“എനിക്കറിയില്ല… പക്ഷെ എന്നോട് പറയാമായിരുന്നില്ലേ?” ഞാൻ അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അല്പം കരച്ചിലും വന്നിരുന്നു.
“എടാ… മോനെ… അത് നിന്റെ അച്ഛനല്ലേ… ഇതിപ്പോ നിന്നോടെങ്ങനെയാ ഞാൻ പറയുന്നേ… അതിനുള്ള സമയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ.. അച്ഛൻ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ… ഞാൻ അങ്ങേരുടെ ഭാര്യയല്ലേ. എനിക്ക് എതിർക്കാൻ പറ്റുന്നതല്ലല്ലോ ഇത്.” അമ്മ എന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല… ഇപ്പൊ അമ്മയെന്തോ ചീത്തയായ പോലെ… അങ്ങനെ തോന്നുന്നു… എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല… ഇനി അമ്മയുടെ വയറൊക്കെ വീർത്തു കാണാനുള്ള ഭംഗിയൊക്കെ പോവും… പിന്നെ ഒരു കുഞ്ഞു വന്നാൽ പിന്നെ അമ്മെടൊപ്പമുള്ള സമയമൊക്കെ തീരും. എനിക്ക് അതൊന്നും സഹിക്കാനാവുന്നില്ല…” ഞാൻ കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് പറഞ്ഞത്. എന്തൊക്കെയാ ഞാൻ പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല…
“എന്റെ മോനു… നീ ഇത്ര പാവമായിപ്പോയല്ലോ… എന്റെ മോനല്ലേ… ഇങ്ങു വാ… ” എന്നും പറഞ്ഞു അമ്മ എന്നെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചിരുത്തി.
“എടാ… നിനക്ക് ഒരു അനിയനോ അനിയത്തിയോ വന്നൂന്ന് വച്ച് നീ എന്റെ ചക്കരയില്ലാണ്ടാകുമോ… നീയും എന്റെ കൂടെ തന്നെ ഇവിടെ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടാവും… നീയല്ലേ എന്നെ സഹായിക്കേണ്ട… ഒരു എട്ടാനാവാൻ പോകുവല്ലേ… എപ്പോഴാണോ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നെ… പിന്നെ വയറൊക്കെ വച്ചാലും പ്രസവിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ അതൊക്കെ പോകുമല്ലോ… അപ്പോഴും ഭംഗിക്ക് കുറവുണ്ടാവില്ല… അമ്മയെ ഇത്രയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മോനുള്ളപ്പോ അമ്മ ഇതൊക്കെ നോക്കിക്കോളും. നീ പേടിക്കണ്ടടൊ…” അമ്മ തന്മയത്വത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ആശ്വാസം വന്നത്. പിന്നെയും മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. അമ്മയുടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ നല്ലപോലെ നോക്കി. ഡോക്ടറുടെ അടുത്തൊക്കെ ഞാനായിരുന്നു കൂടെ പോയത്. പ്രസവത്തിനു തീയതി കിട്ടിയപ്പോഴേക്കും എനിക്കൊരല്പം ആധിയായി. ആശുപത്രി പണ്ടേ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. ഇവിടെയാണേൽ പെണ്ണുങ്ങൾ മാത്രമുള്ള വാർഡും. എന്നാലും അതും അങ്ങ് സഹിച്ചു പ്രസവദിവസം വരെ എത്തി.
അമ്മക്ക് വേദന കൂടിയപ്പോൾ ഞാനാണ് കരഞ്ഞു നിലവിളിച്ചതു. ഇങ്ങനെ ഒരിക്കലും അമ്മയെ വേദന കൊണ്ട് പിടക്കുന്നതു കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഡെലിവെറിക്കായി കൊണ്ടുപോയപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ആകെ പേടിച്ചു പോയി. പെട്ടെന്ന് ഒറ്റക്കായപോലെ. ആ ദിവസം ഇന്നും ഒരു പേടി പോലെ കിടപ്പുണ്ട് മനസ്സിൽ.
അമ്മയും കുഞ്ഞും വൈകിട്ടാണ് മുറിയിൽ എത്തിയത്. അന്നാണ് ആദ്യമായി അമ്മ വാവയെ മുലയൂട്ടുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നത്. വളരെ കൗതുകത്തോടെയാണ് ഞാൻ നോക്കിനിന്നതു.
“നീയും ഇത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു… പക്ഷെ എന്റെ പാലുകുടിക്കാൻ നിനക്ക് മടിയായിരുന്നു.” അമ്മ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“അപ്പൊ ഞാൻ അമ്മയുടെ പാല് കുടിച്ചിട്ടില്ല?” ഞാൻ വീണ്ടും കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം പിഴിഞ്ഞ് സ്പൂണിൽ കൊടുത്തപ്പോൾ കുടിച്ചെന്നല്ലാതെ നേരിട്ട് കുടിച്ചതേയില്ല. അന്ന് ഞാൻ ഒത്തിരി വിഷമിച്ചതാ. ഇപ്പോഴും അത് പേടിച്ച ഇരുന്നേ. പക്ഷെ ഇവൾ നിന്നെ പോലെയല്ല… കണ്ടില്ലേ കുടിക്കുന്നെ…” അമ്മ പറഞ്ഞു.
തിരികെ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടും ഈ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഞാൻ കൗതുകത്തോടെ കണ്ടു നിന്നു. അതിൽ എനിക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടതു അമ്മയുടെ ഇരുണ്ട മുലഞെട്ടുകളാണ്. നല്ല നീളമുണ്ടായിരുന്നു. മാത്രമല്ല വീട്ടിൽ ഇപ്പൊ ഇത് പതിവായതുകൊണ്ടു തന്നെ മാറ് മറക്കാനൊന്നും അമ്മ നിന്നിരുന്നില്ല. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ കൗതുകം മുഴുവനും അതിന്റെ രുചി എന്താണെന്നായിരുന്നു. അത് മാത്രമായിരുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അല്ല… മുല കണ്ടു ഞാൻ വാണവും അടിച്ചായിരുന്നു ഒന്നുരണ്ടു തവണ. അല്പം കുറ്റബോധം തോന്നിയെങ്കിലും പണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞത് ഓര്മ വന്നു. “ഈ പ്രായത്തിൽ എന്ത് കണ്ടാലും ഇത് കുലച്ചു നിൽക്കും. അത് ആരുടേതാണെങ്കിലും. അതുകൊണ്ടു ഇത് പിഴിഞ്ഞ് കളയുന്നതിൽ ഒരു തെറ്റും ഇല്ല.”
Waitting