വിജിത്ത് പിന്നിലൂടെ ചെന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ തോളിൽ തലോടി.
”നമ്മൾ വിജയിച്ചു, മാളവിക,” അവൻ മൃദുവായി അവളുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള ആശ്വാസവും വിജയോന്മാദവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മാളവിക അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച്, അവനിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു നിന്നു. “എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, വിജിത്ത്. നമ്മൾ മാത്രമേ ഈ വീട്ടിൽ ഇനി ശക്തരായി നിലനിൽക്കൂ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.”
അവൾ തിരിഞ്ഞ്, അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. വിജിത്ത് ശാരീരികമായി ശക്തനും ഇരുണ്ട നിറമുള്ളവനുമായിരുന്നു. അവന്റെ ആ കൈക്കരുത്തും, അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസവുമാണ് അവളെ എന്നും ആകർഷിച്ചിരുന്നത്.
”ആ കള്ളക്കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നതും, ആ സമാധാനിപ്പിക്കൽ നാടകവും എനിക്ക് മതിയായി. ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ എത്ര നാളായി കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?” മാളവിക പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
വിജിത്ത് അവളെ മുറുകെ പിടിച്ചു. “നമ്മുടെ മുന്നിൽ അവൻ ഒരു തടസ്സമായിരുന്നു, മാളവിക. എപ്പോഴും വല്യേട്ടന്റെ സ്ഥാനം പറഞ്ഞ് അവൻ വാദിച്ചു. അവന്റെ ആ തടിയും വെളുപ്പും കണ്ടാൽ എനിക്കെപ്പോഴും ദേഷ്യമായിരുന്നു. അവനെക്കാൾ ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടും യോഗ്യനാണ്. ഇന്നത്തെ മീറ്റിംഗിൽ ഞാൻ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ദിവ്യ പോലും എന്നെ പിന്തുണച്ചു. നീയാണ് എന്റെ ശക്തി.”
മാളവിക പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവരുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. “വിജിത്ത്, നമ്മൾക്കിടയിൽ രഹസ്യങ്ങളില്ല. അവന്റെ ഭാര്യ… അവൾക്കിവിടെ സ്വസ്ഥത കൊടുക്കാൻ നമ്മൾ പാടില്ല. അവൾ നമ്മുടെ കളിപ്പാട്ടമായിരിക്കണം. ഈ വീട്ടിൽ ഇനി നമ്മൾ പറയുന്നതേ നിയമമാകൂ. വിപിൻ… അവൻ ഇനി നമ്മളുടെ വീട്ടുജോലിക്കാരൻ മാത്രമാണ്. ഒരു തടിച്ച ഗൃഹനായിക.”
അവൾ വിപിനെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ഉപയോഗിച്ച ആ പദം വിജിത്തിനെ ആവേശഭരിതനാക്കി. അവൻ അവളെ എടുത്ത് കട്ടിലിലേക്ക് കിടത്തി.
”നിന്റെ ബുദ്ധി… നിന്റെ കൗശലം… അതാണ് എന്നെ വീഴ്ത്തിയത്. നീ എന്റെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് ഈ ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കാം,” വിജിത്ത് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവരുടെ സംഭാഷണത്തിലെ ഓരോ വാക്കും, ഓരോ സ്പർശവും അവരുടെ പങ്കിട്ട വിജയത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു. ദുഃഖമോ, കുറ്റബോധമോ അവരുടെ അടുപ്പത്തിൽ നിഴലിച്ചില്ല. അവർ പരസ്പരം നോക്കി, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് അധികാരം നേടുന്നതിലെ പങ്കാളിത്തത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അനുരാഗമായിരുന്നു.
മാളവിക അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ച് കിടന്നു. ചുറ്റുമുള്ള നിശബ്ദതയിൽ അവർ ശ്വാസമെടുക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രമേ കേൾക്കാനുള്ളൂ.
”നമ്മുടെ ഭാവി എത്ര മനോഹരമായിരിക്കും, അല്ലേ?” മാളവിക സ്വപ്നത്തിലെന്നോണം മൊഴിഞ്ഞു. “ബിസിനസ്സ് നിനക്കായി. വീടും സ്വത്തും നമ്മുടേതായി. ദിവ്യയുടെ പൂർണ്ണ പിന്തുണ നമുക്കുണ്ട്. അവൾ നമ്മുടെ കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും.”
”അവനെക്കുറിച്ച് നീ ഇനി ചിന്തിക്കുകയേ വേണ്ട,” വിജിത്ത് ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. “നാളെ മുതൽ അവൻ നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ഒരു നിഴലായിരിക്കും. അവന്റെ തടി… അതാണ് അവനുള്ള ശിക്ഷ. തടിയനും വെളുത്തവനുമായ അവൻ മുഷിഞ്ഞ വേഷത്തിൽ നമ്മൾ പറയുന്ന ജോലികൾ ചെയ്യണം. എനിക്കവനെ ആ വേഷത്തിൽ കാണണം.”
”അവനെ പാചകക്കാരനാക്കിയത് എന്റെ ആശയമായിരുന്നു. അവൻ അത് ചെയ്തേ പറ്റൂ. നമ്മുടെ മുൻപിൽ അവൻ അനുസരണയുള്ള ഒരു ഭാര്യയെപ്പോലെ നിൽക്കണം,” മാളവിക ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ നമ്മുടെ ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിച്ചു, വിജിത്ത്. ഈ രാത്രി അതിനുള്ളതാണ്.”
അവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി. “ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു, മാളവിക. നീയാണ് എന്റെ രാജ്യം. നീയാണ് എന്റെ അധികാരം.”
ആ പ്രണയനിമിഷങ്ങൾ, അവരുടെ രഹസ്യമായ സഖ്യത്തെ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കി. അവർ ദുഃഖത്തെയും ധാർമ്മികതയെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട്, പരസ്പരം ആശ്ലേഷിച്ചു.എന്നിട്ട് മെല്ലെ അവൻ അവളെ ബെഡിലേക്ക് മറിച്ചിട്ടു.