വിശുദ്ധ വേശ്യ 🫖 2

Vishudha Veshya Part 2 | Author : Teena John

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

​ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്കും മാസങ്ങൾക്കും വഴിമാറി. പാലക്കാട്ടെ വെയിലിൽ കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ കരിമ്പനപ്പട്ടകൾ പോലെ എന്റെ ഉള്ളും പതിയെ മരവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ ഓരോ പുലർച്ചെയും ഉണരുമ്പോൾ മരിക്കാൻ തോന്നുമായിരുന്നു. എന്നാൽ മരണം പോലും ഒരു ആഡംബരമാണെന്ന് ഈ നരകം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

​മാതമ്മയുടെ ‘ഭവനം’ എന്ന് അവർ വിളിക്കുന്ന ആ കെട്ടിടത്തിന് പുറത്തുള്ള ലോകം എനിക്ക് അന്യമായി. പകൽ മുഴുവൻ ഉറക്കം, രാത്രിയായാൽ ചായം പൂശിയ ജീവിതം. ഇതായിരുന്നു പുതിയ ദിനചര്യ.

​ഒരു വൈകുന്നേരം മായ എന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവൾ ഒരു പൊതി എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. “ഇത് നിനക്കുള്ളതാ സീതേ. മാതമ്മ തന്നയച്ചതാണ്.”

​ഞാൻ അത് തുറന്നു നോക്കി. ഒരു മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാർ. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നിറം. പെട്ടെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പാലക്കാട്ടെ ആ ചെറിയ കവലയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. അവിടുത്തെ ഉടുപ്പുകടയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഈ നിറത്തിലുള്ള തുണി നോക്കി നിന്നതും, പണമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അമ്മ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയതും ഞാൻ ഓർത്തു. പ

​”എന്തിനാ മായേ എനിക്കിതൊക്കെ? ഈ ചായം പൂശിയ സാരികൾക്കിടയിൽ ഇനിയൊരു മഞ്ഞ ചുരിദാറിന് എന്ത് പ്രസക്തി?” ഞാൻ നിസ്സംഗതയോടെ ചോദിച്ചു.

​മായ എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “സീതേ, നമ്മൾ ഇവിടെ എന്തിനാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാമോ? നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പെൺകുട്ടിയെ പാടെ മറക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് അവൾക്ക് വേണ്ടി ചിലത് ചെയ്യാനാണ്. നീ അയച്ച പണം കൊണ്ട് നിന്റെ അമ്മ വീടിന്റെ ആധാരം തിരിച്ചെടുത്തുവെന്ന് മാധവൻ നായർ കഴിഞ്ഞ ദിവസം പറഞ്ഞല്ലോ. അതോർത്ത് നീ സന്തോഷിക്ക്.”

​സന്തോഷം… ആ വാക്കിന് ഇപ്പോൾ എന്റെ നിഘണ്ടുവിൽ അർത്ഥമില്ലാതായിരിക്കുന്നു. എന്റെ ശരീരം വിറ്റ കാശ് കൊണ്ട് അമ്മ വീട് വീണ്ടെടുക്കുമ്പോൾ, ആ വീടിന്റെ തറക്കല്ലുകളിൽ എന്റെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ടാകില്ലേ? അമ്മ അതറിയുന്നുണ്ടാകുമോ?

​പെട്ടെന്നാണ് താഴെ വലിയൊരു ബഹളം കേട്ടത്. മാതമ്മയുടെ അലർച്ചയും ആരുടെയോ കരച്ചിലും. ഞാനും മായയും താഴേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. അവിടെ ഒരു പുതിയ പെൺകുട്ടി. കണ്ടാൽ പതിനഞ്ച് വയസ്സേ തോന്നിക്കൂ. അവൾ തറയിൽ കിടന്ന് ഉരുണ്ടു കരയുകയാണ്.

​”എന്നെ വിടൂ… എനിക്ക് പരീക്ഷ എഴുതണം. അച്ഛൻ എന്നെ കൊല്ലും!” അവൾ ആർത്തു വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​മാതമ്മ അവളുടെ മുടിയിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് മുഖത്തടിച്ചു. “പരീക്ഷയോ? നിന്റെ അച്ഛൻ തന്നെയാണ് നിന്നെ ഇവിടെ ഏല്പിച്ചത്. അയാൾക്ക് മദ്യപിക്കാൻ കാശ് വേണം. ഇനി നിന്റെ പരീക്ഷയും പഠനവും ഒക്കെ ഈ മുറിക്കുള്ളിലാണ്.”

​ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. എന്റെ പഴയ രൂപം എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് പോലെ. ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന് മാതമ്മയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.
​”മാതമ്മേ… അവളെ വിടൂ. അവൾ കൊച്ചുകുട്ടിയാണ്. അവൾക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല.”
​മാതമ്മ എന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. “നീ നിന്റെ പണി നോക്കിയാൽ മതി സീതേ. നീയും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ. ഇപ്പോൾ നീയൊരു വലിയ റാണി ആയല്ലോ. ഇവളും നാളെ അങ്ങനെയൊക്കെ ആകും.”

​അവർ ആ പെൺകുട്ടിയെ വലിച്ചിഴച്ച് ഒരു ഇരുണ്ട മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി പൂട്ടി. അവളുടെ കരച്ചിൽ ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി വിങ്ങി. ഞാൻ തളർന്നിരുന്നു പോയി..

​”മായേ… നമുക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലേ? അവൾ ഒരു കുഞ്ഞല്ലേ?” ഞാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​മായ എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “സീതേ, ഇവിടെ നീതിയും ന്യായവും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ഇവിടെ നമ്മൾ വെറും ചരക്കുകൾ മാത്രമാണ്. നിനക്ക് അവളെ സഹായിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവൾക്ക് കുറച്ചു ആഹാരം കൊടുക്കാം. മനസ്സിന് ധൈര്യം കൊടുക്കാം. അല്ലാതെ ഈ പൂട്ടു തുറക്കാൻ നമുക്കാവില്ല.”
​അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.