ദീർഘമായ മകളുടെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്ത ഒരു ആഴവും ദൃഢതയും സുശീലക്ക് തോന്നി. താൻ ഇത് വരെ ചിന്തിക്കാത്ത അത്രയും മകൾ പറഞ്ഞതിൽ അത്ഭുതവും ആശ്ചര്യവും അനുഭവപെട്ടു. മുമ്പായിരുന്നെങ്കിൽ താൻ ബഹളം വെക്കുമായിരുന്നല്ലോ എന്നവൾ ഓർത്തു. മകളുടെ ആശയത്തോട് തനിക്കും യോജിപ്പാണ് എന്ന് പറയാൻ തോന്നിയെങ്കിലും സുശീല പറഞ്ഞില്ല.
“എന്തെ സത്യം അല്ലെ ഞാൻ പറഞ്ഞെ..?”
“മ്മ് സംഗതി ഒക്കെ കൊള്ളാം.. നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ഉണ്ടായാൽ ആളുകൾ വേറെ രീതിയിലാണ് കാണുക..”
“അവർ എങ്ങിനെ വേണമെങ്കിലും കണ്ടോട്ടെ.. അവരുടെ സെര്ടിഫികറ്റ് കിട്ടിയിട്ട് വേണ്ടല്ലോ നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ..”
“മ്മ്..” സുശീല മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു
“എന്തെ അമ്മക്ക് വിഷമം ഉണ്ടോ..?”
“ഏയ്.. ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഇപ്പൊ പോയി.. നിന്റെ ജീവിതം നിനക്ക് എങ്ങിനെ വേണമെങ്കിലും ജീവിക്കാലോ..”
“നമ്മുടെ ജീവിതം എന്ന് പറ അമ്മെ.. നമ്മൾ ഇനി ഒന്നല്ലേ..” എന്നും പറഞ്ഞ് സിന്ധു അമ്മയെ കെട്ടി പിടിച്ചു. “നാല് മുലകൾ ചേരില്ല ” എന്ന പഴംചൊല്ലിന് വിപരീതമായി ഇവിടെ നാല് മുലകൾ കെട്ടിപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കാണാം. ബ്രാ ഇടാത്തത് മുലകൾ തമ്മിൽ നേരിയ ഒരു തുണിയുടെ അകലം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. മകളുടെ മുലകണ്ണിയുടെ കുത്തൽ സുശീലക്ക് തന്റെ മുലകളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ഗാഢമായ പുണരൽ അവസാനിക്കരുതേ എന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ വെറും അമ്മയും മകളും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നില്ല, നേരത്തെ സിന്ധു പറഞ്ഞത് പോലെ രണ്ടു ശരീരങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും സംവേദനം ചെയപെടുന്നതിന്റെ തുടിപ്പും നനാവുമുണ്ടായിരുന്നു.
‘എങ്ങിനെയാണ് മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ പുണരുമ്പോൾ, അതും തന്റെ സ്വന്തം മകളെ ആലിംഗനം ചെയുമ്പോൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ രതിയുടെ അലകൾ ഉയരുന്നതെന്ന് സുശീലക്ക് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസിലായില്ല.
ആലിംഗനബദ്ധരായ അമ്മയെയും മകളെയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങി. ജനാല ചില്ലുകൾ പൊട്ടി ചിതറി. പൊട്ടിയ ചില്ലുകൾ അമ്മയുടെ മകളുടെയും ശരീരത്തിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നറിയാതെ രണ്ടു പേരും മിഴിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ക്രിക്കറ്റ് ബോൾ ഉരുണ്ട് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
*******
കുമ്പസാരം കഴിഞ്ഞ് പത്രോസ് പള്ളിയിൽ നിന്നും പോയി സമയമേറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഗബ്രിയേൽ അച്ഛൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ആദി മാറിയില്ല. പത്രോസ് എങ്ങാനും നാട്ടുകാരെ വിളിച്ച് കൂട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ ഇവിടെത്തെ ജീവിതം തീർന്നേനെ. പക്ഷെ പത്രോസ് അത് ചെയ്തില്ല. ഇനി അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുകയുമില്ല. അത് ഗബ്രിയേൽ അച്ഛൻ നല്ല ഉറപ്പുണ്ട്. അതാണ് കള്ളന്മാരുടെ ഒരു സ്വഭാവഗുണം. കളവ് നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവർ വിശ്വസ്തരാണ്. പക്ഷെ, ഗബ്രിയേൽ അച്ഛന്റെ ഉള്ളിലെ ആദിയുടെ കാരണം അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. പത്രോസിന്റെ കണ്ണിൽ കണ്ട ഉറപ്പുള്ള നോട്ടം, എന്തോ തിരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചുള്ള നിൽപ്പായിരുന്നു. തന്നെ വെച്ച് അവൻ ഇനി എന്തൊക്കെയാണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്ന് ആലോചിച്ചിട്ട് ഒരു ധാരണയുമില്ല.
നേരം ഇരുട്ട് വീണിട്ടും വീടിനോട് ചേർന്നുള്ള തന്റെ ഓഫീസിൽ നിന്നും ഫാദർ ഗബ്രിയേൽ ഇറങ്ങിയില്ല. ആലോചനയുടെ പടുകുഴിയിലെവിടെയോ വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കപ്യാരെ വിളിച്ച് കാര്യം പറയാണല്ലോ എന്നോർത്തത്. അച്ഛൻ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് കപ്യാരെ വിളിച്ചു.
“വർഗീസെ.. നീ അവളേം കൂട്ടി എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് വന്നേ..” കപ്യാർ വർഗീസ് എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അച്ഛൻ ഫോൺ വെച്ചിരുന്നു. അപ്പോയെക്കും അച്ഛൻ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തിയിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ ഫോൺ വരുമ്പോൾ വർഗീസ് കവലയിൽ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സാധനങ്ങളുമായി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വർഗീസിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. ‘ഈ അച്ഛന്റെ ഒരു കാര്യം ഏത് നേരവും ഈ ഒരു വിചാരം മാത്രേ ഒള്ളു.., ആഹ് അച്ഛനെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല, അവിടെന്ന് വിളിവരാൻ നില്കാണല്ലോ ഒരുത്തി ഇവിടുന്ന് ഓടാൻ..”