🫖 വിശുദ്ധ വേശ്യ 🫖- 2 11

എന്റെ ഗ്ലാസ്സിലെ വെള്ളത്തിന് പോലും ചോരയുടെ രുചി അനുഭവപ്പെട്ടു. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് എപ്പോഴും വരാറുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ വന്നു. അയാൾ വലിയ പണക്കാരനാണ്. അധികം സംസാരിക്കാറില്ല.
​അയാൾ എന്റെ അരികിലിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു, “സാറേ… അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്. അവൾ പരീക്ഷ എഴുതാൻ പോകേണ്ടവളാണ്. സാറിന് അവളെ സഹായിക്കാൻ പറ്റുമോ? അവളെ ഒന്ന് വീട്ടിൽ എത്തിക്കാമോ?”

​അയാൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദയയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ അയാൾ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

​”മോളേ… ഞാൻ ഇവിടെ വരുന്നത് സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാനല്ല. സങ്കടങ്ങൾ മറക്കാനാണ്. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ വിധി കാണും. അത് തടുക്കാൻ ആർക്കും പറ്റില്ല.”

​ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഈ ലോകത്തോടുള്ള മുഴുവൻ വെറുപ്പും തോന്നി. പണമുള്ളവർക്ക് വികാരം വിൽക്കാൻ കഴിയും, പക്ഷേ പാവപ്പെട്ടവരുടെ കണ്ണീർ കാണാൻ കഴിയില്ല.

​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഞാൻ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുറിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്നു. അവളുടെ പേര് സുരഭിയെന്നാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ഞാൻ വിളിച്ചു.
​”സുരഭീ… പേടിക്കണ്ട. ചേച്ചി കൂടെയുണ്ട്.”
​അകത്തുനിന്ന് അവളുടെ തേങ്ങൽ കേട്ടു. “ചേച്ചീ… എന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോകാൻ വരുമോ? എനിക്ക് സ്കൂളിൽ പോകണം…”

​എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. എന്ത് മറുപടിയാണ് ഞാൻ അവൾക്ക് നൽകുക? “വരും മോളേ…” എന്ന് കള്ളം പറയാൻ പോലും എന്റെ നാവ് വഴങ്ങിയില്ല.
​പാലക്കാട്ടെ ആ കരിമ്പനക്കാറ്റിൽ സുരഭിയെപ്പോലെ എത്രയോ പെൺകുട്ടികൾ ഇനിയും ഇരകളാക്കപ്പെടും? വറുതിയുടെയും ചതിയുടെയും ഈ ലോകത്ത്, നിലാവിനുപോലും കറ പുരണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ അന്നാണ് ഉറപ്പിച്ചത്.

​സുരഭിയുടെ നിലവിളികൾ ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവരുകളിൽ പതിയെ അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. കരഞ്ഞു കരഞ്ഞ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീർത്തു. ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ അവൾ ആ മുറിയുടെ മൂലയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. അവളുടെ ആ രൂപം കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പഴയ പാലക്കാട്ടുകാരി സീത വല്ലാതെ പിടയുകയായിരുന്നു.

​മാതമ്മയുടെ കർക്കശമായ ഭരണം അവളെ മെരുക്കാൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ അവളെ പട്ടിണിക്കിടൂ, വിശക്കുമ്പോൾ അവൾ തനിയെ വഴിക്ക് വരും,” എന്നായിരുന്നു മാതമ്മയുടെ കല്പന. പക്ഷേ എനിക്ക് അത് കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
​അന്ന് വൈകുന്നേരം മാതമ്മ പുറത്തുപോയ തക്കം നോക്കി ഞാൻ സുരഭിയുടെ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി. മായയാണ് എനിക്ക് കാവൽ നിന്നത്. ഞാൻ കയ്യിലൊരു പ്ലേറ്റ് ചോറുമായി ആ കതക് പതുക്കെ തുറന്നു.

​”മോളേ… സുരഭീ…” ഞാൻ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
​അവൾ എന്നെ കണ്ട് ഭയത്തോടെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി. “എന്നെ തൊടരുത്… എന്നെ വിടൂ…” അവളുടെ ശബ്ദം തകർന്നിരുന്നു.

​ഞാൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്നു. “പേടിക്കണ്ട മോളേ, ഞാൻ നിന്റെ ചേച്ചിയെപ്പോലെയാണ്. നീ ഇത് കുറച്ച് കഴിക്ക്. ശരീരം തളർന്നാൽ നിനക്ക് ഇവിടെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ല.”

​അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “ചേച്ചീ… എനിക്ക് എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പോണം. എന്റെ കൂട്ടുക്കാരൊക്കെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു സിനിമയ്ക്ക് പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞതാ. അച്ഛൻ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്?”

​ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. മദ്യത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ചോരയെ വിൽക്കുന്ന അച്ഛന്മാരുള്ള ലോകമാണിതെന്ന് അവൾക്ക് എങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും? ഞാൻ ഓരോ ഉരുളയായി അവൾക്ക് ചോറ് നൽകി. അവളുടെ കണ്ണീർ ആ ചോറിലേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​”സുരഭീ, നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല ജീവിതം. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത വഴികളിലൂടെ നമുക്ക് നടക്കേണ്ടി വരും. പക്ഷേ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം അണയ്ക്കരുത്. നീ പഠിക്കണം, ഇവിടുത്തെ ഈ ഇരുട്ടിലും നിന്റെ മനസ്സിനെ നീ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം,” ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.