“നിങ്ങൾ കൃത്യസമയത്ത് എത്തിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ….” ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ഠം ഇടറി.
“ഞാൻ ഇവിടുത്തെ എസ്സ് ഐ… നിങ്ങളോട് എങ്ങിനെ നന്ദി പറയണം എന്ന് എനിക്കറിയില്ല… പിന്നെ, ചില പേപ്പറുകളിൽ ഒപ്പിടാനുണ്ട്… അത് ഡിപ്പാർട്ട്മെൻ്റിൻ്റെ ഭാഗമാണ്…” അദ്ദേഹം ചിറി തുടച്ചു. എസ്സ് ഐ എന്ന് കേട്ടതും, രവിയുടെ മുട്ട് അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ഉൾഭയം അടിവയറ്റിൽനിന്നും ആരംഭിച്ച്, മുകളിലേക്ക് കയറി. കള്ളനും പോലീസ്സും മുഖാമുഖം!!
“എന്താ നിങ്ങളുടെ പേര് ..”
“രവി…” ഭയം പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അയാൾ പറഞ്ഞു.
“രവി ഇന്നലെ രാത്രി വരുന്ന വഴിക്ക് ഒരു ജീപ്പ് കടന്ന് പോകുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടുവോ..??” തനി പോലീസ്സ് മുറയിൽ ചോദ്യം. അപ്പോഴാണ് രവി അത് ഓർത്തത്. ഇന്നലെ “പണികൊടുത്ത്” ആ സ്ത്രീയുടെ വീട്ടിൽനിന്നും ഇറങ്ങി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത നേരം ഒരു ജീപ്പ് കടന്നുപോയിരുന്നു. അതിൻ്റെ മുൻവശത്ത്, ചില്ലിൽ, വലിയൊരു ശരം വരച്ചുവച്ചതും, വണ്ടി ഓടിക്കുന്നവൻ യാറ് ക്കാഹേ… ഇത് യാറ് ക്കാഹേ… എന്ന് പാടിപോകുന്നതും ഓർമ്മയിൽ വന്നു. അതെല്ലാം എസ്സ് ഐയോട് സവിസ്തരം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം എല്ലാം മൂളിക്കേട്ടു.
“ബാക്കി ഞാൻ നോക്കാം.. രവി പൊക്കോളൂ… ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് വിളിപ്പിക്കാം… അപ്പോൾ വന്നാൽ മതി.. പിന്നെ, രവിയുടെ മേൽവിലാസം ആ പോലീസ്സുകാരന് കൊടുക്കുക…” അയാള് നിർദ്ദേശിച്ചു. സ്വന്തമായി മേൽവിലാസം ഇല്ലാത്ത താൻ എന്ത് കൊടുക്കാൻ? പിന്നെ ഉള്ളത്, ഒന്നുകിൽ അജിതയുടെ അല്ലെങ്കിൽ പൊന്നമ്മയുടെ മേൽവിലാസം. തമ്മിൽ ഭേദം പൊന്നമ്മയുടേതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ രവി, അവരുടെ സ്ഥാപനത്തിൻ്റെ മേൽവിലാസം കൊടുത്ത് തടി തപ്പാൻ ഒരുങ്ങി. മുറി വിട്ട് രവിയുടെ പിന്നാലെ, മുറിയിൽ ഉണ്ടായ സ്ത്രീ നടന്നടുത്തു.
“നിങ്ങൾ കാണിച്ചത് വലിയ മനസ്സാണ്. എല്ലാവരും എല്ലായിപ്പോഴും കാണിക്കാത്തത് നിങ്ങൾ കാണിച്ചു. എൻ്റെ സന്തോഷത്തിന്… ഒരു നേരം എൻ്റെ വീട്ടിൽനിന്നും ഭക്ഷണം കഴിക്കണം… പ്ലീസ്… വേണ്ടെന്ന് പറയരുത്…” അവർ യാചിച്ചു.
