«എന്താണ്.»
«വീട്ടിൽ ഒരു എമർജൻസി. ഇന്ന് തന്നെ വീട്ടിലെത്തണം.»
നിവേദിത തൂവാല മുറുകെ പിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ തലയാട്ടി.
«ശരി . ഞാനും ഇന്ന് രാത്രി ഇവിടെ കിടക്കില്ല. എനിക്ക് ബെംഗളൂരിലേക്ക് പോകണം. ഒരു സ്ലീപ്പർ ബുക്ക് ചെയ്തു താ. രാത്രി ബസ്. തമ്പാനൂരിൽ നിന്ന്.»
വിനോദ് നോക്കി.
«ഇപ്പോഴോ. നിനക്ക് ഒരു ദിവസം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ.»
«ഉണ്ടായിരുന്നു. നീ പോകുകയാണെങ്കിൽ ഈ മുറി എനിക്ക് വേണ്ട. ബസ് ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്ക്.»
വിനോദ് ഏജന്റിനെ വിളിച്ചു. നിവേദിത അടുത്ത് ഇരുന്നു. സംഭാഷണം സ്പീക്കറിൽ. എതിർവശത്ത് ഒരു തിരക്കുള്ള ശബ്ദം.
«ബെംഗളൂർ സ്ലീപ്പറല്ലേ. ഇന്ന് രാത്രി. തമ്പാനൂർ.»
«രാത്രി ബസുകൾ ഏതാണ്ട് നിറഞ്ഞു സാർ. ലോവർ ഇല്ല. സൈഡ് ഇല്ല. ഒരു ബസിൽ ഒറ്റ അപ്പർ ബർത്ത്. ഒറ്റ സീറ്റ്.»
«ആ ബസിൽ പെണ്ണുങ്ങൾ ഉണ്ടോ.»
«ഇല്ല സാർ. ആ ബസ് ഒരു ഗ്രൂപ്പ് എടുത്തതാണ്. ഉദ്ഘാടനത്തിന് ബെംഗളൂരിലേക്ക് പോകുന്നവരാണ്. സ്ത്രീകളുടെ ബുക്കിങ് ഒന്നുമില്ല. ആ ഒറ്റ സീറ്റ് മാത്രം ശേഷിച്ചു. മറ്റൊന്ന് ഇന്ന് കിട്ടില്ല.»
വിനോദ് നിവേദിതയെ നോക്കി. ഒരു വശം വീട്ടിലെ എമർജൻസി. മറ്റേ വശം ഈ മുറിയിലെ അവളുടെ നഗ്നത. മൂന്നാമതൊരു വശം — രാത്രി ബസ്, മുകളിലെ ഒറ്റ സീറ്റ്, പുരുഷന്മാർ മാത്രം.
«വേണ്ട. മറ്റൊരു ദിവസം നോക്കാം. നീ ഇന്ന് ഇവിടെ കിടക്ക്. ഞാൻ വീട്ടുകാര്യം നോക്കി വരാം.»
നിവേദിത കൈ നീട്ടി. ഫോൺ അവളുടെ കൈയിലായി.
«ബുക്ക് ചെയ്തോ . ആ സീറ്റ് മതി. കുഴപ്പമില്ല. ഞാൻ പോകാം.»
«നിവേദിതേ. ആ ബസിൽ നീ മാത്രമാണ് പെണ്ണ്. മുകളിലെ സീറ്റ്. ഞാൻ ബുക്ക് ചെയ്യുന്നില്ല.»
«ഞാൻ പല ബസും കയറിയിട്ടുണ്ട്. അത് ബുക്ക് ചെയ്തോ . ഇപ്പോൾ.»
വിനോദ് ഏജന്റിനോട് പറഞ്ഞു. പേര്. നമ്പർ. പണം. ടിക്കറ്റ് കൺഫേം ആയി . മുകളിലെ ബർത്ത്. രാത്രി തമ്പാനൂർ. നിവേദിത ഫോൺ തിരിച്ചു കൊടുത്തു.
