🫖 വിശുദ്ധ വേശ്യ 🫖- 2 11

​പെട്ടെന്ന് മായയുടെ വിസിൽ ശബ്ദം കേട്ടു. മാതമ്മ വരുന്നുണ്ട്! ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. അന്ന് രാത്രി മാതമ്മ എന്നെ വിളപ്പിച്ചു.

​”നീ ആ കൊച്ചിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയല്ലേ? സീതേ… നിനക്ക് ഇവിടെ നല്ല പരിഗണന കിട്ടുന്നുണ്ടെന്ന് വെച്ച് എന്റെ അധികാരത്തിൽ കയ്യിടാൻ നോക്കണ്ട. അവൾ എന്റെ ബിസിനസ് ആണ്. അവളെ പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കാൻ എനിക്കറിയാം. ഇനി നീ അവളെ കാണാൻ പോയാൽ നിനക്ക് കിട്ടുന്ന പണം ഞാൻ നിർത്തിവെക്കും. നിന്റെ അമ്മയ്ക്കും അനിയനും പിന്നെ ആര് കാശ് കൊടുക്കും?”

​മാതമ്മയുടെ ആ ഭീഷണി എന്നെ നിശബ്ദയാക്കി. എന്റെ ഏക ലക്ഷ്യം എന്റെ കുടുംബമാണ്. പക്ഷേ, സുരഭിയെ കാണുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ആ കുറ്റബോധം എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
​അന്ന് രാത്രി എന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്നത് എപ്പോഴും മാന്യനായി നടിക്കുന്ന ഒരു മധ്യവയസ്കനായിരുന്നു. അയാൾ നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ വ്യാപാരിയാണ്. കുറെ നേരം അയാൾ തന്റെ കച്ചവടത്തിലെ ലാഭനഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. പിന്നീട് അയാൾ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

​”സീതേ… നീ ഇത്രയും സുന്ദരിയായിട്ടും എന്താ എപ്പോഴും സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? നിനക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തരാം. വസ്ത്രങ്ങളോ ആഭരണങ്ങളോ എന്തുവേണം?”

​ഞാൻ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “സാറേ, എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട. പക്ഷേ സാറിന് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ? അപ്പുറത്ത് ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്. അവളെ ഒന്ന് രക്ഷിക്കാമോ?”

​അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. “രക്ഷിക്കാനോ? സീതേ, ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നത് സന്തോഷിക്കാനാണ്. നിന്നെപ്പോലെ ഒരാളെ രക്ഷിക്കാൻ നോക്കിയാൽ എന്റെ അന്തസ്സിന് എന്ത് സംഭവിക്കും? അതൊന്നും ഞങ്ങളുടെ പണിയല്ല.”

​അയാൾ പറഞ്ഞ ആ ‘അന്തസ്സ്’ എന്ന വാക്ക് എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചു. രാത്രികളിൽ ഈ ഇരുട്ടറകളിൽ വന്ന് മാനം വിൽക്കുന്നവർക്ക് പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ വലിയ അന്തസ്സാണ്! ഈ ലോകത്തിന്റെ കാപട്യം എനിക്ക് അസഹ്യമായി തോന്നി.

​രാത്രി രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ സുരഭിയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു നിലവിളി കേട്ടു. മാതമ്മ അവളെ നിർബന്ധിച്ച് ആരോടോ കൂടെ അയക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഞാൻ ഓടിച്ചെന്നു. മാതമ്മ അവളെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയാണ്.
​”വിടൂ മാതമ്മേ! അവൾക്ക് പേടിയാണ്…” ഞാൻ കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു.

​”നീ മാറി നിൽക്ക് സീതേ!” മാതമ്മ എന്നെ തള്ളി മാറ്റി.

​സുരഭിയുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ആ നോട്ടം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അവൾ ആ കാറിലേക്ക് കയറ്റപ്പെട്ടു. കാർ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ പഴയ നിലാവിനും കറ പുരണ്ടതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​മായ എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “സീതേ, ഇത് നമ്മുടെ വിധിയാണ്. നമുക്ക് ആരെയും രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മളെത്തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.”
​പാലക്കാട്ടെ ആ വയലുകളിൽ ഓടിനടന്നിരുന്ന സീത അന്ന് രാത്രി പൂർണ്ണമായും മരിച്ചു. പകരം അവശേഷിച്ചത് വെറുമൊരു യന്ത്രമായി മാറിയ ഒരു ശരീരം മാത്രമാണ്. ഓരോ രാത്രിയും ആ ശരീരത്തിൽ പുതിയ മുറിവുകൾ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു, ആരും കാണാത്ത മുറിവുകൾ.

(തുടരും)