ബസ്സിലെ കളി – 2

This story is part of the ബസ്സിലെ കളി series

ബസ്സ് ബാംഗ്ലൂർ ലക്ഷ്യമാക്കി ആ തണുപ്പുള്ള രാത്രിയുടെ ഇരുള് തുളച്ചു നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു.

നിർത്താതെയുള്ള ഫോൺ റിങ് കേട്ടാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്. ചേച്ചിയുടെ ഫോൺ നിർത്താതെ അടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ക്ഷീണിച്ചിറങ്ങുന്ന ചേച്ചി ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നത് അറിയുന്നില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ ചേച്ചിയെ തട്ടി വിളിച്ചു.

“ചേച്ചി, കുറെ നേരമായി ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ആരോ കാര്യമായി വിളിക്കുന്നതാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. ചേച്ചി ആ ഫോൺ ഒന്ന് എടുക്ക്” ഞാൻ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു.

ഉറക്കച്ചടവോടെയാണെങ്കിലും ചേച്ചി ബാഗിൽ നിന്നും ഫോൺ ധൃതിയിൽ തപ്പിയെടുത്തു. മറുതലക്ക് ചേച്ചിയോട് ആരോ കാര്യമായി സംസാരിക്കുകയാണെന്ന് ചേച്ചിയുടെ മുഖ ഭാവത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമവും, നിസ്സഹായതയും പ്രകടമാകുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. കൂടെ നമ്മുടെ നാട്ടുകാരനായ ഒരു പയ്യൻ ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം ചേച്ചി പറഞ്ഞതും മറുതലക്കുള്ള ആളിൻ്റെ ആവശ്യപ്രകാരം എന്നോണം ചേച്ചി എനിക്ക് നേരെ ഫോൺ നീട്ടി. ഞാൻ ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ച്”ഹലോ”എന്ന് പറഞ്ഞതും, മറുതലക്കു നിന്നും ഒരു മനോഹരമായ ശബ്ദം എൻ്റെ കാതുകളെ ചുംബിച്ചു.

“ചേട്ടാ… ബുദ്ധിമുമുട്ടിക്കുന്നതിൽ ക്ഷമിക്കണം, ചേട്ടൻ്റെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നത് എൻ്റെ അമ്മയാണ്. അമ്മ ആദ്യമായിട്ടാണ് ബാംഗ്ലൂർ വരുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അമ്മയ്ക്ക് എവിടെ ഇറങ്ങണമെന്നും, എങ്ങനെ പോകണമെന്നും എന്നൊന്നും വലിയ ധാരണയില്ല. എനിക്ക് കാലിനു ചെറിയൊരു ആക്സിഡന്റ് പറ്റിയത് കാരണം പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അമ്മയെ പിക്ക് ചെയ്യാൻ വരാൻ പറ്റില്ല. എൻ്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ ഞാൻ അമ്മയെ പിക്ക് ചെയ്യാൻ ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ അച്ഛനു പെട്ടെന്ന് സുഖമില്ലാതെ ആയതുകൊണ്ട് അവൾക്കും വരാൻ പറ്റില്ല എന്ന് ഇപ്പോൾ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചേട്ടാ, ഈ സമയത്ത് ഞാൻ എൻ്റെ പറ്റാവുന്ന മറ്റു ഫ്രണ്ട്സിനെയൊക്കെ വിളിച്ചു നോക്കി. പക്ഷേ ആരും കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യുന്നില്ല. ഈ സമയമായത് കാരണം എല്ലാരും ഉറക്കത്തിൽ ആയിരിക്കും. ചേട്ടന് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലെങ്കിൽ അമ്മയെ ഇവിടം വരെ ഒന്ന് കൊണ്ടുവിടാൻ പറ്റുമോ? ഈ സമയത്ത് പെട്ടെന്ന് ആരും ഹെൽപ് ചെയ്യാൻ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടാണ് ചേട്ടനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്. ചേട്ടൻ അമ്മയെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവിട്ടു തന്നാൽ ഞങ്ങൾക്ക് അത് വലിയൊരു ഉപകാരമായിരുന്നു.”

മറുതലക്കു നിന്നും ആ കുയിൽ നാദത്തിൻ്റെ ഉടമ എന്നോട് സഹായത്തിനായി അപേക്ഷിച്ചു. രോഗി ഇച്ഛിച്ചതും വൈദ്യൻ കൽപ്പിച്ചതും പാല്. എൻ്റെ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷത്തിൻ്റെ ഒരു ലഡു പലതവണ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഞാൻ അമ്മയെ വീട്ടിൽ എത്തിക്കാമെന്ന് അവൾക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തു. ഏറെ സന്തോഷം കൊണ്ടാകണം അവൾ എനിക്ക് ഒരുപാട് നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ ഞാനാണ് അവരോട് നന്ദി പറയേണ്ടത്. ചേച്ചിയെ ഒന്ന് നന്നായി കളിക്കാൻ എങ്ങനെ അവസരം ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു തല പുണ്ണാക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു അവസരം എനിക്ക് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വീണു കിട്ടിയത്. മനസ്സിൽ വ്യക്തമായ ഒരു പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അവരോട് പറഞ്ഞു.

ഞാൻ: വരുന്ന വഴിക്ക് ചുരത്തിൽ റോഡ് തടസ്സപ്പെട്ടത് കാരണം ബസ് ഒരു മണിക്കൂറിനു മുകളിൽ ലേറ്റ് ആയിട്ടാണ് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ബാംഗ്ലൂർ എത്തിയാൽ ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ അമ്മയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു തരാം.

അവൾ: ചേട്ടാ.. അമ്മയുടെ വാട്സാപ്പിൽ ഞാൻ ഇവിടുത്തെ ലൊക്കേഷൻ അയച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്. ബി ടി എം സെക്കൻഡ് സ്റ്റേജിലാണ് എൻ്റെ ഫ്ലാറ്റ്. ചേട്ടൻ മടിവാള ഇറങ്ങി ഓട്ടോയോ യൂബറോ എടുത്തു വന്നാൽ മതി. ഒരു 15 മിനിറ്റ് റൈഡ് കാണും. അമ്മയുടെ കയ്യിൽ പൈസ കാണും, ചേട്ടൻ കൂടെ വന്നാൽ മാത്രം മതി വേറെ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഉണ്ടാകില്ല. എന്തുപറഞ്ഞാലാണ് മതിയാവുക എന്നറിയില്ല ഒരുപാട് താങ്ക്സ് ഉണ്ട് ട്ടോ…ഈ എമർജൻസി സിറ്റുവേഷനിൽ ഹെൽപ്പ് ചെയ്യാൻ മനസ്സ് കാണിച്ചതിന്.