അവൻ അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു “അപ്പോൾ ഇതാണ് ഇത്തയുടെ യുദ്ധക്കളം?”
നസീമ: “ആഹ്..വേണേൽ അങ്ങനേം പറയാം”
എല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ നസീമ ഇതൊക്കെ ഈ രീതിയിൽ ആക്കി എടുക്കാൻ വർഷങ്ങളോളം ചെലവഴിച്ചിരിക്കണം എന്ന് സമീറിന് മനസ്സിലായി.
ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ക്യൂറേറ്റ് ചെയ്ത സാധനസാമഗ്രികൾ മുതൽ സൂക്ഷ്മമായ ലേബലുകളും ടാഗുകളും വരെ, ഇതെല്ലാം അവരുടെ വർഷങ്ങളുടെ അനുഭവത്തിന്റെ തെളിവാണ്.
“എന്തായാലും അടിപൊളി”, ഒടുവിൽ അവൻ വീണ്ടും അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
നസീമ പുഞ്ചിരിച്ചു,അവൾ ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും താൻ മിടുക്കിയാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ ഒരു പുതിയ മോഡൽ ഡ്രസ്സ് അവളുടെ കൈകളിൽ ഒരെണ്ണം എടുത്തു ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. വളരെ മിനുസമാർന്നതും നല്ല ഡിസൈൻ ഉള്ള ഒരെണ്ണം .
എന്ന നമ്മൾക്കു ഇത് വച്ച് അങ്ങു തുടങ്ങിയാലോ?? അവൾ അവനോട് ചോദിച്ചു..
സമീർ:ഓഹ്..അതിനെന്താ..തുടങ്ങാലോ..
സമീർ ക്യാമറ റെഡി ആക്കി…
നസീമ അവനിൽ നിന്ന് കുറച്ച് അകലത്തിൽ ആയിരുന്നു ഇപ്പോൾ, അവൾ കയ്യിലെടുത്ത ഡ്രെസ്സ്കൊണ്ട്..
“ഇത്താ അത് നേരെ പിടിച്ചോ,കുറച്ചു പൊക്കി”.അവൻ അവളോടായി പറഞ്ഞു..
അവളതു നിവർത്തി അവൾക്കു മുന്നിലായി പിടിച്ചു..
പക്ഷെ അവൻ എടുത്ത ഫോട്ടോയിലോന്നും വെളിച്ചം അത്ര പോരായിരുന്നു..
അവൻ അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ബാൽക്കണിയുടെ വാതിലിലേക്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ചു..
“ബാൽക്കണിയിൽ നല്ല ലൈറ്റ് ആയിരിക്കും, അവിടെ വച്ച് എടുത്താലോ ??? ഇവിടെ എടുത്തിട്ട് അത്രക്കങ് ശെരി ആവുന്നില്ല..”
നസീമ തലയാട്ടി,”കുഴപ്പമില്ല. എവിടെ വച്ചും എടുക്കാം..ഫോട്ടോ നന്നായി കിട്ടിയാൽ മതി..”
അവർ നേരെ റൂമിനു പുറത്തു ഇറങ്ങി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു..
ബാൽക്കണി മനോഹരമായിരുന്നു-ചെടികളുള്ള ഒരു ചെറിയ ലാൻഡ്സ്കേപ്പ്, സൈഡ് ടേബിളുള്ള ഒരു വലിയ സോഫ.കൈവരികളിൽ തൂക്കി ഇടുന്ന ചെടി ചട്ടികൾ.
വെയിൽ അടിക്കാതെ ഇരിക്കാനും, കാഴ്ച മറക്കാനും ആയി ഒരു തുറന്നു അടക്കാവുന്ന തരം ഗ്ലാസ് ഫ്രെയിം അതിന് ഉണ്ടായി.
സമീർ ക്യാമറയുമായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി, പുഞ്ചിരിയോടെ നസീമയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. “ഇത് അടിപൊളി ആണല്ലോ ഇത്താ…”.
അവൻ പല രീതിയിലും ആംഗിളുകളിലും ഡ്രെസ്സുകൾ പല പാറ്റെർണിലും ബാൽക്കണിയുടെ ഓരോ സ്ഥലത്തു വച്ച് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി .ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചും. മടക്കി വച്ചും , വെറുതെ നിലത്തു വച്ചും ഒക്കെ .. ചിത്രങ്ങൾ പൂർണത ഉണ്ടാവണം എന്ന് അവനു നിർബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു…
നസീമ അടുത്ത് നിന്നു, ഇടയ്ക്കിടെ നിശബ്ദ പിന്തുണ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു, ഇടക്കൊക്കെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനോ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് എന്തെങ്കിലും നീക്കാനോ സഹായിക്കാൻ എന്നപോലെ ഉള്ള ഒരു കൈ സഹായം..
ക്യാമറ ഷട്ടർ വീണ്ടും വീണ്ടും തുറന്നു അടക്കുമ്പോൾ സംതൃപ്തിയുടെ ഒരു പുഞ്ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിൽ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു..തുണിത്തരങ്ങളിൽ സൂര്യപ്രകാശം അടിക്കുന്ന വിധത്തിൽ അവയുടെ സൌന്ദര്യം പുറത്തെടുക്കുന്ന വിധത്തിൽ അവയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
അവൻ ചുറ്റും നീങ്ങി ഓരോ ആംഗിളുകളും ഒപ്പി എടുത്തു .. ബാൽക്കണി ഇതിന് അനുയോജ്യമാണെന്ന് തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു-വളരെയധികം വെളിച്ചമോ വളരെ കുറവോ അല്ല. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ സ്വപ്നം പോലെ ഉള്ള ഒരു അടിപൊളി ഫ്രെയിം അവനു കിട്ടി…
എന്നാൽ അതിൽ മറ്റൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ശാന്തമായ പിന്തുണ, അവളുടെ സ്ഥിരമായ സാന്നിധ്യം… അത് അനുഭവത്തിലേക്ക് എന്തൊക്കെയോ ചേർക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോഴും അവൾ അവനെ പലപ്പോഴായി ഒളിച്ചുനോക്കുന്നത് അവൻ ശ്രെദധിക്കുന്നുണ്ടായി ..
അവളുടെ പിന്തുണയെക്കാൾ കൂടുതൽ അവളുടെ സാമിഭ്യം ആസ്വദിക്കുന്നത് അവന് തന്നെ അദ്ഭുതമായിരുന്നു.
ഇല്ല, അവൻ സ്വയം പിറുപിറുത്തു. ജോലിയിൽ വേണം ശ്രെദ്ധിക്കുവാൻ…
അവൻ അവസാനമായി ഒരു ഫോട്ടോ കൂടെ എടുത്തു-തുടർന്ന് ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് ക്യാമറ താഴ്ത്തി.
“കഴിഞ്ഞു”. അവന്റെ ശബ്ദം വിചാരിച്ചതിലും പരുക്കനായി.