിയ പണം. ഇത് കൊണ്ട് എന്റെ അമ്മ അരി വാങ്ങുമോ? എന്റെ അനിയൻ പുസ്തകം വാങ്ങുമോ? ആ പണത്തിന് അപ്പോൾ ചോരയുടെ മണമായിരുന്നു.