അപ്പോഴാണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അവന്റെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്.
ആ നിശബ്ദതയിൽ ആ ശബ്ദം വളരെ ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു.
ഹരി മടിയോടെ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു.
“മനു”.
സ്വന്തം ഇരട്ട സഹോദരൻ.
അഞ്ചു മിനിറ്റിന്റെ വ്യത്യാസത്തിൽ, ഒരേ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിന്ന്, ഒരേ ദിവസം ജനിച്ചവർ.
ഹരി ഫോണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കോൾ കട്ടായി.
വീണ്ടും ഫോൺ അടിച്ചു.
ഇത്തവണ ഹരി ഫോൺ എടുത്തു. കാതിൽ വെച്ചു.
“ഹലോ…”
“എടാ ഹരി… എവിടാ? ഫ്രീയാണോ?”
മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് കേട്ട ശബ്ദം… അത് ഹരിയുടേത് തന്നെയായിരുന്നു. അപരിചിതനായ ഒരാൾ കേട്ടാൽ ഹരി തന്നെ സംസാരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നും. അത്രയ്ക്ക് സാമ്യമുണ്ട് അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ തമ്മിൽ.
“ആ… ഫ്രീയാ. പറ.” ഹരി ഒരക്ഷരത്തിൽ മറുപടി ഒതുക്കി.
“എടാ, കാര്യം സെറ്റായി. എന്റെ ട്രാൻസ്ഫർ ഓർഡർ കിട്ടി. കൊച്ചിയിലേക്കാണ്.” മനുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആവേശം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
ഹരി ഒന്ന് മൂളി. മനു ഇതുവരെ ബാംഗ്ലൂരിൽ ആയിരുന്നു. ഐടി കമ്പനിയിൽ തന്നെ. ഇപ്പോൾ കൊച്ചിയിലേക്ക് വരുന്നു.
“ഞാൻ നാളെ ജോയിൻ ചെയ്യണം. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ വണ്ടി കയറുകയാണ്. നാളെ രാവിലെ അങ്ങോട്ട് എത്തും.”
മനു തുടർന്നു. “അവിടെ നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന് ഓഫീസിൽ പോകാം എന്ന് കരുതി. വേറെ റൂമൊന്നും നോക്കിയില്ല. കുഴപ്പമില്ലല്ലോ?”
“എന്ത് കുഴപ്പം? നീ വാ.” ഹരി പറഞ്ഞു.
“മീര എവിടെ? ഓഫീസിലാണോ?”
“അല്ല. ഇവിടെയുണ്ട്.”
“നിന്റെ ശബ്ദത്തിന് എന്തുപറ്റി? ഡള്ളാണല്ലോ. മീരയുമായി വഴക്കിട്ടോ?” മനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഹരിക്ക് ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പാടായിരുന്നു.
“ഒന്നുമില്ലടാ. ചെറിയ തലവേദന. നീ നാളെ വാ. ബാക്കി എന്നിട്ട് സംസാരിക്കാം.”
“ശരി. നാളെ രാവിലെ വിളിക്കാം.”
കോൾ കട്ടായി.
ഹരി ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സോഫയിലേക്ക് ചാരി.
നാളെ മനു വരും.
തന്റെ അപരൻ.
അവൻ ഓർത്തു. ചെറുപ്പത്തിൽ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു മനുവിനെ നോക്കുന്നത്. ഒരേ ഉയരം, ഒരേ നിറം, ഒരേ മുഖം. സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ടീച്ചർമാർക്ക് പോലും മാറിപ്പോകുമായിരുന്നു. ബന്ധുക്കൾ പോലും ചോദിക്കുമായിരുന്നു ആരാണ് ഹരി, ആരാണ് മനു എന്ന്.
വളർന്നപ്പോൾ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. മനു ജിമ്മിൽ പോകാൻ തുടങ്ങി. അവന് ഹരിയേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി മസിലുകൾ വന്നു. ഹരി ജോലിയുടെ ടെൻഷനിൽ അല്പം മെലിഞ്ഞു. എന്നാലും ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കണ്ടാൽ ഇരട്ടകളാണെന്ന് മനസ്സിലാകും.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…
താൻ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനായി മാറി. ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകാൻ പോലും കഴിയാത്തവൻ. എന്നാൽ മനുവോ? അവൻ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണ്. തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം അവനിലുണ്ട്.
ആ ചിന്ത ഹരിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തീപ്പൊരിയിട്ടു.
അവൻ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. തന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഈ മുഖം തന്നെയാണ് മനുവിനും.
ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു. ‘അജ്ഞാതനായ ഡോണർ’.
എന്തിന് അജ്ഞാതൻ?
എന്തിന് പേരും മുഖവും അറിയാത്ത, ഏതോ ജാതിയിലും മതത്തിലും പെട്ട ഒരാളുടെ വിത്ത് സ്വീകരിക്കണം? ഇവിടെ തന്റെ ചോര തന്നെ ഉള്ളപ്പോൾ? തന്റെ അതേ അച്ചിൽ വാർത്ത പോലൊരു അനിയൻ ഉള്ളപ്പോൾ?
ഹരിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. വല്ലാത്തൊരു ചിന്തയായിരുന്നു അത്.
മനുവിന്റെ കുട്ടി ഉണ്ടായാൽ… അത് ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുമോ? ഇല്ല. അത് ഹരിയുടെ കുട്ടി തന്നെയാണെന്നേ ലോകം പറയൂ. ജീവശാസ്ത്രപരമായി നോക്കിയാൽ പോലും, ഇരട്ട സഹോദരന്മാരായതുകൊണ്ട് ഡിഎൻഎയിൽ വലിയ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകില്ല. അത് തന്റെ വംശം തന്നെയായിരിക്കും. തന്റെ ചോര തന്നെയായിരിക്കും.
പക്ഷേ മനു…
അവൻ ഇതൊന്നും അറിയില്ല. അവനെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നത് ശരിയാണോ?
ഹരി തല കുടഞ്ഞു. ഇതൊരു ഭ്രാന്തമായ ചിന്തയാണ്. സ്വന്തം അനിയനെ, സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ…
ഛെ!
പക്ഷേ ആ ചിന്ത അവനെ വിട്ടുപോയില്ല. മീരയുടെ കരച്ചിൽ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്കൊരു അമ്മയാകണം” എന്ന അവളുടെ അപേക്ഷ. “അന്യന്റെ കുഞ്ഞിനെ വേണ്ട” എന്ന തന്റെ വാശി.