“അതൊന്നും വേണ്ട… ” രവി ഒഴിഞ്ഞ് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
“വേണം… എനിക്ക് വേണ്ടി.. ഒരിക്കൽ… വരണം .. ” അവരുടെ ആവശ്യം വിടർന്ന കണ്ണുകളിലും കാണുവാൻ രവിക്ക് കഴിഞ്ഞു.
അവരുടെ വീട് എവിടെയെന്നും വരേണ്ടത് എങ്ങിനെയെന്നും കേട്ട് രവി തലയാട്ടി. പറ്റുമെങ്കിൽ നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് വരാൻ ശ്രമിക്കൂ എന്ന് കേട്ടതും, രവി നല്ലൊരു ചിരി സമ്മാനിച്ച്, നേരെ പൊന്നമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് വണ്ടി വിട്ടു. അവിടെ ചെന്ന ഉടനെ, മേൽവിലാസം പോലിസിന് കൊടുത്ത കാര്യവും അതിൻ്റെ കാരണവും പൊന്നമ്മയോട് വിശദമാക്കി.
“ഒരു പോലിസ് ബാന്ധവം എന്തുകൊണ്ടും നല്ലതാ….” പൊന്നമ്മ ഊറിചിരിച്ചു. രവി കൈയ്യിൽ സൂക്ഷിച്ച പണം പോന്നമ്മയ്ക്ക് നൽകി ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞു.
“ഇന്ന് അത്താഴത്തിന് വരുമോ…” പൊന്നമ്മ രവിയുടെ കൈയ്യിൽ പിടി മുറുക്കി. “നിർബന്ധം ആണോ….” രവി പൊന്നമ്മയുടെ അപ്പത്തിൽ തടവി.
“മൂപ്പിക്കല്ലേ… കുട്ടാ …” പൊന്നമ്മ കാതരയായി.
“എന്നാൽ പിന്നെ രാത്രി വരാം… നിൻ്റെ ഇഷ്ട പാനീയം സ്റ്റോക്ക് ഉണ്ടോ….”
“അതൊക്കെ ഉണ്ട് .. എൻ്റെ ചെക്കൻ വേഗം വന്നാൽ മതി …”.
പൊന്നമ്മ രവിയെ യാത്രയാക്കി. രാത്രിയാവാൻ സമയം ഏറെയുണ്ട്. രവി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
മനസ്സിൽ ഇനിയെന്ത് എന്ന ചോദ്യം അവശേഷിച്ചതിനാൽ, ഒരു സിനിമ കാണാം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ രവി എത്തി. അതിന് മുമ്പ്, ആശുപത്രിയിൽ വച്ച്കണ്ട ചേച്ചിയുടെ വീട് സ്കെച്ച് ചെയ്ത് വെക്കാം എന്ന് രവി കണക്ക് കൂട്ടി. അവർ പറഞ്ഞു തന്ന വഴിയിലൂടെ ബൈക്ക് ഓടിച്ച്, ലക്ഷണങ്ങൾ ഓത്ത്ചേരുന്ന വീടിൻ്റെ മുൻപിൽ എത്തി. വഴികൾ വിജനം. കുറച്ച് അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തുമായി മറ്റ് രണ്ട് വീടുകൾ. എന്തായാലും തനിക്ക് തെറ്റിയില്ല. ഓടും വാർക്കയും പപ്പാതിയുള്ള വീടിന് മുൻപിൽ ഒരു മാവ്. ഇരുവശവും തെങ്ങുകൾ! ഇതായിരുന്നു തിരിച്ചറിയൽ “രേഖ”. അത്ര ചെറുതല്ലാത്ത, ആകർഷകമായ ഭവനം. വീട്ടിൽ ആളനക്കം ഇല്ലെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായി. തനിക്ക് ഒരുനേരത്തെ ചോറൂണ് നൽകാൻ പോകുന്ന ഇടം. ഒരു ജീവൻ രക്ഷിച്ചതിൻ്റെ വില – ഒരു ഊണ്!!! അത് എമ്മാതിരി എന്ന് കണ്ടറിയണം.