അന്ന് രാത്രി സുമ പണിയെല്ലാം ഒതുക്കി കിടക്കാൻ മുറിയിൽ വന്നപ്പോൾ അവളേക്കാൾ മുന്നേ ശരത്ത് ബെഡിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് കള്ള ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
” ദേ നല്ല കുട്ടിയായി കിടക്കുമേങ്കിൽ ഇവിടെ കിടന്ന മതി”
അവൻ കൊച്ച് കുട്ടികളെ പോലെ ചുണ്ട് പിളർത്തി കാണിച്ചു.
“അടവൊക്കെ കയ്യിൽ വെച്ചോ ഇന്നത്തെ കോട്ട കഴിഞ്ഞു. അടുക്കളയിലിട്ട് നടുവൊടിച്ചത് പൊരഞ്ഞിട്ടാ..”
അവൻ പിണങ്ങിയത് പോലെ ചുമരോട് ചേർന്ന് തിരിഞ്ഞ് കിടന്നു.
അവൾ പതുക്കെ ലൈറ്റ് അണച്ച് സീറോ ബൾബിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവനരികിൽ വന്നിരുന്നു. മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ പുറത്ത് മെല്ലെ തഴുകി.
“എടാ… ശരത്തുട്ടാ… നീ ശരിക്കും പിണങ്ങിയോ?” അവൾ അവന്റെ ചെവിക്കടുത്ത് ചെന്ന് മൃദുവായി ചോദിച്ചു. അവൻ അനങ്ങാതെ കിടക്കുകയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ അവന് മുകളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. “നിനക്ക് അറിയില്ലേടാ… എനിക്ക് ഇത്തിരി തളർച്ചയുണ്ട്. അല്ലാതെ നിന്നെ സ്നേഹിക്കാത്തത് കൊണ്ടല്ലല്ലോ.”
സുമയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് തട്ടിയതും ശരത്ത് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ കള്ളച്ചിരി മാഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു. “എനിക്ക് അറിയാം… പക്ഷേ സുമക്കുട്ടി എന്നെ ഇങ്ങനെ ഓടിക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല,” അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
“ഓടിക്കാനോ? നിന്നെ ഓടിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുമോടാ…” സുമ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ കോർത്തു. അടുക്കളയിലെ ആ വന്യതയേക്കാൾ മനോഹരമായ ഒരു ശാന്തത ആ മുറിയിൽ പടർന്നു.
”ഇന്ന് ഇനി ഒന്നും വേണ്ട… നീ ഇങ്ങനെ എന്റെ അടുത്ത് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നാൽ മതി,” അവൾ അവന്റെ കൈക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി. ശരത്ത് അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.
”സത്യം പറഞ്ഞാൽ… ഈ കിടപ്പാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം,” ശരത്ത് അവളുടെ തലമുടിയിൽ മണത്തു കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. സുമയുടെ ശ്വാസം അവന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ നീണ്ടുനിന്ന ആവേശത്തിനും അധ്വാനത്തിനും ശേഷം ആ ആലിംഗനം അവർക്ക് നൽകിയ ആശ്വാസം വളരെ വലുതായിരുന്നു.
“കുട്ടാ.. നീ നിന്റെ ചേച്ചിയെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാറുണ്ടോ”
“ഇപ്പോൾ എന്തിനാ അവളെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത്. എന്നെ വേണ്ടത്തൊരെ എനിക്കും വേണ്ട”
“അങ്ങനെയല്ല അവൾ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോകും എന്ന് എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. വെറെ എന്തെങ്കിലും കരണമുണ്ടെങ്കിലോ”
“ഈ വർത്തമാനം ഇവിടെ നിർത്താൻ. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എണിറ്റ് പോകും”
ശരത്തിന്റെ ആ പെട്ടെന്നുള്ള ഗൗരവം സുമയെ ഒന്നു ഞെട്ടിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ നിന്ന് അല്പം അയഞ്ഞത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ മുറിയിലെ മനോഹരമായ ആ അന്തരീക്ഷത്തിന് മുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു കാർമേഘം വന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
ശരത്ത് മറുപുറം തിരിഞ്ഞ് ചുമരിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. അവന്റെ ശ്വാസം ഇപ്പോൾ വേഗത്തിലായിരുന്നു. സുമ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അവന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.
“ശരത്തേ… സോറിടാ… നിന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല. പഴയതൊക്കെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയതാ,” അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ചേച്ചിയുടെ ആ വിട്ടുപോക്ക് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇന്നും ഉണങ്ങാത്ത ഒരു മുറിവായിരുന്നു. അവനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കേണ്ടവൾ വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതിന്റെ ആ സങ്കടം മായ്ക്കാൻ സുമയുടെ ഈ സ്നേഹത്തിന് മാത്രമേ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ.
സുമ പതുക്കെ അവന്റെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ തോളിൽ മുഖം അമർത്തി. “നീ എങ്ങോട്ടും പോകണ്ട… ഞാൻ നിന്നെ എങ്ങോട്ടും വിടില്ല. നീ എന്റെ കുട്ടനല്ലേ,” അവൾ കൊഞ്ചലോടെ മന്ത്രിച്ചു.
സുമയുടെ ആ സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ ശരത്തിന്റെ വാശി അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അവളെ തന്റെ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു നനവുണ്ടായിരുന്നു.