തുണ്ട് കഥകള് – കുണ്ണഭാഗ്യം – 1
ഞാൻ വല്ലപ്പൊഴുമെ പത്രം വായിക്കു. കാരണം രണ്ട് പേജ് പത്രം വായിക്കണമെങ്കിൽ എനിക്ക് ഒരു ദിവസം വേണം. അപ്പോൾ തന്നെ അറിയാമല്ലൊ എന്റെ വിധ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതാ. അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം കാലത്ത് പത്രം വായിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വാർത്ത കണ്ടതു. ആസ്ത്രിയായിൽ (അത് എവിടെയാണെന്ന് മാത്രം എന്നോട് ചോധിക്കരുതു ജോസെഫ് ഫ്രിറ്റ്സ് എന്ന ഒരു മൈരൻ തന്റെ പെൺ മക്കളെ മുഴുവൻ 27 കൊല്ലം അടിമകളാക്കി വച്ച് പണ്ണി തകർത്തു. അവർക്ക് എട്ട് പത്ത് മക്കളും ഉണ്ടാക്കി എന്നു. ഇപ്പോൾ ജയിലിൽ ആണത്രെ. ഇനി ജീവിത കാലം മുഴുവൻ അകത്ത് കഷ്ടം. പണ്ണണമെങ്കിൽ പണ്ണക എന്നിട്ട് വെറുതെ വിടുക. ഇത് പണ്ണിയതും പോര അവർക്ക് കുറെ മക്കളേയും ഉണ്ടാക്കി, പിന്നെ അടിമകളുമാക്കി.
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ എന്നെ കുറിച്ച് ഓർത്തത്. അയാളെ മൈരൻ എന്നും മറ്റ് തെറികളും വിളിക്കാൻ സത്യത്തിൽ എനിക്കെന്ത് അവകാശം. ഞാനും അത്ര വലിയ പുണ്യാളനൊന്നും അല്ലല്ലൊ. ഞാൻ ചൈത കാര്യങ്ങൾ ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ നാട്ടുകാർ എന്നെ തല്ലി കൊല്ലും. ചിലപ്പോൾ നാടു കടത്തി കളയും. പക്ഷേ ഒരു ചെറിയ വ്യാസം ഉണ്ട്. ഞാൻ ചെതതെല്ലാം എന്റെ മക്കളുടെ പരിപൂർണ സമ്മതത്തോടേയായിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് ആരും പുറത്തിയുന്ന പ്രശ്നമേയില്ല. രക്ഷപ്പെട്ടു.
എനിക്ക് ആകെയുള്ള ഒരേ ഒരു ഹോബി ആണ് പണ്ണൽ. അത് സ്കൂളിൽ പടിക്കുന്ന കാലത്ത് തുടങ്ങി, ഇപോഴും യാതൊരു തടസവും കൂടാതെ നടക്കുന്നു. വേറെ ഒന്നിലും എനിക്ക് യാതൊരു ഇന്റെറെസ്റ്റും ഇല്ല. സത്യം പറയാമല്ലൊ, എന്റെ ജീവിതം പണ്ണാൻ ആയി മാത്രമുള്ളതാണെന്നാണു് എന്റെ വിശ്വാസം. പകൽ മുഴുവൻ പണിയുക, രാത്രി മുഴുവൻ പണ്ണക് അതാണ് എന്റെ സിദ്ധാന്തം. പിന്നെ കുറേയൊക്കെ പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയതാണ്. എന്റെ തന്തപ്പിടി, അതായതു് ചക്കപ്പറമ്പിൽ കൊച്ചാപ്പി, നല്ല ഒന്നാംതരം പണ്ണൽ മഹാനായിരുന്നു. അധ്യേഹത്തിന്റെ പണ്ണൽ ഞാൻ കൂറേ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അങ്ങിനേയാണ് ഞാൻ തുടങ്ങിയത്. എന്റെ തന്തപ്പിടിയുടെ കുണ്ണ കയറാത്ത ഒരു പൂറും പുറം ലോകവുമായി യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെ ഈ പട്ടിക്കാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് വേണം പറ്റയാൻ,
ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തേയും 18 കിലോമീറ്റർ ദൂരേയുള്ള ടൗൺ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന കാരിക്കൽ എന്ന ഗ്രാമത്തേയും യോജിപ്പിക്കുന്നത് രാവിലേയും വൈകീട്ടും ഓടുന്ന ഒരു ബസ്സാണ്. ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ സ്കൂൾ നാലാം ക്ലാസ്സു വരേയെ ഉള്ളൂ. അതു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എഴാം ക്ലാസ്സു വരെ പടിക്കണമെങ്കിൽ ഈ പറഞ്ഞ കാരിക്കലിൽ പോകണം, ഏഴിന് മുകളിൽ ചടിക്കണമെങ്കിൽ പിന്നെ വേറെ എവിടെ എങ്കിലും നോക്കണം. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് മനസിലായികാണുമല്ലൊ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ ഉള്ളവരുടെ വിധ്യഭ്യാസ യോഗ്യത എന്തായിരിക്കുമെന്നു. നിങ്ങൾ വിചാരിക്കും നൂറു ശതമാനം സാക്ഷരത ഉള്ള നല്ലൊരു ശതമാനം ചെകുത്താന്മാർ താമസിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സാന്തം നാട്ടിൽ ഇങ്ങിനേയും ഒരു സ്ഥലമൊ എന്നു. അതെന്താ ഉണ്ടായിക്കൂടെ? ഉണ്ട്. എന്റെ നാടു്.
ഞാൻ നാലാം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു പുറത്തു കടന്നപ്പോഴേക്കും എന്റെ ചൂണ്ടിനു മേലെ കറുത്ത വര പോലെ മീശ മുളക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അത്ര ഗംഭീരമായിരുന്നു എന്റെ പടിത്തം. ഓരോ ക്ലാസ്സിലും മൂന്നും നാലും വർഷം മനസ്സിരുത്തി പടിച്ചാണ് നാലാം ക്ലാസ്സു കടന്നത്. കപ്പയും മീനും കഴിച്ചു. പിന്നെ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ അപ്പച്ചൻ കുടിച്ചതിന്റെ ബാക്കി കള്ളും കൂടിച്ചു ഞാൻ ശരിക്കും. ഒരു കാട്ട് പോത്തു പോലെ വളർന്നു. എന്നെ കാണുന്നത് തന്നെ എന്റെ അമ്മച്ചിക്ക് പേടി ആയിരുന്നു. ഇത് ഇതിയാന്റെ മോൻ തന്നെ ആണൊ എന്ന് എപ്പോഴും ചോധിക്കും.
എന്റെ അമ്മച്ചിയെ അപ്പൻ പണ്ണന്നതു് പല പ്രാവശ്യം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.പക്ഷെ എന്നെ പടിപ്പിച്ച മേരി കൂട്ടി ടീച്ചറെ അപ്പൻ പണ്ണുന്നത് കണ്ടതോടെയാണ് ഞാനും ഇതിലേക്ക് പതിയെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചത്.
പറയും പോലെ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയില്ല അല്ലെ. ഞാൻ ആണ് സാക്ഷാൽ ചക്കപറമ്പിൽ കൊച്ചാപ്പി ആൻറണി .. ചിലർ ചാക്കോച്ചി എന്ന് വിളിക്കും. ഇപ്പോൾ വയസ്സ് 45, ഭാര്യ ആലീസ്, വയസ്സ് 40, മൂത്ത മകൾ മേരി, വയസ്സ് – 22, സാക്ഷാൽ ഉണ്ണി മേരിയെ നൂറിന് നൂറു വട്ടം തോൽപ്പിക്കും എല്ലാ കാര്യത്തിലും. രണ്ടാമത്തവൾ മറിയ, വയസ്സ് 21. അന്നു് നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ സെക്സസ് ബോംബ് മറിയ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു എന്റെ മകൾക്ക് ഇട്ട പേര് വളരെ ശരിയാണെന്നു. ഇതാണ് എന്റെ കൂടുമ്പം.