ആയേഷ ലക്ഷ്മിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് മുഖം മാറ്റാതെ മന്ത്രിച്ചു: “ലക്ഷ്മി… നിന്റെ ശരീരം ഇന്നലെ മുരുകൻ നന്നായി ആസ്വദിച്ചിരിക്കുന്നു… പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ ആസ്വദിക്കട്ടെ…” ആയേഷയുടെ മറ്റു കൈ ലക്ഷ്മിയുടെ നടുഭാഗത്തൂടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി, അവളുടെ പൂറിനരികിൽ മൃദുവായി തഴുകാൻ തുടങ്ങി. ലക്ഷ്മി ആയേഷയുടെ ചുംബനത്തിന് മറുപടി നൽകി, അവളുടെ ശരീരം ആവേശത്തോടെ വിറച്ചു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മോണിഷയുടെ ഊറ്റുന്ന ശബ്ദവും, മുരുകന്റെ മൂളലുകളും, ആയേഷയും ലക്ഷ്മിയുടെയും ചുംബന ശബ്ദങ്ങളും ഒന്നിച്ച് മുഴങ്ങി. അടുക്കളയിലെ വായുവിൽ തീവ്രമായ ആവേശവും, നിഗൂഢമായ വൈകാരിക സംഘർഷവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
മോണിഷ അച്ഛന്റെ ലിംഗം വായിൽ ആഴത്തിൽ ഊറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരേസമയം നാണവും, ആവേശവും, സുരക്ഷിതത്വവും ഒത്തുചേർന്നു. ഇത് അച്ഛനോടുള്ള കുറ്റബോധമല്ല, മറിച്ച് ദീർഘകാലമായി അടക്കിവച്ചിരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെയും ആസക്തിയുടെയും വിമോചനമായിരുന്നു. മുരുകൻ മോണിഷയുടെ തലയിൽ കൈ വച്ച് മൃദുവായി തഴുകി, ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി പറഞ്ഞു: “മോണിഷ… നീ എന്റെ മകളാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും… നിന്നെ ഇങ്ങനെ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ട്…
പക്ഷേ അത് സുഖത്തിന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നില്ല. നീ എനിക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് മോളേ…” മോണിഷ ലിംഗം വായിൽ നിന്ന് മാറ്റാതെ തന്നെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ… ഞാനും ഭയന്നിരുന്നു… പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ സുരക്ഷിതയായി തോന്നുന്നു. ഈ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു… ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു അച്ഛാ…” മുരുകൻ മോണിഷയെ ബലമായി തിരിച്ച് ബെഞ്ചിൽ കുനിച്ച് നിർത്തി. പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ പൂറിലേക്ക് ലിംഗം ഇറക്കി ശക്തമായി തള്ളാൻ തുടങ്ങി.
“മോണിഷ… നിന്റെ പൂറ് എന്നെ ബലമായി പിടിക്കുന്നു… നീ എന്റെ മകളാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ നിന്നെ ഇത്ര ആവേശത്തോടെ ആസ്വദിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയില്ല… പക്ഷേ ഇത് വളരെ ശക്തമാണ്…” അതേസമയം ആയേഷ ലക്ഷ്മിയോട് 69-ൽ കിടന്നു. അവൾ ലക്ഷ്മിയുടെ പൂറ് ആഴത്തിൽ നക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ലക്ഷ്മി… നിനക്ക് ഈ ജീവിതം സ്വീകരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ? നിന്റെ ഭർത്താവിനോടൊപ്പം നിന്റെ മകളും ഞങ്ങളുമായി ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നത്…” ലക്ഷ്മി ആയേഷയുടെ പൂറ് നക്കിക്കൊണ്ട് ശ്വാസം നടുങ്ങി പറഞ്ഞു: “ആദ്യം ഭയവും കുറ്റബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു ആയേഷക്ക… പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം തോന്നുന്നു. ഈ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരു കുടുംബമാണ്.
സ്നേഹം ഒരു രൂപത്തിൽ മാത്രമല്ല, പല രൂപത്തിലും വരാമെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു…” രണ്ടുപേരും പൂറുകൾ പരസ്പരം അമർത്തി സിസ്സറിങ് ചെയ്തു. അവരുടെ നനഞ്ഞ പൂറുകൾ ശക്തമായി തടവി ചലിച്ചു. ആയേഷ ഉറക്കെ മൂളി: “ലക്ഷ്മി… നിന്നോട് ഒന്നിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ശക്തയായി തോന്നുന്നു… ഈ വീട്ടിലെ എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും ഞാൻ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നു…” മുരുകൻ മോണിഷയെ ശക്തമായി തള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മോണിഷ… നീ എന്റെ മകളാണെങ്കിലും… നിന്നെ ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീയായി കാണുന്നു… ഇത് തെറ്റാണോ ശരിയാണോ എന്ന് അറിയില്ല… പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ പൂർണനായി തോന്നുന്നു…” മോണിഷ ഉറക്കെ മൂളി: “അച്ഛാ… തെറ്റാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല… ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു… കൂടുതൽ ശക്തമായി തള്ള് അച്ഛാ… ഞാൻ നിന്റേതാണ്…” നാലുപേരുടെയും ശരീരങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ ചലിച്ചു. സ്നേഹവും ആസക്തിയും, കുറ്റബോധവും വിമോചനവും ഒത്തുചേർന്ന ഒരു തീവ്രമായ മനഃശാസ്ത്രപരമായ അനുഭവമായിരുന്നു അത്.
മുരുകൻ മോണിഷയുടെ ഇടുപ്പുകൾ ബലമായി പിടിച്ച്, ക്രൂരമായ വേഗത്തിൽ തള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ സംഘർഷം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു — ഒരു വശത്ത് പിതൃത്വത്തിന്റെ കുറ്റബോധം, മറുവശത്ത് പിതൃ-മകൾ എന്ന ബന്ധത്തിനപ്പുറമുള്ള ആഴമായ ആസക്തിയും സ്നേഹവും. മുരുകൻ ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി ഉറക്കെ മൂളി: “മോണിഷ… മോളേ… അച്ഛന് വളരെ കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ട്… നീ എന്റെ രക്തമാണല്ലോ… പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ ഇത്ര സുഖം അനുഭവിക്കുന്നത്… എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല…” മോണിഷ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്, ലജ്ജയോടും ആവേശത്തോടും പറഞ്ഞു: “അച്ഛാ… ഞാനും ഭയന്നിരുന്നു… പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ സുരക്ഷിതയായും പൂർണയായും തോന്നുന്നു. ഈ സ്നേഹം തെറ്റാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല… കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ തള്ള് അച്ഛാ… എന്നെ പൂർണമായി നിന്റേതാക്ക്…” മുരുകൻ ഒരു ക്രൂരമായ മൂളലോടെ അവസാന തള്ളൽ നൽകി.