വിനോദ് ഡ്രസ്സ് മാറി. ബാഗ് എടുത്തു. വാതിൽ വരെ വന്നു. തിരിഞ്ഞു നിന്നു. പോകണോ അതോ നിൽക്കണോ
«ഉച്ചയായി. ഞാൻ പോകുന്നു. രാത്രി ബസ് കയറുമ്പോൾ ഫോൺ വിളിക്കു . മദ്യം കുറയ്ക്ക്.»
«നീ പൊയ്ക്കോ വിഷമിക്കേണ്ട. ഞാൻ പൊക്കോളാം .»
അവൻ ഒരു ചുംബനം കൊടുത്തു . പിന്നെ ഇറങ്ങി. വാതിൽ അടഞ്ഞു. നിവേദിത ജനാലയിലേക്ക് നോക്കി. താഴെ അവന്റെ നടത്തം തിരക്കിലേക്ക് മാഞ്ഞു.
മുറിയിൽ വല്ലാത്ത നിശബ്ദത . എയർകണ്ടീഷൻ മാത്രം. അവൾ ബ്ലൗസ് ഇട്ടു. പെട്ടിക്കോട്ട് ചുറ്റി. സാരി മടക്കി ബാഗിൽ. ബസ് രാത്രിയാണ്.
ഇനി വൈകുന്നേരം വരെ ഈ മുറി. അവൾ റിസപ്ഷനിൽ വിളിച്ചു.
«ലഞ്ച് അയയ്ക്കൂ. ചിക്കൻ. ചോറ്. ഒരു സ്കോച്ച് കൂടി. അതേ മുറി. ഇരുപത്തി നാല്.»
ഡോർ ബെൽ അടിച്ചു . നിവേദിത വാതിൽ തുറന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ അതേ റൂം ബോയ്. ട്രേയിൽ ഭക്ഷണം. ബോട്ടിൽ. ഗ്ലാസ്.
അവൻ അകത്ത് കയറി ടേബിളിൽ വെച്ചു. തിരിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടത് ബ്ലൗസും പെട്ടിക്കോട്ടും മാത്രം. സാരി ഇല്ല. മുടി നനഞ്ഞ് ഒരു വശത്ത്.
കഴുത്തിൽ വെള്ളത്തിന്റെ ശേഷിപ്പ്. അവന്റെ കണ്ണ് ഒരു നിമിഷം താഴേക്ക് പോയി, പിന്നെ മുകളിലേക്ക്.
«മാഡം.»
«വെച്ചോ. ബിൽ പിന്നെ അടക്കാം .»
അവൻ നിന്നു. ശബ്ദം താഴ്ത്തി. തൊണ്ട ശരിയാക്കി.
«മാഡം. നിങ്ങൾ വളരെ സുന്ദരിയായി കാണുന്നു . കഴിഞ്ഞ രാത്രി ശരിയായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്ന് വെളിച്ചത്തിൽ. ഒന്ന് കാണാമോ. പക്ഷേ ഞാൻ വേഗം മടങ്ങും . ഡ്യൂട്ടിയിലാണ്. കിച്ചണിൽ വിളിക്കും.»
നിവേദിത അവനെ നോക്കി. ഉച്ചയുടെ മടുപ്പ്. വിനോദ് പോയ ശൂന്യത. സ്കോച്ച് ടേബിളിൽ. അവൾ ഒരു ചിരി ഇട്ടു. ബ്ലൗസിന്റെ ബട്ടൻ ഒന്ന് അഴിച്ചു.
രണ്ട്. മൂന്ന്. ബ്ലൗസ് തുറന്നു. മുലകൾ പുറത്തായി. പെട്ടിക്കോട്ടിന്റെ നാട അഴിച്ചു. തുണി ഇറങ്ങി. അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ നഗ്നയായി നിന്നു.
ഒരു വെണ്ണക്കൽ പ്രതിമ പോലെ. കൈ അടുക്കി വെച്ചില്ല. മറച്ചില്ല. ഉച്ച വെളിച്ചം ശരീരത്തിൽ പതിച്ചു. റൂം ബോയുടെ ശ്വാസം മാറി. കൈ താഴ്ത്താൻ മറന്നു.