“ഞാൻ കുണ്ണ കുലുക്കുന്നതിന്റെ സുഖത്തിൽ അത് കണ്ടില്ല.”
ദേഹത്തേക്ക് തോർത്ത് മറച്ചുകൊണ്ട് വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന ഏടത്തി,ധൃതിയിൽ ഈ പരുവത്തിൽ എന്നെ കണ്ടതും,ഒന്ന് പകച്ചു.
കാരണം എന്റെ ഒരു കൈയിൽ കുലച്ച കുണ്ണയും,വായിൽ നിന്ന് ഏട്ടത്തിയുടെ പേരിൽ അപരാധവും പറയുന്നു..
എന്റെ ആ പ്രവർത്തി കണ്ടതും ഏട്ടത്തി പെട്ടെന്ന് തന്നെ ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി കതകടച്ചു..
എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു.
ആകെ പേടിയായി.
കാരണം,ആ വീടിന്റെ കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് എന്റെ ഏടത്തി ആണ്.
കാര്യം വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ എന്നെ അടിച്ചിറക്കും.
പേടികൊണ്ട് ആകെ ഉൾക്കിടിലം കൊള്ളാൻ തുടങ്ങി.
ഏതാണ്ട് അരമണിക്കൂർ ആയിട്ടും ഏട്ടത്തി ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നില്ല.
ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്നറിയാതെ നിന്ന ഞാൻ ഇറങ്ങി പോയാലോ എന്നു ചിന്തിച്ചു..
ഞാൻ :ഞാൻ ഇറങ്ങുവാണേ.
ഏടത്തി ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് ഒന്ന് കനത്തിൽ മൂളിയതെ ഉള്ളു.
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ചാടി ബൈക്കിൽ കയറി, വർഷോപ്പിലേക്ക് പോയി.
ഏടത്തി എന്ത് കാര്യം ഉണ്ടെങ്കിലും ചേട്ടനെ അപ്പൊ തന്നെ അറിയിക്കും.
പലപ്പോഴും ചേട്ടൻ എന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്..
അന്നത്തെ ദിവസം പിന്നെ എന്നെ ഏടത്തി വിളിച്ചില്ല.
വൈകിട്ട് ആയി.
ഞാൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.
അന്ന് ഉച്ചക്ക് എന്നോട് പറയാതെ ഏടത്തി ഒറ്റയ്ക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി.
അമ്മ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് പഴയ പോലെ തന്നെ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മയോടും അച്ഛനോടും ഏടത്തി എന്റെ ഈ കഴപ്പ് പറഞ്ഞിട്ടില്ല, എന്ന് എനിക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി..
ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞാൽ എന്താകും എന്നുള്ള പേടി ആയിരുന്നു എന്റേത്.
അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ശരിക്കും ഉറക്കമില്ലായിരുന്നു..
ശെരിക്കും ജീവിതം കൈവിട്ടു പോകുന്നതു പോലെ തോന്നി..
പിറ്റേദിവസം ഞാൻ രാവിലെ ജോലിക്ക് വർഷോപ്പിലേക്ക് പോയി..
ഒരു ഉച്ചയോടെ ആകാറായപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റൽ നിന്നും എനിക്ക് വിളിവന്നു.
അത് അമ്മയുടെ ഫോണിൽ നിന്നാണ്.
അമ്മ :മോനെ നിനക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറ്റുമോ?
ഇന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവൻ ഞാൻ ഇവിടെ കാണും,
അവൾ അങ്ങ് പോട്ടെ..ഇന്നിനി ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട..
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു..
എനിക്ക് അപ്പോഴും വിഷമമായിരുന്നു..
കാരണം ഏട്ടത്തിയുടെ ഫോണിൽ നിന്നല്ല വിളിച്ചത്..
വ്യക്തി വിരോധമുള്ളവർ ഇങ്ങനെയാണ് സാധാരണ പെരുമാറുന്നത്..
അതുകൊണ്ട് തന്നെ പേടിയോടും, നിരാശയോടും കൂടി ഞാൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ചെന്നു.
കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്ന അച്ചനോട് ഞാൻ ഗൗരവമായി തന്നെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.
അച്ഛനും,അമ്മയും സൗഹൃദപരമായി തന്നെ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നു…
പക്ഷേ ഏടത്തി എന്റെ മുഖത്തുനോക്കുന്നതേ ഇല്ല, പിന്നെ ഒന്നും സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല..
സാധാരണ ഇങ്ങനെയുള്ള സന്ദർഭങ്ങളിൽ അവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്ദർഭയോചിതമായി തമാശകൾ പറയുന്നത് ഏടത്തിയാണ്..
അങ്ങനെ 10,15 മിനിറ്റ് സംസാരത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങളോട് അമ്മ പൊക്കോളാൻ പറഞ്ഞു..
ഞാൻ ഏട്ടത്തിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സഞ്ചി വാങ്ങാൻ പോയപ്പോഴേക്കും.
:വേണ്ട ഞാൻ പിടിച്ചോളാം.
എന്നിട്ട് ബൈക്കിലേക്ക് കയറി…
വളരെയധികം ഗ്യാപ്പിട്ടാണ് ഇപ്പോൾ ഏടത്തി ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുന്നത്.
ശരീരത്തിന്റെ ഒരു അംശം പോലും ഇപ്പോൾ പതിക്കുന്നില്ല..
ഇതുതന്നെയാണ് ശരിക്കുള്ള ശിക്ഷ..
എന്റെ കരണത്ത് മുഖം അടച്ചു ഒന്ന് അടിച്ചാൽ പോലും എനിക്ക് ഇത്ര വിഷമം ഇല്ലായിരുന്നു..
ഇത് ശരിക്കും എന്നെ അവോയിഡ് ചെയ്യുകയാണ്…
വീട്ടിൽ എത്തുന്നത് വരെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഒരു വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞില്ല..
ഇത്രയും നേരം ആയിട്ടും ചേട്ടന്റെ
ഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരു കോളോ,സംസാരമോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ചേട്ടനോട് ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.
അതിന്റെ ഒരു ആശ്വാസം മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ ഉള്ളത്..
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയതും..
വ്യോമകേശൻ
കഥ അതിശയോക്തി ഇല്ലാതെ പറയുന്നതിന് അഭിനന്ദനങ്ങൾ. വായനക്കാരന്റെ ഭാവനയെ ഉത്തേജിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്, നല്ലത്.വരും ഭാഗങ്ങളിലും എറണാകുളം രീതി തുടരണം.