അരുണിമയുടെ മുഖത്ത് ആവേശവും ആശങ്കയും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു. നിഖിൽ പതിവുപോലെ ശാന്തനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചിന്തകൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ച ശേഷം നിഖിൽ പറഞ്ഞു:
“നമ്മൾ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിക്കണം.”
ടോണി അവനെ നോക്കി.
“എന്താണ്?”
“ഇത് രഹസ്യമായി തുടരുന്ന ഒരു ബന്ധമാകരുത്. അരുണിമയ്ക്ക് നിന്നോട് അടുപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ, അത് നമ്മൾ മൂന്നുപേരും സമ്മതത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം.”
അരുണിമ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു.
ടോണിയും സമ്മതിച്ചു.
സംഭാഷണം നീണ്ടു. അസൂയ വരുമ്പോൾ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം, ആരുടെയും പരിധികൾ എന്തൊക്കെയാണ്, ആരും മറ്റൊരാളെ വഞ്ചിക്കരുത്—എല്ലാം അവർ തുറന്നു സംസാരിച്ചു.
അവസാനം അരുണിമ ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ആശയം മുന്നോട്ടുവച്ചു.
“നമ്മൾ കുറച്ച് കാലത്തേക്ക് ഒരുമിച്ച് താമസിച്ചാൽ എങ്ങനെയിരിക്കും?”
നിഖിൽ അവളെ നോക്കി.
“മൂന്നുപേരും?”
“അതെ.”
ടോണി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ നിഖിലിനെ നോക്കി.
നിഖിൽ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“നമ്മുടെ ഇപ്പോഴത്തെ വീട്ടിൽ അത് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും.”
അരുണിമയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു നിരാശ.
പക്ഷേ നിഖിൽ തുടർന്നു:
“അതുകൊണ്ട് ഒരു പുതിയ വീട് നോക്കാം.”
അരുണിമ അമ്പരന്നു.
“നീ ശരിക്കും സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടോ?”
“നമ്മൾ ഇതിലേക്ക് പോകുന്നുവെങ്കിൽ,” നിഖിൽ പറഞ്ഞു, “പകുതി മനസ്സോടെ പോകരുത്.”
അടുത്ത ആഴ്ച അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ശാന്തമായ ഒരു പ്രദേശത്ത് ഒരു വലിയ വീട് കണ്ടെത്തി.
മൂന്ന് കിടപ്പുമുറികൾ. വിശാലമായ ഹാൾ.
ചെറിയൊരു തോട്ടം. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തമായ സ്വകാര്യ ഇടം.
ടോണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് ജോലി ചെയ്യാൻ അനുയോജ്യമായ ഒരു മുറിയും അവർ ഒരുക്കി. വലിയ ജനലിനരികിൽ ഒരു മേശ, ലാപ്ടോപ്പ് വയ്ക്കാനുള്ള സൗകര്യം, ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം—അവന്റെ ജോലി തടസ്സമില്ലാതെ ചെയ്യാൻ അത് സഹായിക്കുമായിരുന്നു.
അരുണിമയ്ക്ക് സ്കൂളിലേക്ക് പോകാനും വരാനും എളുപ്പമുള്ള സ്ഥലമായിരുന്നു അത്. നിഖിലിന് കോഫി ഷോപ്പിലേക്കുള്ള യാത്രയും സൗകര്യപ്രദമായിരുന്നു.
വീട് കണ്ടപ്പോൾ അരുണിമയുടെ മനസ്സിൽ വിചിത്രമായൊരു വികാരം നിറഞ്ഞു.
ഇത് ഒരു പുതിയ വീടല്ലായിരുന്നു.
അവരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായം തുടങ്ങുന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു.
വീട് വാടകയ്ക്ക് എടുക്കാനുള്ള കരാർ ഒപ്പിടുമ്പോൾ നിഖിൽ പേന താഴെവച്ചു.
“ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അരുണിമയും ടോണിയും അവനെ നോക്കി.
“ഈ വീട്ടിൽ ആരും ആരുടെയും ഉടമയല്ല. പക്ഷേ ആരും ആരെയും അവഗണിക്കാനും പാടില്ല.”
അരുണിമ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം.”
ടോണിയും പുഞ്ചിരിച്ചു.
“മൂന്നുപേരും.”
അങ്ങനെ അവർ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറി.
ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അവരുടെ വ്യത്യസ്തമായ ജീവിതക്രമങ്ങൾ വ്യക്തമായി.
രാവിലെ അരുണിമ സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി. നിഖിൽ കോഫി ഷോപ്പ് തുറക്കാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു. ടോണി വീട്ടിലെ തന്റെ മുറിയിൽ ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ജോലി ആരംഭിച്ചു.
“ഇന്ന് എനിക്ക് രണ്ട് പ്രധാന മീറ്റിങ്ങുകളുണ്ട്,” ടോണി പറഞ്ഞു.
“ശരി, നിന്റെ ജോലി തടസ്സപ്പെടാതിരിക്കാൻ നോക്കാം,” അരുണിമ പുഞ്ചിരിച്ചു.
നിഖിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എനിക്കും കോഫി ഷോപ്പിൽ തിരക്കായിരിക്കും. വൈകുന്നേരം കാണാം.”
അവരുടെ പുതിയ ജീവിതം അങ്ങനെ ചെറിയ ചെറിയ ക്രമങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ആദ്യ രാത്രി മൂന്ന്
പേരും ഒരേ മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അകത്ത്, ആരും അധികം സംസാരിച്ചില്ല.
അരുണിമ ഇടയ്ക്കിടെ നിഖിലിനെയും ടോണിയെയും മാറിമാറി നോക്കി.
അവൾ ആ നിമിഷം മനസ്സിലാക്കി—
ആഗ്രഹം പിന്തുടരുന്നത് എളുപ്പമായിരിക്കാം.
പക്ഷേ അതിനൊപ്പം വരുന്ന വികാരങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം.
അവൾക്ക് മുന്നിലുള്ള ദിവസങ്ങൾ എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു.
ഇനി അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ “നമ്മൾ രണ്ടുപേർ” എന്ന വാക്കിന് ഒരു പുതിയ അർത്ഥം ഉണ്ടായിരുന്നു.