“എന്ത് ആലോചിക്കണമെന്ന്? ഡോണർ കാര്യമാണോ നീ പറയുന്നത്?”
“വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ ഹരി. നമ്മൾ എത്ര നാളായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഇനിയും ഇങ്ങനെ കാത്തിരുന്നിട്ട് കാര്യമുണ്ടോ? ചികിത്സയില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞില്ലേ.”
“അതുകൊണ്ട്?” ഹരി ചോദിച്ചു. “അതുകൊണ്ട് വഴിയിൽ പോകുന്ന ഏതോ ഒരുത്തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നീ പ്രസവിക്കണമെന്നാണോ?”
“അങ്ങനെ പറയല്ലേ ഹരി.” മീര കരയാൻ തുടങ്ങി. “അത് എന്റെ കുഞ്ഞായിരിക്കില്ലേ? എന്റെ ചോരയല്ലേ? പിന്നെ എന്താ പ്രശ്നം?”
“നിനക്ക് അത് നിന്റെ ചോരയായിരിക്കും. പക്ഷേ എനിക്കോ?” ഹരി സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. “എനിക്കത് അന്യന്റെ കുഞ്ഞാണ്. അത് വളർന്നു വരുമ്പോൾ, അതിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ ഛായ കാണാൻ പറ്റില്ല. ഓരോ തവണ അതിനെ കാണുമ്പോഴും ഞാൻ ഓർക്കും, ഞാനൊരു പരാജയമാണെന്ന്. എനിക്ക് അതിനെ സ്നേഹിക്കാൻ പറ്റില്ല മീരാ.”
“അപ്പൊ എന്റെ കാര്യമോ?” മീരയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. “എന്റെ കൂടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞവരൊക്കെ രണ്ടാമത്തെ പ്രസവത്തിന് ഒരുങ്ങുകയാണ്. ഓരോ തവണ വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോഴും അമ്മ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് എനിക്ക് മടുത്തു. എനിക്കൊരു അമ്മയാകണ്ടേ? ആരുടെ കുഞ്ഞായാലും ഞാൻ അതിനെ സ്നേഹിക്കും. എനിക്ക് വേണ്ടത് ഒരു കുഞ്ഞിനെയാണ്.”
“അതിന് എന്നെ ബലികൊടുക്കണോ?” ഹരി ദേഷ്യത്തോടെ വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു.
മീര സീറ്റിലേക്ക് ചാരി മുഖം പൊത്തിക്കരഞ്ഞു. അവളുടെ തേങ്ങലുകൾ ഹരിയുടെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ മുറിപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ അവന്റെ അഭിമാനം, അവന്റെ ഈഗോ, അത് സമ്മതിക്കാൻ അവനെ അനുവദിച്ചില്ല.
കാക്കനാടുള്ള അവരുടെ അപ്പാർട്ട്മെന്റ് കോംപ്ലക്സിലേക്ക് കാർ കയറി. പാർക്കിംഗിൽ കാർ നിർത്തിയിട്ടും രണ്ടുപേരും പുറത്തിറങ്ങാൻ മടിച്ചു.
അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് ഈ ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങുമ്പോൾ അവർക്ക് ആയിരം സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികൾക്കുള്ള മുറി, അവർക്ക് കളിക്കാൻ ബാൽക്കണിയിൽ സ്ഥലം… ഇന്ന് ആ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കയറുന്നത് ഒരു ശവപ്പറമ്പിലേക്ക് കയറുന്നതുപോലെയാണ് ഹരിക്ക് തോന്നിയത്.
അവർ ലിഫ്റ്റിൽ കയറി. മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ ഇടനാഴിയിൽ അയൽവക്കത്തെ കുട്ടികൾ സൈക്കിൾ ഓടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ മുഖം ഒന്നുകൂടി വാടി. അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തു കയറി.
നേരെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി അവൾ വാതിലടച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്ന് അടക്കിപ്പിടിച്ച കരച്ചിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ഹരി ഷൂസ് അഴിച്ചിട്ട് ഹാളിലെ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റിൽ ആകെ ഇരുട്ട് പടർന്നിരുന്നു. അവൻ ലൈറ്റ് ഇടാൻ മിനക്കെട്ടില്ല.
മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന വെള്ളക്കുപ്പി എടുത്ത് അവൻ ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചു. തൊണ്ട വരളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ചുറ്റും നോക്കി. ചുവരുകളിൽ അവരുടെ കല്യാണ ഫോട്ടോകൾ ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അന്ന് എത്ര സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. എല്ലാം തകർന്നത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
ഹരി എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത്റൂമിൽ പോയി മുഖം കഴുകി. കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവന് വെറുപ്പ് തോന്നി. ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവൻ. ആണത്തമില്ലാത്തവൻ. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ‘അസോസ്പെർമിയ’ എന്ന വാക്ക് അവന്റെ തലച്ചോറിൽ കൊത്തിവലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ തിരികെ വന്ന് ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു. മഴ തോർന്നിരുന്നു, പക്ഷേ കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ട്. താഴെ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾ കാണാം. എല്ലാവരും എങ്ങോട്ടോ ഓടുകയാണ്. ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ഓട്ടം. താൻ മാത്രം എവിടെയോ തളർന്നു പോയതുപോലെ.
തന്റെ വംശം ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. തന്റെ പേര്, തന്റെ രക്തം, ഒന്നും ഇനി ബാക്കിയുണ്ടാകില്ല. താൻ മരിച്ചാൽ ശ്രാദ്ധം ഊട്ടാൻ പോലും ആരും ഉണ്ടാകില്ല. പരമ്പരാഗതമായ ആ ചിന്തകൾ അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടി.
സമയമേറെ കഴിഞ്ഞു. സന്ധ്യയായി. അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് മീര പുറത്തു വരുന്നില്ല. ആരും ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. വിശപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.