നിനക്ക് കണ്ണ് അടക്കാൻ പറ്റുമോ..
അവൻ കണ്ണ് അടച്ചു.
അവൾ തന്റെ ഇടതു കയ്യിൽ എന്തോ കെട്ടുന്നു എന്ന് മനസിലായി..
ആ ഇനി കണ്ണ് തുറന്നോ…
അവൻ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി… കണ്ണ് മിഴിഞ്ഞു.. ആപ്പിളിന്റെ ലെറ്റസ്റ്റ് മോഡൽ സ്മാർട്ട് വാച്ച് ആയിരുന്നു. അവൻ തുളസിയെ നോക്കി അവിടെ സന്തോഷമാണ് മുഖത്തു.
അവൻ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി തന്റെ സ്നേഹം അറിച്ചു..
മതി. മതി സ്നേഹിച്ചതു ഒക്കെ. അതിനു ഒക്കെ ഇനിയും ടൈം ഉണ്ട് ബാ നമുക്ക് പോകാം. ടൈം ഒരുപാടു ആയി…
വാച്ച് തന്നത് ഒക്കെ ഒക്കെ. അതു മാത്രമേ ഉള്ളോ..
അയ്യടാ നിന്റെ പോക്ക് ഇങ്ങോട്ടു ആണ് എന്നൊക്കെ എനിക്ക് മനസിലായി…. നടക്കില്ല മോനെ…
Plz… എന്റെ പൊന്നു അല്ലെ ഒരണ്ണം മതി..
അതിനു സമയം അനുസരിച്ചു ചേച്ചി തന്നോളം ഇപ്പോൾ എന്റെ മോൻ നല്ല കുട്ടി ആയിട്ട് ബാ അവർ നമ്മളെ നോക്കി നിക്കുവാ ബാ ചെക്കാ…
അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു വെളിയിൽ ഇറങ്ങി, അവളുടെ അമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു അവർ ഇറങ്ങി. തുളസിയുടെ കാറിൽ ആയിരുന്നു യാത്ര. കൃഷ്ണ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിലും. കല്യാണിയും, മാധവനും ബാക്കിലും ഇരുന്നു. 9.30 അടുപ്പിച്ചു അവർ വണ്ടാനത്തു എത്തി.
അന്ന് ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്ന ദിവസം ആയതുകൊണ്ട് ഒന്നു രണ്ടു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് അവിടുത്തെ പരുപാടി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു. നാളെ മുതൽ ഫുൾ ഡേ ക്ലാസ്സ് ആണ്. അവിടുന്ന് കുട്ടുകാരെ ഒക്കെ പരിചെയപെട്ടു അവൻ പാർക്കിങ്ങിൽ കാറിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന തുളസിയുടെയും, കല്യാണി ടീച്ചറുടേയും അടുത്ത് വന്നു.
അച്ഛൻ എന്തിയെ കല്യാണി.. അവൻ ഒരു ചിരിയോടെ തിരക്കി.
അച്ഛന്റെ ഫ്രണ്ട് ഇവിടെ പ്രൊഫെസർ ആണ് ആളെ കാണാൻ പോയിരിക്കുക ആണ്.
അപ്പോൾ ആണ് കൃഷ്ണയുടെ ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന രണ്ടു കുട്ടുകാരികൾ അതുവഴി വന്നത്.
ഹായ്.. കൃഷ്ണ..
ഹായ്..
പോകുകയാണോ അതോ ഇവിടെ ഹോസ്റ്റലിൽ ആണോ..
അല്ല ഹോസ്റ്റലിൽ അല്ല, എന്റെ വീട് ഹരിപ്പാട് ആണ് ജസ്റ്റ് 30 കിലോമീറ്റർ, അതോണ്ട് പോയി വരാൻ പറ്റും..
Ho. Man.. താൻ രെക്ഷപെട്ടല്ലോ..
