മുഹബത്ത് – 9
[ Vashalan ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
രാത്രിയുടെ ബാക്കി സമയം മുറിയിൽ കനത്ത നിശബ്ദതയായിരുന്നു. മനസ്സിൽ പലവിധ ചിന്തകളും കാമവും കുറ്റബോധവും മാറിമാറി അലയടിച്ചെങ്കിലും, ക്ഷീണം കാരണം ഞാൻ പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.
പിറ്റേദിവസം രാവിലെ…
രാവിലെ നേരം വെളുത്ത് വെളിച്ചം പരന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. നോക്കിയപ്പോൾ രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ കട്ടിൽ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു; പുള്ളി എപ്പഴോ എണീറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ തൊട്ടരികെ അൻസിബ നേരത്തെ തന്നെ ഉണർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ
കണ്ണ് തുറക്കുന്നത് കണ്ടതും അവൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് കിടന്നു. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഗൗരവത്തോടെ കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളത്തോടെയും ആശങ്കയോടെയും ചോദിച്ചു:
“ഇക്കാ… എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇങ്ങനെ കിടക്കുന്നത്…? എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ…?”
ഞാൻ അവൾക്ക് ഉടൻ മറുപടി ഒന്നും കൊടുക്കാതെ, മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഗൗരവത്തിൽ കിടന്നു.
എന്റെ മൗനം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം കൂടി. അവൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്, കവിളിലിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങവേ പതുക്കെ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:
“ഇക്കാ… ഇക്കാക്ക് എന്നോട് വല്ലാത്ത ദേഷ്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ഇന്നലെ ഞാൻ ഇക്കയുടെ മുന്നിൽ അങ്ങനെ പെരുമാറിയതും,ചേട്ടന്റെ കുണ്ണ കയ്യിൽ പിടിച്ചതുമൊക്കെ ഇക്കാക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല
എന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം… അതുകൊണ്ടാ എനിക്ക് ഇത്രയും സങ്കടം…”
അവൾ കരച്ചിലടക്കിക്കൊണ്ട് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തു കിടന്നു എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഇക്കാ, ഞാൻ അതൊന്നും മനപ്പൂർവ്വം ആഗ്രഹിച്ചതല്ല… പക്ഷേ ഇക്കാ ആദ്യം മുതലേ എന്നോട് അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞു തന്ന്, എന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളൊക്കെ പുറത്തെടുത്തിട്ടല്ലേ തുടങ്ങിയത്?
പിന്നെ ആ സമയത്തെ മൂഡിൽ പെട്ടെന്ന് എന്തൊക്കെയാ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക്
പോലും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ഇക്കാ… ആ ഒരു ലഹരി എന്നെ വേറെ ലോകത്തിലേക്ക് ആണ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്.
ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തതിൽ ഇക്കാക്ക് വിഷമം ഉണ്ടാകും എന്ന് എനിക്കറിയാം… എങ്കിലും ഇക്കാ, എന്നെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ നോക്ക്… എനിക്ക് ആ സമയത്ത് എന്റെ മേൽ ഒരു
കൺട്രോളും കിട്ടിയില്ല…”
അവൾ കുറ്റബോധത്തോടും സങ്കടത്തോടും കൂടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിലെ കട്ടി കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. എന്റെ മനസ്സിൽ പല ചിന്തകളും ഓടിക്കളിച്ചു:
‘ഞാൻ എന്തിനാണ് വെറുതെ ഇവളോട് പിണങ്ങി നിൽക്കുന്നത്? ഇതൊക്കെ തുടങ്ങിവെച്ചത് ഞാൻ തന്നെയല്ലേ? ഈ പെണ്ണ് മാത്രം എങ്ങനെയാ കുറ്റക്കാരിയാവുക? ആ ഒരു മൂഡിൽ, അത്രയും വലിയൊരു സാഹചര്യം മുന്നിൽ വരുമ്പോൾ ഏതൊരു പെണ്ണിന്റെയും സമനില തെറ്റിപ്പോകില്ലേ?
അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ അവൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിൽ വലിയ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ലല്ലോ… ഞാൻ ഇന്നലെ ആ സമയത്ത് അതൊന്നും ചിന്തിച്ചില്ലല്ലോ… ഞങ്ങള് രണ്ടാളും കൂടി ഒന്നിച്ച് തുടങ്ങിയ ഒരു കാര്യത്തിൽ, പെട്ടെന്ന് ഒഴുക്കിനൊപ്പം
പോയിപ്പോയതിന് ഇവളെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിൽ എന്തർത്ഥമാണുള്ളത്?’
അങ്ങനെ ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചതുകൊണ്ട് തന്നെ, അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് കൃത്യമായൊരു മറുപടി നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ ആ നീണ്ട മൗനവും സങ്കടം നിറഞ്ഞ മുഖവും കണ്ടപ്പോൾ, അവൾക്ക് വീണ്ടും പേടിയും സങ്കടവും ഇരട്ടിച്ചു.
അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ കിടന്ന് കൂടുതൽ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കരയാൻ തുടങ്ങി…
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യമൊക്കെ എങ്ങോട്ടോ മാഞ്ഞുപോയി. അവൾ കുറച്ചുകൂടി കരച്ചിലടക്കിക്കൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു:
“ഇക്കാക്ക് ഇത് ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ നമുക്ക്
ഇവിടെ വെച്ച് തന്നെ ഇതോടെ ഇതൊക്കെ നിർത്താം. ഞാൻ ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്ന ഒരാളാവുമെന്ന് ഞാൻ പോലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല…