കൊള്ളാല്ലോടി ഈ ചരക്ക്? ദേവിക ചുണ്ടുകടിച്ചു, വെള്ളമിറക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഇവളാണോടീ നിനക്ക് രാത്രിയിൽ ചപ്പിത്തരുന്നത്?
ഗായത്രി: ഏയ് ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അങ്ങനൊന്നും ഇല്ല.
ദേവിക: അതെന്താടീ, ഇത്രേം നല്ലൊരു ചരക്കിനെ ഒതുക്കത്തിൽ കിട്ടിയിട്ടും നീ അവളേ കൈ വെക്കാത്തത് ?
ഗായത്രി: എനിക്ക് ഇതു വരെ അങ്ങനെ തോന്നിയിട്ടില്ല…
ദേവിക: ഓ… നീ മറ്റേ കൊല സ്ത്രീ അല്ലേ?
ദേവിക ഗ്രെയ്സിന്റെ ഫോട്ടോ നോക്കി ഒന്നു കൂടി വെള്ളമിറക്കിയ ശേഷം, ഞാൻ താമസിച്ചേ വരൂ എന്ന് ഗ്രെയ്സിന് മെസേജ് ഇട്ടു. അവർ രണ്ട് പേരേയും വഹിച്ച് കൊണ്ട് ആ വൈറ്റ് പോളോ നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾക്ക് ഇടയിലൂടെ പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞ് നീങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനും കഴിഞ്ഞ് ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ മെയിൻ റോഡിലൂടെ പോയ ശേഷം കാർ ഒരു ചെറിയ ഇടവഴി തിരിഞ്ഞു. അധികം ആൾപ്പാർപ്പ് ഇല്ലാത്ത ഒരു ഏരിയായിലൂടെയാണ് ഇപ്പോൾ കാർ പോകുന്നത്. പോകുന്ന വഴിക്ക് ഒരു വലിയ ആലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും കാർ ചെങ്കുത്തായ ഒരു ഇറക്കം ഇറങ്ങി താഴേക്ക് ചെന്നതും ഇടവിട്ട് ഇടവിട്ട് വീടുകൾ കാണാനായി. സ്ത്രീകൾ, മധ്യവയസ്കരായ ആളുകൾ,പിന്നെ നല്ല കുറുത്ത കരിവീട്ടി പോലെ ശരീരമുള്ള ചെറുപ്പക്കാർ, കുട്ടികൾ, ആകെ ഒരു ബഹളമയം. അകത്തേക്ക് പോകുന്തോറും വീടുകളുടെ എണ്ണം കൂടി വന്നു. ഗായത്രിക്ക് ആകെ ഭയമായി.
ഇതാണ് ബുഹാരി കോളനി… സ്നേഹിച്ചാൽ ചങ്ക് പറിച്ച് തരുന്ന പച്ചയായ മനുഷ്യരുടെ ഇടം. മറിച്ച് ഇടഞ്ഞാൽ പിന്നെ ശവം പോലും പുറത്ത് കാണില്ല. ഇവിടുത്തെ റൂൾസ് ഒക്കെ
ദേ…ആ പിറകിൽ കണ്ട ആലിനും , ഈ കോളനി അവസാനിക്കുന്നെടുത്ത് ഉള്ള കായലിനും ഇടയിൽ ആണ്.
ഗായത്രി: നമ്മൾ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്നത്?
അവളുടെ മുട്ട് വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വെറുതേ…നിനക്ക് ഒരു ബ്രാ വാങ്ങാൻ. ഇത് നമ്മുടെ സ്വന്തം സ്ഥലമാ, ആഴ്ച്ചയിൽ ഒരു ദിവസം എങ്കിലും ഇവിടെ ഞങ്ങൾ വന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇവിടുള്ള ആളുകൾ ഞങ്ങളേ അന്വേഷിച്ച് അങ്ങോട്ട് അങ്ങോട്ട് വരും. പിന്നെ എന്താ നടക്കുന്നത് എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. ഗായത്രി ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് പതറി. മൈര്, മമ്മയേയും മക്കളേയും മാത്രമേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളു, അവർക്ക് പിന്നിൽ മുറ്റ് ആളുകൾ ഉണ്ട് എന്നവർ വെറുതേ പറയുന്നതല്ല. എന്ന് തന്നെ ബോധ്യമാക്കാൻ. പറയുന്നത് അനുസരിച് നിൽക്കാതെ അവർക്ക് എന്തെങ്കിലും പണി കൊടുക്കണം എന്ന്
എനിക്ക് തോന്നിയാൽ പിന്നെ എന്റെ ഗതി എന്താകും എന്ന് കാണിച്ച് തരാൻ. അതിനാണ് തന്നെ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ട് വന്നത് എന്ന് ഗായത്രിക്ക് തോന്നി. ദേവിക ആരെയൊക്കെയോ നോക്കികൈ കാണിക്കുകയും, അഭിവാദ്യം ചെയ്യുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ കാർ വലിയ ഒരു തടി ഗേറ്റിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ ദേവിക പറഞ്ഞു. വണ്ടി നിർത്ത്. ഇതിനകത്താണ് നമ്മുടെ കട. ഗായത്രി തല ഉയർത്തി ആ തടി ഗേറ്റിലേക്ക് ഭീതിയോടെ നോക്കി. മ്…. നീ കാർ ഇവിടെ ഇട്ടോ. താക്കോൽ എടുക്കേണ്ട. ഇവിടെ നിന്നും ആരും അത് എടുക്കില്ല. ദേവിക കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ഇറങ്ങ്..വേഗം. ഗായത്രി പരിഭ്രമം വിട്ട് മാറാതെ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ചുറ്റും നോക്കി. ദേവിക നേരേ മുന്നോട്ട് നടന്നു ചെന്ന് ആ തടി ഗേറ്റിൽ തട്ടി. വലിയ ഒരു അലർച്ചയോടെ അതിന്റെ നടുവിൽ ഉള്ള ഒരു പാളി തുറന്നു വന്നു. അതിൽ നിന്ന് ആറടിക്ക് മുകളിൽ പൊക്കമുള്ള ഒരു ഭീമാകാര രൂപം തല പുറത്തേക്ക് ഇട്ട് അവരേ തുറിച്ച് നോക്കി. ഇരു നിറത്തിൽ ഉള്ള വസൂരിക്കല നിറഞ്ഞ ആ മുഖം കണ്ടപ്പോഴെ ഗായത്രി അറിയാതെ ഡൈപ്പറിൽ മുള്ളിപ്പോയി.
ദേവികയുടെ മുഖം കണ്ടതതും അയാളുടെ മുഖത്ത് വിളർത്ത ഒരു ചിരി പടർന്നു. വാ… മോളേ, ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിട്ട് വരുവാണോ? ആട്ടെ, ഇതാരാ? അയാൾ ദേവികയെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ദേവിക: എന്റെ മിസ്സാ.. പോളച്ചാ, ഭായിയെ ഒന്ന് കാണിക്കാൻ കൊണ്ട് വന്നതാ.
മിസ്സോ? അയാൾ മനസിലാകാത്ത പോലെ ദേവികയേ നോക്കി എന്നിട്ട് ഗായത്രിയേ അടിമുടി നോക്കി മുഴുവൻ പല്ലും കാട്ടി ഒരു വഷളൻ ചിരി ചിരിച്ചു. അയാളുടെ വായിലെ ആ മഞ്ഞിച്ച രാക്ഷസപ്പല്ല് കണ്ട ഗായത്രിക്ക് ചിരിക്കണോ കരയണോന്ന് അറിയാതെ വിറച്ച് നിന്നു