നിങ്ങൾ ഹോസ്റ്റലിലോട്ടു ആണോ.
അതേടാ… പിന്നെ ഇതു ആരാ. അമ്മയാണോ
ആ അതു മറന്നു.. കല്യാണി ഇതു എന്റെ ക്ലാസിൽ ഉള്ളവർ ആണ്.. നീതു and ജാൻവി..
ഹായ് അമ്മ…
അതു ആരാടാ ചേച്ചി ആണോ തുളസിയെ നോക്കി അവർ ചോദിച്ചു..
ആ ചോദ്യം കേട്ടു കല്യാണി ടീച്ചറും കൃഷ്ണയും ഒന്ന് ചിരിച്ചു പിന്നെ തുളസിയെ നോക്കി..
തന്നെ നോക്കി ചിരിച്ച കല്യാണി ടീച്ചറെ തുളസി നോക്കി ചിരിച്ചു. പിന്നെ കൃഷ്ണയെ ഒരു നോട്ടം ആയിരുന്നു.. നിന്നെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടുമെടാ പട്ടി.. എന്ന ഭാവത്തിൽ
അതു കൃഷ്ണയുടെ അമ്മാവന്റെ മോള് ആണ്… കല്യാണി ടീച്ചർ ആണ് മറുപടി നൽകിയത്..
അതു കേട്ടു ആണ് തുളസി കൃഷ്ണയിൽ നിന്നുള്ള നോട്ടം മാറ്റിയത്.
അപ്പോളെക്കും മാധവനും അങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു.
നീതുവിനോടും, ജാൻവിയോടും യാത്ര പറഞ്ഞു അവർ ഇറങ്ങി.
ആലപ്പുഴ ടവുണിൽ വന്നു കുറച്ചു ഷോപ്പിങ്ങും…. ഫുഡും കഴിച്ചു, ബീച്ചിൽ കേറി കുറച്ചു നടന്നും അവർ അന്നത്തെ ദിവസം സുന്ദരമാക്കി..
കാലങ്ങൾ അങ്ങനെ മാറി മറിഞ്ഞു
( കഥ അല്ലെ അങ്ങനെ ഒക്കെ പറ്റും എന്ന് എന്റെ സീനിയെർസ് ഇവിടെ തെളിച്ചിട്ടുണ്ട് )
അവർ പ്രേമിച്ചും, വഴക്കിട്ടും, ചിരിച്ചും കളിച്ചും അങ്ങനെ മുന്നേറി.
പ്പോൾ കൃഷ്ണ 3rd ഇയർ ആണ്.
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അമ്മയ്ക്ക് മരുന്ന് നൽകാൻ മുറിയിൽ വന്നത് ആയിരുന്നു തുളസി.
അമ്മ എണിറ്റെ എന്ത് ഉറക്കം ആണ് ഇതു…. ആഹാരം കഴിച്ചു ഇല്ല.. ബാ എണിക്കു കുറച്ചു കഞ്ഞി കുടി മരുന്ന് കഴിക്കണ്ടെ….
കുറച്ചു നേരം ആയി ഒരു റെസ്പോണ്സും ഇല്ലാതെ കിടക്കുന്നതു കണ്ട് തുളസിയുടെ ഉള്ളു ഒന്ന് കാളി.
അവൾ കട്ടിലിന്റെ അടുത്ത് വന്നു അമ്മയെ തട്ടി വിളിച്ചു…
മുഖം ചരിഞ്ഞു കിടക്കുക ആയിരുന്നു.
അവൾ മുഖം നേരെ ആക്കി.. ആകെ തണുത്തു ശരിരം… തുളസിയുടെ കൈ വിറച്ചു… അവൾക്കു ശബ്ദം വെളിയിൽ വരുന്നില്ല…
കണ്ണിൽ നിന്ന് വെള്ളം നിറഞ്ഞു കാഴ്ച മങ്ങി… തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ… അമ്മയുടെ കണ്ണ് അടഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നു…