ആദ്യസമാഗമം ബാംഗ്ലൂർ നഗരം – 1

Aadyasamagamam Banglore Nagaram | Author : Roshan

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

ബാംഗ്ലൂരിലെ തണുത്ത പ്രഭാതം.

വീട്ടിൽ നിന്നും മാറി നില്ക്കാൻ ഉള്ള മോഹമാവുമായി, ആദ്യമായി കിട്ടിയ ജോലിക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യാനുള്ള വരവാണ്..

ബാംഗ്ലൂർ.. ആദ്യമായി നാട്ടിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കുന്ന ഏതൊരാളിലും പുളകം വിരിയിക്കുന്ന മഹാനഗരം. വര്ഷം 2006.. വളരെ നേർത്ത ഒരു മഞ്ഞുപാളിയിൽ മൂടി കിടക്കുന്ന ആ മഹാനഗരത്തിന്റെ അന്നത്തെ പ്രഭാതങ്ങൾ വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു.

എന്ത് ചെയ്യണം എങ്ങനെ നീങ്ങണം എന്ന് ചിന്തിച്ച മനസിലാക്കാൻ അധികനാൾ വേണ്ടി വന്നില്ല എന്ന വേണം പറയാൻ. ആ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ചുവടെടുത്തു വെക്കാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ സാധിച്ചു.. പ്രശസ്തമായ ഒരു IT കമ്പനിയിലെ ആദ്യ കുറച്ച മാസങ്ങൾ വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു.. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ, പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ, യാത്രകൾ, ആഹാ അതിമനോഹരം..

റോഷൻ എന്ന ഞാൻ പൊതുവെ പെണ്കുട്ടികളെ വായ്‌നോകാറുണ്ടെങ്കിലും അവരോട് സംസാരം വളരെ സെലെക്ടിവ് ആയിരുന്നു.. ഇങ്ങോട് എത്ര മാത്രം ഫ്രീ ആയി ഇടപഴകുന്നു എന്ന അറിഞ്ഞ ശേഷം മാത്രമേ അങ്ങോട്ടും ആ സ്വാതന്ത്ര്യം എടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പതിയെ പതിയെ മാസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു പോയി.. ആ നഗരത്തിന്റെ ചൂടിലേക്ക് ഇഴുകിച്ചേർന്ന ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ആദ്യമായി ഒരു വീട് വാടകക്ക് എടുത്തു താമസമായി. കൂടെ മനസാക്ഷി വരെ എഴുതി കൊടുക്കാൻ പറ്റിയ ചങ്കുകൾ .. വരൂ എന്റെ അനുഭവങ്ങളിലേക്ക്

വന്നിട്ട് ഏകദേശം 5 മാസം ആവുന്നു.. ആദ്യ പ്രോജെക്ടിൽ കേറിയ അന്ന് മുതൽ ആണ് എല്ലാം സംഭവങ്ങളും ആരംഭിക്കുന്നത് . ഈ കമ്പനിയിലെ മാനേജർമാർ പൊതുവെ തെണ്ടികൾ ആയിരിക്കുമല്ലോ..(ഒരു flowkk പറഞ്ഞതാണ് കേട്ടോ.. 😁 ) അവരെ തള്ളക്ക് വിളിക്കാൻ വേണ്ടി ചായ കുടി സമയം ഉപയോഗിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെ ആണ് ആദ്യമായി അവളെ ഞാൻ കാണുന്നത്

ലിഡിയ . വിടർന്ന കണ്ണുകൾ, നെറ്റി വരെ നീണ്ട കാർകൂന്തൽ, എന്നോടൊപ്പം പൊക്കം, വശ്യമായ പുഞ്ചിരി.. ലാൽ പണ്ട് പറഞ്ഞ പോലെ, പിന്നെ എല്ലാം കൊളളാം.. വരൂ നമുക്ക് അവരോടൊപ്പം അല്പം സംസാരത്തിൽ പങ്കുചേരാം

സുഹൃത്ത് : “അളിയാ ഇത് ലിഡിയ, എന്റെ നാട്ടുകാരി ആണ്.. ഇന്നലെ പ്രോജെക്ടിൽ കേറി”

റോഷൻ : “ഹി ലിഡിയ”

സുഹൃത് : “എടീ ഇത് റോഷൻ, നമ്മുടെ തരുണിന്റെ reportee ആണ് ”

ലിഡിയ : “ആഹാ ബെസ്ററ്, എങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു അയാളെ, ഒരു ജാതി സാധനം”

അല്ലെങ്കിലും നമുക്ക് ഇഷ്ടം അല്ലാത്ത ഒരാളെ പട്ടി ആരെങ്കിലും കുറ്റം കേൾക്കാൻ ഒരു സുഖം അല്ലെ.. പറയുന്ന ആളോട് ഒരു ചെറിയ ഇഷ്ടവും തോന്നും 😜

റോഷൻ : “അത് കറക്റ്റ്. ലിഡിയ പ്രോജെക്ടിൽ ആണോ? അടുത്താണോ താമസം”

സുഹൃത്ത് : “ഡേയ് ഡേയ്, കുറച്ചു കഴിയട്ടെ, ആദ്യമേ എല്ലാം ചോദിച്ചാൽ എങ്ങനെ”

ലിഡിയ : “ഹ ഹ”

റോഷൻ : “പോടാ തെണ്ടി, ഞാൻ പോണു”

തിടുക്കപ്പെട്ട് അവനെ തെറിയും വിളിച്ചു അകത്തേക്ക് പോകുന്നതിനു ഇടയിൽ ഇടംകണ്ണിട്ട് ഒന്ന് അവളെ നോക്കാനും മറന്നില്ല. ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ച് പതുകെ ജോലിയുടെ തിരക്കിലേക്ക് വീണ്ടും…

പതിയെ പതിയെ ചായ കുടി സ്ഥിരം ആകുന്നതോടൊപ്പം സുഹൃത്തിനെ ഒഴിവാക്കാനും ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ശ്രദ്ധിച്ചു.. എന്ന് വെച്ച് നമ്മൾ രണ്ടു പേരും നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിരുന്നു കേട്ടോ.. വേറെ ഒന്നും ഇല്ല

കാലം വളർച്ചയുടെ പടവുകൾ കയറി വന്നു.. 3 വർഷങ്ങൾ!! ആരും അറിഞ്ഞില്ല അത്രയും വേഗത്തിൽ ഓടി പോയത്. ഞങ്ങൾ അറിയാതെ തന്നെ ആ ഉദ്യാന നഗരിയുടെ മക്കൾ ആയി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഓട്ടത്തിന് മിഴിവേകാൻ പഴയ നൈറ്റ് റൈഡർ മോഡിൽ ഒരു ബൈക്ക് കൂടി എടുത്തതോടെ എല്ലാം കുശാൽ .

ഇതിനോടകം ഞാനും ലിഡിയയും എല്ലാം ഷെയർ ചെയുന്ന നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ ആയി മാറിയിരുന്നു. ഒരാളെ എവിടെ ഏത് സമയത്തു കാണാൻ പറ്റും എന്ന് മറ്റൊരാൾക്ക് അറിയുന്ന അവസ്ഥ വരെ എത്തി . ഏകദേശം 20 കിലോമീറ്റര് അകലെ ആണ് താമസം എങ്കിലും ദിവസേന ബൈക്ക് യാത്ര ഞങ്ങളുടെ പതിവായി മാറി..