അരുണിമ – 1
[ Tom27 ]
അരുണിമയും നിഖിലും വിവാഹിതരായിട്ട് 2 വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പുറത്ത് നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതം വളരെ സാധാരണമായിരുന്നു. നല്ല വീട്, നല്ല ജോലി, പരസ്പര ബഹുമാനം—എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അരുണിമ നഗരത്തിലെ ഒരു സ്കൂളിൽ അധ്യാപികയായിരുന്നു. കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതും അവരുടെ വളർച്ചയിൽ പങ്കാളിയാകുന്നതും അവൾക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. നിഖിൽ സ്വന്തമായി നടത്തിയിരുന്ന ഒരു ചെറിയ, മനോഹരമായ കോഫി ഷോപ്പിന്റെ ഉടമയായിരുന്നു.
രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ കാപ്പിയുടെ സുഗന്ധവും ഉപഭോക്താക്കളുടെ തിരക്കുമായിരുന്നു അവന്റെ ലോകം.
പക്ഷേ അവരുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിൽ പറയാതെ കിടന്നിരുന്ന ഒരു ആഗ്രഹം അരുണിമയുടെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളായി വളർന്നിരുന്നു.
അവൾക്ക് മറ്റൊരു പുരുഷനോടുള്ള ആകർഷണം.
ആ കാര്യം നിഖിൽ അറിയില്ലെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നു.
ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി, നിഖിൽ കോഫി ഷോപ്പിലെ ദിവസത്തെ ജോലികൾ തീർത്ത് വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം അപ്രതീക്ഷിതമായി ചോദിച്ചു:
“അരുണിമേ… നിനക്ക് എന്നോട് എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?”
അവൾ ഞെട്ടി.
“എന്താ?”
നിഖിൽ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“നീ എന്തെങ്കിലും മറച്ചുവയ്ക്കുമ്പോൾ നിന്റെ മുഖം മാറും.”
അരുണിമ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ചുനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“ഞാൻ മറ്റൊരാളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ?”
നിഖിലിന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മങ്ങി.
അവൻ ഉടൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല.
പകരം ചോദിച്ചു:
“നിനക്ക് ശരിക്കും അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
അരുണിമ തലകുനിച്ചു.
“ഉണ്ട്.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കുറ്റബോധവും ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
നിഖിൽ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
“അവൻ ആരാണ്?”
അരുണിമ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ടോണി.”
ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ നിഖിൽ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
ടോണിയെ അവനും അറിയാമായിരുന്നു. ടോണിയും ഇവളും കോളേജ് കാലത്ത്
പ്രണയിച്ചു നടന്നതും ആണ്. അവനിപ്പോൾ ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയർ എഞ്ചിനീയറായിരുന്നു. ഒരു ടെക് കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ കൂടുതലായും വീട്ടിൽ നിന്നാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.
കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നിൽ നീണ്ട മണിക്കൂറുകൾ ചെലവഴിക്കുന്ന, ശാന്തനായ സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു അവൻ.
പക്ഷേ അരുണിമയുടെ മനസ്സിൽ ടോണിക്ക് ഇപ്പോഴും ഇത്രയും സ്ഥാനം ഉണ്ടെന്ന് നിഖിൽ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
“നീ അവനെ വീണ്ടും കാണണമെന്നുണ്ടോ?” നിഖിൽ ചോദിച്ചു.
അരുണിമ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഉണ്ട്.”
നിഖിൽ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ അസൂയയും ഭയവും കൗതുകവും ഒരുമിച്ച് കലർന്നിരുന്നു.
പിന്നെ അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“അപ്പോൾ അവനെ വിളിക്കൂ.”
അരുണിമയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിച്ചു.
“നിഖിൽ… നീ ശരിക്കും പറയുന്നതാണോ?”
“അതെ.”
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം. നമ്മളിൽ ആരും കള്ളം പറയരുത്.”
അരുണിമ ആദ്യമായി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി അവൾ ടോണിക്ക് ഒരു ചെറിയ സന്ദേശം അയച്ചു:
“നമുക്ക് സംസാരിക്കണം. നിഖിൽ എല്ലാം അറിയുന്നു.”
മറുപടി ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾക്കുള്ളിൽ വന്നു.
“അപ്പോൾ… ഞാൻ വരട്ടെ?”
അരുണിമ നിഖിലിനെ നോക്കി.
നിഖിൽ അവളുടെ ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
“വരാൻ പറയൂ.”
അരുണിമയുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
“വാ.”
അടുത്ത ദിവസം അവരുടെ ജീവിതം പഴയതുപോലെ ആയിരിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
ടോണി വരുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അരുണിമയ്ക്കും നിഖിലിനും മനസ്സിലായി ഇത് ഒരു രാത്രിയിൽ തീരുന്നൊരു തീരുമാനമല്ല.
അവർ മൂന്നുപേരും തുറന്നു സംസാരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം, സ്കൂളിലെ ക്ലാസുകൾ കഴിഞ്ഞ് അരുണിമ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ടോണി എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പതിവുപോലെ വീട്ടിൽ നിന്ന്
ജോലി ചെയ്യുന്നതിനാൽ, അവന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗും കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു.
ടോണി ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയർ എഞ്ചിനീയറായിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള ജോലി അവന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമായിരുന്നു. മീറ്റിങ്ങുകൾ, കോഡ് എഴുതൽ, പ്രോജക്ട് സമയപരിധികൾ—അവന്റെ ജോലി പലപ്പോഴും രാത്രിവരെ നീളുമായിരുന്നു.