മാമാങ്കം : അവസാനത്തെ ചാവേർ – 3 5അടിപൊളി  

മാമാങ്കം : അവസാനത്തെ ചാവേർ – 3

[ Manny Kumar ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]


Chapter 3 പ്രതികാരത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടം .

വർഷങ്ങളായി മോഹിനിയുടെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ക്രോധവും അപമാനവും പതുക്കെ കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറമെ അവൾ ചിരിക്കും. നൃത്തം ചെയ്യും. ആഭരണം ധരിക്കും. സാമൂതിരി വിളിച്ചാൽ പോകും. മാനവിക്രമ വിളിച്ചാൽ പോകും. പക്ഷേ അകത്ത് ഒരു തീ അണഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവരിരുവരും അവളെ ഒരു ജീവനുള്ള കളിപ്പാട്ടമായി മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ. നിറഞ്ഞ മുലകളും കട്ടിയുള്ള ലിംഗവുമുള്ള ഒരു ശരീരം. ആഗ്രഹം വന്നാൽ ഉപയോഗിക്കുക. മതിയായാൽ മാറ്റിനിർത്തുക. അവരുടെ മുന്നിൽ സ്ത്രീകളോട് ചേരാൻ നിർബന്ധിക്കും. അവർ നോക്കി ഇരിക്കും. ചിലപ്പോൾ ചിരിക്കും. ആ ചിരി മോഹിനിയുടെ ചെവിയിൽ ഇപ്പോഴും കേൾക്കും. ഉറക്കത്തിലും.

ഒരു സായാഹ്നം സാമൂതിരി കൊട്ടാരത്തിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. മാനവിക്രമയും പുറത്തായിരുന്നു. മോഹിനി ആരോടും പറയാതെ പിൻവാതിൽ കടന്നു. കൊട്ടാരത്തിന് പിന്നിലുള്ള ഏകാന്തമായ താമരപ്പൊയ്ക്കയിലേക്ക് നടന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ വെളിച്ചം വെള്ളത്തിൽ പൊൻനിറമായി വീണിരുന്നു. താമരയിലകൾ നിശ്ചലം. കാറ്റ് ഇലകളിൽ മാത്രം.

അവൾ കല്ല് പടവുകളിൽ ഇരുന്നു. മേൽമുണ്ട് ഒരു തോളിൽ നിന്ന് തെന്നി. ഒരു നിറഞ്ഞ മുല പൂർണമായും തുറന്നുകിടന്നു. അവൾ അത് മറച്ചില്ല. മുഖം കൈകളിൽ മറച്ച് മൗനമായി കരഞ്ഞു. ശരീരം വിറച്ചു. കണ്ണുനീർ വിരലിലൂടെ ഇറങ്ങി മുലയിലേക്ക് വീണു. ചൂടുള്ള തുള്ളികൾ തണുത്ത തൊലിയിൽ.

താമരപ്പൊയ്ക്ക നിശബ്ദമായിരുന്നു. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ അകലെ മങ്ങി. ഇവിടെ ആരുമില്ല. ഇവിടെ അവൾ സമ്മാനമല്ല. കളിപ്പാട്ടമല്ല. ഒരു സ്ത്രീയും അല്ല, ഒരു പുരുഷനും അല്ല. വെറുമൊരു മനുഷ്യൻ. കരയുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ.

«ഞാൻ സമ്മാനമായിരുന്നു,» അവൾ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. ശബ്ദം വെള്ളത്തിൽ വീണു മറഞ്ഞു. «ഔധിൽ നിന്ന്

കൊണ്ടുവന്ന സമ്മാനം. അവർ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീ. അവർ ചിരിക്കുമ്പോൾ പുരുഷൻ. എന്റെ ശരീരം എന്റേതല്ല. എന്റെ പേര് പോലും എന്റേതല്ല.»

കൈ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. മുണ്ടിന്റെ അരക്കെട്ടിൽ തങ്ങി. തുണിക്കടിയിൽ കട്ടിയുള്ള ലിംഗം ഉറച്ചു കിടന്നു. അവൾ അത് പിടിച്ചില്ല. വെറുതെ അനുഭവിച്ചു. ഈ ശരീരം അവർക്ക് കളിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അത് അവളുടെ ദേഷ്യമായി മാറുകയായിരുന്നു. കണ്ണുനീർ വറ്റിയിട്ടും വിറയൽ നിലച്ചില്ല. വിറയൽ കോപമായി.

പിന്നിൽ ഒരു ചുവടുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പില്ല. തല ഉയർത്തിയില്ല. കരച്ചിൽ നിർത്തി. ശ്വാസം അടക്കി. താമരപ്പൊയ്ക്കയുടെ കരയിൽ നിഴൽ നീണ്ടു. ആരോ ആയിരുന്നോ, കാറ്റായിരുന്നോ.

സുചിത്ര ശാന്തിക്കായി താമരപ്പൊയ്ക്കയിലേക്ക് വന്നു. വൈകുന്നേരം മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വെള്ളത്തിൽ താമരയിലകൾ നിശ്ചലം. അപ്പോഴാണ് അവൾ മോഹിനിയെ കണ്ടത് — കല്ല് പടവുകളിൽ, ഒരു തോൾ നഗ്നം, ഒരു നിറഞ്ഞ മുല തുറന്നുകിടന്ന്, മുഖം കൈകളിൽ മറച്ച് വിറച്ചുകൊണ്ട്.

ഒരു നിമിഷം സുചിത്ര മടിച്ചു. പിന്നെ തുറന്ന മുലയും കണ്ണീരും കണ്ട് ഹൃദയം നീറി. അവൾ മെല്ലെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

«മോഹിനി… നീ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത് എന്തിനാ?»

മോഹിനി വേഗത്തിൽ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. മുണ്ട് വലിച്ചിടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ കണ്ണിലെ വേദന മറച്ചില്ല.

«രാജകുമാരി… ഇത് ഒന്നുമല്ല. ദയവായി പോകൂ.»

സുചിത്ര പോയില്ല. അവളുടെ അടുത്ത് കല്ലിൽ ഇരുന്നു. തോൾ തോളിനോട് തൊട്ടു. കൈ മോഹിനിയുടെ കൈയിൽ വെച്ചു. മേൽമുണ്ട് ഇനിയും താഴ്ന്നു. നിറഞ്ഞ മുല പൂർണമായും തുറന്നുകിടന്നു. സുചിത്ര അത് നോക്കി തിരിഞ്ഞില്ല. മറച്ചുമില്ല. കൈ മാത്രം ഉറപ്പിച്ചു പിടിച്ചു.

«പറയ്,» സുചിത്ര മൃദുവായി

പറഞ്ഞു. «അച്ഛനും സഹോദരനും നിന്നോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവർ നിന്നെയും ഞങ്ങളെയും ഒരേപോലെ ഉപയോഗിക്കുന്നു.»

മോഹിനി സുചിത്രയിലേക്ക് നോക്കി. ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ ശബ്ദം തകർന്നു.

Updated: November 22, 2026 — 5:54 pm

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *