🫖 വിശുദ്ധ വേശ്യ 🫖- 1 6

​യാത്ര തിരിക്കുന്ന ദിവസം അമ്മ തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന താലിമാല ഊരി എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു. “ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചോ മോളേ. വല്ല അത്യാവശ്യവും വന്നാൽ ഇത് വിൽക്കാം. നിനക്ക് ഇതല്ലാതെ ഒന്നും എനിക്ക് തരാനില്ല.”
​അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അനിയൻ എന്റെ സാരിത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങി. “ചേച്ചി എനിക്കു പുതിയ ബാഗും കുടയും വാങ്ങി വരുമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടി പറയാനാകാതെ ഞാൻ മാധവൻ നായരുടെ കൂടെ നടന്നു.
​ട്രെയിനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ എനിക്ക് ഒരു കുപ്പി വെള്ളം തന്നു. അത് കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു മയക്കം തോന്നി. കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ട അവസാന കാഴ്ച ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ കരിമ്പനകൾ വേഗത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്നതായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമവും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ആ മരങ്ങൾക്കൊപ്പം മാഞ്ഞുപോയി.

​പിന്നീട് ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ കണ്ടത് ഒരു പുതിയ ലോകമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് സ്വപ്നങ്ങളിലെ നഗരമായിരുന്നില്ല. ജനാലകളില്ലാത്ത, ഇടുങ്ങിയ ഒരു ഇരുണ്ട മുറി. സിഗരറ്റിന്റെയും കടുത്ത പെർഫ്യൂമിന്റെയും മണം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

​കതക് തുറന്ന് മാധവൻ നായർ അകത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കൂടെ അമിതമായി ചായം തേച്ച ഒരു സ്ത്രീയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കശാപ്പുകാരന്റെ ക്രൂരതയുണ്ടായിരുന്നു.

​”സാധനം ഫ്രഷ് ആണ്. പറഞ്ഞ പണം ഞാൻ തരാം,” ആ സ്ത്രീ മാധവൻ നായരുടെ കയ്യിലേക്ക് കുറച്ച് നോട്ടുകൾ വെച്ചുകൊടുത്തു.
​എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ പണം എണ്ണുന്ന ശബ്ദം ഇടിയായി മുഴങ്ങി. “നായരേ, ഇതെന്താണ്? എന്നെ ജോലിക്ക് കൊണ്ടുപോകാം എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകണം!” ഞാൻ അയാളുടെ കാലുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

​അയാൾ എന്നെ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. “പോടീ… നിന്റെ അമ്മയും നിന്നെ ഇവിടെ വിറ്റ കാശ് കൊണ്ട് അരി വാങ്ങി തിന്നുകയാണ്. ഇനി നിനക്ക് ഒരിടത്തേക്കും പോകാൻ പറ്റില്ല. ഇവരാണ് നിന്റെ പുതിയ മുതലാളി. ഇവിടുത്തെ നിയമങ്ങൾ ഇവർ നിനക്ക് പറഞ്ഞു തരും.”

​അയാൾ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. എന്റെ ലോകം അന്ന് തകർന്നു വീണു. എന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് ആ സ്ത്രീ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
​”ഇവിടെ കരയാൻ നിനക്ക് സമയമില്ല സീതേ. നിന്റെ ഈ കണ്ണീരിന് ഇവിടെ ആരും വില തരില്ല. നിന്റെ ശരീരത്തിനാണ് ഇവിടെ വില. ഇന്ന് രാത്രി നിനക്ക് ആദ്യത്തെ ആൾ വരും. ഒന്ന് ഒരുങ്ങിക്കോ!”

​ആ രാത്രി നഗരത്തിൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ആ മനോഹരമായ മഴയല്ല, മറിച്ച് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ വിശുദ്ധിയും കഴുകിക്കളയുന്ന ഒരു ക്രൂരമായ മഴ. ആ മുറിയിലെ വിളക്കുകൾ അണയുമ്പോൾ, എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ ആരും കേട്ടില്ല. അമ്മയുടെ താലിമാല എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് വിങ്ങി.
​ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ മരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടി വന്നു—ഒരു ശരീരമായി മാത്രം.

ആദ്യത്തെ രാത്രി… അത് വെറുമൊരു രാത്രിയായിരുന്നില്ല. എന്റെ ആത്മാവിനെ കാർന്നുതിന്ന ഒരു ശ്മശാനമായിരുന്നു ആ മുറി. ജനാലകളില്ലാത്ത ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ എന്റെ നിലവിളികൾ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഇരമ്പൽ എന്റെ കരച്ചിലിനെ മുക്കിക്കളഞ്ഞു.

നഗരത്തിലെ ആഡംബരങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെടുന്നത് ആരും അറിഞ്ഞില്ല.

​പുലർച്ചെയായപ്പോൾ കതക് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധവും വിയർപ്പും കലർന്ന ആ മുറിയിൽ ഞാൻ വെറും തറയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയായിരുന്നു. മാതമ്മ എന്ന് എല്ലാവരും വിളിക്കുന്ന ആ ചായം തേച്ച സ്ത്രീ അകത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസിൽ കട്ടൻ ചായ ഉണ്ടായിരുന്നു.

​”എഴുന്നേൽക്ക് പെണ്ണേ… ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ മതിയോ? ഇതൊക്കെ ഈ പണിയുടെ ഭാഗമാണ്. ആദ്യം കുറച്ചു പ്രയാസം തോന്നും, പിന്നെ നീ ശീലിച്ചോളും,” അവർ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
​ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എന്നെ വിടൂ… എനിക്ക് എന്റെ പാലക്കാട്ടേക്ക് പോണം. ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല. എന്നെ വിട്ടയയ്ക്കൂ…” ഞാൻ അവരുടെ കാലുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.