കാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ – 1

[ സിനിമാക്കാരൻ ]

പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു. ആ നൈലോൺ ടെന്റിന്റെ മുകളിൽ വന്ന് തുരുതുരാന്ന് അടിച്ചുപെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ശബ്ദം… മണിക്കൂറുകളായി എന്റെ കാതുകളിൽ, എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്ന ഒരേയൊരു പശ്ചാത്തലസംഗീതം അതായിരുന്നു. ആ തണുപ്പ് മാറ്റാനായി ഞാൻ എന്റെ സ്ലീപ്പിംഗ് ബാഗിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പരമാവധി ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നു. മുകളിൽ ടെന്റിന്റെ തുണിയിൽ വന്ന് വീഴുന്ന ഓരോ വലിയ മഴത്തുള്ളിയുടെയും ശബ്ദം ഞാൻ വെറുതെ എണ്ണിനോക്കുകയായിരുന്നു.

ഈ കാടിന് ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മണമാണ്. മണ്ണും കാട്ടുചെടികളും ജീർണ്ണിച്ച ഇലകളും ഒന്നിച്ച് നനയുമ്പോഴുള്ള ആ ഒരു മണം വായുവിൽ ആകെ പടർന്നുനിൽപ്പുണ്ട്. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ നാവിൻതുമ്പിൽ അതിന്റെ രുചിയറിയാം എന്ന് തോന്നുമാറ് അത്രമേൽ തീവ്രമായിരുന്നു ആ അന്തരീക്ഷം. ടെന്റിന് പുറത്താണെങ്കിൽ ഇരുട്ടാണ്. കാടും മേടും എല്ലാം ഇരുട്ട് വിഴുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. മരങ്ങളെ വെള്ളിനിറത്തിൽ വരച്ചിടുന്ന ഇടയ്ക്കുള്ള ആ മിന്നൽപ്പിണരുകൾ മാത്രമാണ് പുറംലോകം ജീവനുള്ളതാണെന്ന് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചത്.

പകലത്തെ ആ കഠിനമായ മലകയറ്റം കാരണം എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഒരൊറ്റ പേശി പോലും അനക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ. നല്ല ഒന്നാന്തരം ബോഡി പെയിൻ. ആ നേർത്ത ക്യാമ്പിംഗ് മെത്തയിൽ കിടന്ന് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ പോലും ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങുന്നതുപോലെ വേദന എടുത്തു. പക്ഷേ, ശരീരത്തിലെ വേദനയേക്കാൾ എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചത് ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന ആ പഴയ ഓർമ്മകളായിരുന്നു.

കഴിഞ്ഞുപോയ ആ ബ്രേക്കപ്പ്… മായാത്ത ഒരു വലിയ മുറിപ്പാടുപോലെ ഇപ്പോഴും എന്റെ കൺകോണുകളിൽ തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ട്. അവൻ ആ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞ്, എന്നെ പാടെ തനിച്ചാക്കി ആ പടിയിറങ്ങിപ്പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ കൃത്യം മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉള്ളാകെ ശൂന്യമായി, ഒരു ജീവനില്ലാത്ത വെറുമൊരു കല്ലുപോലെയായിരുന്നു ഞാൻ.

അതുകൊണ്ടാണ് അർജുൻ ഈയൊരു ട്രിപ്പ് നിർബന്ധിച്ച് പ്ലാൻ ചെയ്തത്. എന്റെ സ്വന്തം ഏട്ടന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്ത്. ഒടുവിൽ കാട്ടിലേക്കുള്ള ഈ യാത്രയ്ക്ക് ഞാൻ തലയാട്ടും വരെ അവൻ ആ ആകുലത നിറഞ്ഞ തവിട്ടുക്കണ്ണുകളോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. എനിക്ക് അവനെ അത്ര പെട്ടെന്ന് തള്ളിക്കളയാൻ പറ്റിയില്ല, കാരണം അത്രമേൽ എന്നെ അവൻ കരുതുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് അടുത്തൊരു മിന്നൽപ്പിണർ വെട്ടിയത്, ഇത്തവണ അത് തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ തന്നെ അന്തരീക്ഷത്തെ പാടെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഭയങ്കരമായൊരു ഇടിമുഴക്കവുമെത്തി. ദൂരെനിന്നുള്ള ഒരു നേർത്ത ശബ്ദമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ നെഞ്ച് പിളർക്കുന്ന ഒരു പൊട്ടിത്തെറി. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ തീവ്രത എന്റെ മനസ്സ് തിരിച്ചറിയുന്നതിന് മുൻപേ ശരീരം വല്ലാതെ ഞെട്ടിവിറച്ചുപോയി. ഇടിമിന്നലിന്റെ ആ താളത്തിനൊപ്പം എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പും വല്ലാതെ കൂടി. വിരലുകൾ സ്ലീപ്പിംഗ് ബാഗിന്റെ തുണിയിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ച് ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.

“പ്രത്യാ…?”

തൊട്ടടുത്തുനിന്ന് അർജുന്റെ ശബ്ദം

കേട്ടു. ആ ഇരുട്ടിലും വളരെ പതിഞ്ഞ, എന്നാൽ ആഴമുള്ള ശബ്ദമായിരുന്നു അത്.

“ഡീ, നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? നീ പേടിച്ചോ?” അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് മറുപടി നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ തൊണ്ടയൊക്കെ വല്ലാതെ വരണ്ടുപോയിരുന്നു. ഇടിമുഴക്കം കാട്ടിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു, ടെന്റിന്റെ അടിയിലെ മണ്ണുപോലും കുലുങ്ങുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. നെഞ്ചിൽ തുടങ്ങി കൈകാലുകളിലേക്ക് പടരുന്ന ഒരു നേർത്ത വിറയൽ എന്നെ പാടെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് തൊട്ടടുത്തുള്ള സ്ലീപ്പിംഗ് ബാഗിൽ ഒരു അനക്കമുണ്ടായി. ആ ഇരുട്ടിലും അവന്റെ വലിയ, നല്ല കരുത്തുറ്റ ആ കൈ എന്റെ തോളിൽ വന്ന് തൊട്ടു.