അവളെന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ നോക്കി.
“വീഴും ”
ഞാനത് പറഞ്ഞു പിടിവിടാതെയിരുന്നു.
പതിയെ അവളുടെ മിനുമിനുത്ത പുറത്ത് ഞാൻ ചുണ്ടുകളമർത്തി. അവളൊന്ന് പിടഞ്ഞു.
എനിക്കിനിയും എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും
അപ്പോഴേക്കും വണ്ടി സ്ഥലത്തെത്തിയിരുന്നു. വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഇടവഴിയിലാണ് നിർത്തിയത്. ഞങ്ങൾ ചേച്ചിയോടും കുടുംബത്തോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചെറിയൊരു നിലാവുണ്ട്. ആ നിലാവിൽ തുമ്പു കെട്ടിയിട്ട നീണ്ട മുടി അവളുടെ ചന്തിയിൽ ഇങ്ങനെ മുട്ടി മുട്ടി കളിക്കുന്നത് കാണാൻ നല്ല ചന്തം തോന്നി.
സാരീ ഉടുത്തത് കൊണ്ടായിരിക്കും, ചന്തിയൊക്കെ കൊറച്ച് പൊങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.
ഞാൻ അവളുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു. പെട്ടന്ന് തന്നെ അവൾ എന്നെ തട്ടി മാറ്റി മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അതെനിക്ക് അത്ര പിടിച്ചില്ല. മറ്റേ ചേച്ചി പറഞ്ഞത് പോലെ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞാ കല്യാണമാ… എന്നിട്ടാണോ ഇവക്കടെ ഈ ജാഡ…
അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ താമസിക്കുന്ന വീടെത്തി. അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ കുറച്ചു കൂടി നടക്കണം.
“നിക്ക്. ഞാൻ ഫോൺ ചാർജിൽ ഇട്ടിട്ട് കൊണ്ടാക്കാം.”
ഞാൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ മുറ്റത്തേക്ക് കയറി നിന്നു.
“അവടെ നിന്നിട്ടെന്നാത്തിനാ? പാമ്പ് കടിക്കും. അകത്ത് കേറ്… ”
ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവൾ അകത്തു കയറി.
കയറിയ പാടെ ഞാനവളെ ചുമരിനോട് ചേർത്തു നിർത്തി. അവളുടെ ശ്വാസം എന്റെ മുഖത്ത് വീഴുന്ന തരത്തിൽ.
അവളെന്നെ ഭീതിയോടെ നോക്കി.
ഞാനൊന്നും പറയാതെ അവളുടെ കവിളിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു ചുണ്ടിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. അവളെന്നെ തള്ളി മാറ്റിയതും ഞാനൊരാവേശത്തിന് അവളെ സോഫലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു മുകളിൽ കയറിയിരുന്നു.
ഇപ്പോഴും അവൾക്കാ പേടി മാറിയിട്ടില്ല കേട്ടോ. പാവം.
അവളുടെ രണ്ട് കൈകളും മുകളിലേക്ക് പൊക്കി വെച്ച് രണ്ട് കവിളിലും ഞാൻ മാറി മാറി ചുംബിച്ചു. അവൾ മുഖം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ കവിളിലൊരു കടിയും കൊടുത്തു.
അന്ന കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“മിണ്ടരുത്… കൊല്ലും ഞാൻ.”
അവൾ ഉറക്കെ കരയാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ പേടിപ്പിച്ചു.
ഞാനവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് തല കുനിച്ചു. ശംഖ് പോലിരിക്കുന്ന ആ കഴുത്തിൽ ഒരിടം വിടാതെ ഞാൻ ചുംബിച്ചു, നക്കിയെടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും എന്റെ കുണ്ണ തൊണ്ണൂറ് ഡിഗ്രി പവറിൽ അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിൽ കുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്, അന്ന കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു ശ്വാസം കിട്ടാത്ത അവസ്ഥയിലായിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പാവം തോന്നി.
കുറച്ചു മുന്നേ വരെ നല്ല തുടുത്തിരുന്ന ആ മുഖം ഇപ്പോൾ കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു വീർത്തിട്ടുണ്ട്.
ഞാനവളുടെ മേലെ നിന്നെണീറ്റു. മുണ്ട് ശരിക്കും ഉടുത്ത് അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ഫോണിലെ ടോർച്ചടിച്ച് അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടു വിട്ടു.
‘കരയല്ലേ, ഇനി ഞാനൊന്നും ചെയ്യില്ല, പറ്റിപ്പോയി’,… മുതലായ പല ആശ്വാസവാക്കുകളും ഞാൻ ചൊരിഞ്ഞെങ്കിലും ആ കണ്ണീരു മാത്രം തോർന്നില്ല.
അതോടെ അവളെന്നെ കണ്ടാൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെയായി. പണ്ടൊക്കെ പാളി ഒന്ന് നോക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്യുമായിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നങ്ങോട്ട് പട്ടി വില ആയി. അത് മാറാൻ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രി വരെ സമയമെടുത്തു.
ഇന്നും അവളുടെ കരച്ചിലാണ് എന്റെ ദൗർബല്യം. അവൾടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞാൽ എന്ത് ദേഷ്യം ആണെങ്കിലും ഞാൻ പിന്നെ മിണ്ടില്ല.
അന്നത്തെ എന്റെ കന്നംതിരിവിന്റെ ഫലം അവളുടെ മാർക്ക്ലിസ്റ്റിൽ കാണാം. ഡിഗ്രിക്ക് ആകെ കുറഞ്ഞ grade കിട്ടിയത് അടുത്ത ദിവസം നടന്ന എക്സാമിന് മാത്രമാണ്.
പിന്നെ അവളെങ്ങനെ കരഞ്ഞിട്ടില്ല, ജീവിതം സ്വസ്ഥം, ശാന്തം… ഇപ്പോ ജോലി രാജി വെച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോന്നത്തോടെ അതിലും സമാധാനം…
പിന്നെ വേറൊരു സന്തോഷം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ ഇവിടേക്ക് എത്തിയതോടെ അന്നയുടെ കഴപ്പ് കുറച്ചു കൂടിയിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ്.
ഇത്ര കാലം പിജി യുടെ ടെൻഷൻ, പ്രൊജക്റ്റ് ടെൻഷൻ, നെറ്റ് എക്സാമിന്റെ ടെൻഷൻ… അങ്ങനൊക്കെ ആയിരുന്നല്ലോ… ഇപ്പോ എല്ലാം ഒന്നൊതുങ്ങിയതോടെ ഉള്ളിലുള്ള കഴപ്പ് പുറത്തു വരുന്നതാണ്.