പിന്നെ എന്തോ ഒരു പ്രേത്യേക വശ്യതയും.ആ വശ്യത കൊണ്ടാവണം ചേച്ചി മോൺസൺ എന്ന പണചാക്കിനെയും പാട്ടിലാക്കിയത്.അവിടെ അമ്മാവന്റെ വിടുവായിത്തരം കഴിഞ്ഞ് നടക്കക്കവേ ചേച്ചി തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന പോലെ തോന്നിയിരുന്നു.എന്തോ ഒരു ആകർഷണീയത.
ത്രേസ്യമ ചേടത്തിയുടെ (മോൺസൺ ചേട്ടന്റെ അമ്മ )കൂടെ നടക്കുന്ന ചേച്ചിയുടെ പിൻ വിരിവും ഓരോ അടിവെക്കുമ്പോഴുള്ള ആ നിതബത്തിന്റെ കയറ്റിയിറക്കവും അവർണനീയമാണ്. ചുരിദാർ കട്ടിലൂടെയുള്ള ആ തുടയഴകും നിതംഭത്തിന്റെ ഈണത്തിൽ തെന്നി പാറുന്ന ചുരിദാർ വിരിയും.ഇടുപ് ഷേപ്പിനോത്ത് സ്റ്റിച് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.തല മറച്ചിരുന്ന തട്ടം നോക്കി നിൽക്കേ പുറകിലേക്കിടുന്നത് ശ്രേദ്ധിച്ചു.
വഴിയരികിലെ നെല്ലിയ്ക്ക മരത്തിൽ നിന്നും ഒരു നെല്ലിയക കുല പൊട്ടിച്ചെടുത്തു.എല്ലാം ഓരോന്നായി നുണയണം അത്രമേൽ ഇഷ്ടമായി .നീ ഒരു വട്ടമെങ്കിലും എനിക്കു വേണ്ടി കായ്ക്കുമോ!നിന്റെ ചവർപ്പും മധുരമൂരുന്നതാവുന്നു .
മനസിൽ ഒരു കുന്നു മോഹങ്ങൾ വിടർന്നെങ്കിലും ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസിലൊതുക്കി.സോനയെച്ചിയോട് മിണ്ടണം കൂട്ടാവണം,ചേച്ചി സമ്മതിച്ചാൽ ഒരു ചുംബനം.
രതിലയത്തെ കുറിച് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ആ രാത്രി കയറി കൂടിയ ചേച്ചിയുടെ രൂപം മായാതെ നിന്നിരുന്നു.കൂടെ ഭാവി വധു എന്ന സങ്കൽപ രൂപം ചേച്ചിയുടേതുപോലെ എന്നും.
അന്നേവരെ തുണ്ട് കഥകളും വീഡിയോകളും കണ്ടിരുന്ന എനിക്ക്, അതിനോടെല്ലാം ഉള്ള താല്പര്യം കുറഞ്ഞു വന്നിരുന്നു. ഒരു വട്ടമെങ്കിലും സോനയേച്ചിയെ കാണാനായാൽ സംസാരിക്കാനായാൽ മതി എന്നായി.കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷം നാട്ടിൽ ഇല്ലായിരുന്നു, പണ്ടത്തെ പോലെ അയൽക്കാരുമായി സംസാരിക്കുന്നതും നാട്ടിലെ ഫ്രണ്ട്സുമൊത്ത് കൂടുന്നതുമെല്ലാം ഇപ്പോഴില്ല. തീർത്തും ഏകനായിരിക്കുന്നു, നാട്ടിൽ ഒരു അതിഥിയെ പോലെ.അതുകൊണ്ട് തന്നെ നേരെ ചെന്ന് സോനയെച്ചിയോട് ഇടപഴുകുന്നതും കൂട്ടാവുന്നതുമെല്ലാം സൂക്ഷിച്ചു വേണം.
രാത്രി സമയം വൈകി വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുപാട് പ്ലാൻ ഒരുക്കിയെങ്കിലും, പല പല തടസങ്ങൾ കാരണം അതെല്ലാം തെറ്റി പോയി.പ്രധാന വെല്ലുവിളി അമ്മാവൻ തന്നെയായിരുന്നു.തറവാട്ടിലെ രാത്രി ഭക്ഷണവും പരിപാടികളും കഴിഞ്ഞ് അങ്ങേരും എന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക് പോരും.അങ്ങനെയിരിക്കെ സഞ്ചയനനാൾ വന്നെത്തി.സോനയെച്ചുയും ത്രേസ്യമ ചെടത്തിയും വന്നിരുന്നു, അടുത്ത വീട്ടുകാർ ആയതുകൊണ്ട് എനിക്കായിരുന്നു അവരെ സൽകരിക്കേണ്ട ചുമതല.അവരുമായി കൊച്ചു വാർത്തമാനങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു ചേച്ചിയെ ഒന്ന് വളക്കാമെന്നായിരുന്നു ആലോചന, വെല്യ കാര്യമായിട്ടൊന്നും സംസാരിച്ചില്ലേലും ചേച്ചിയുമായി മിണ്ടാൻ പറ്റിയത് വെല്യൊരു ആശ്വാസമായിയുന്നു.
“ആദി, ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങട്ടെ.. മോൺസൺ ചേട്ടൻ വൈകീട്ട് ഡൽഹിക്ക് പോവുകയാണ് “.ത്രേസ്യമാ ചേടത്തി അതുപറയുമ്പോ സോനയേച്ചിയൊരു കള്ള ചിരി പാസ്സ് ആക്കിയത് ശ്രദ്ധിച്ചു.തിരക്ക് പിടിച്ച പന്തലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങവേ കയ്യിലൊരു നുള്ള്. ഉഴുന്നുവടയുടെ എണ്ണ കയ്യുടെ മേലെ തേച്ചിട്ടൊരു കള്ള ചിരി .ഭയപാടുകളിൽ നിന്നും പ്രണയമെന്ന വഴി താരായിലേക്ക് തെന്നി നീങ്ങുകയായിരുന്നു മനസ്. ഇന്ന് രാത്രി അമ്മാവനെ എങ്ങനേലും ഒഴിവാക്കണം മനസിലുറപ്പിച്ചു.പ്രേത്യേകിച് ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടി വന്നില്ല വൈകീട്ടത്തെ കലാപരിപാടിയോടെ അമ്മാവൻ അടിച്ചു ഓഫ് ആയിരുന്നു.
മനസ്സിൽ ആകെ കുളിരു കോരുന്ന ഒരു അനുപൂതി,രാത്രി കിനാവ് കൊണ്ടൊരു മനക്കോട്ട കെട്ടിയാണ് മോൺസൺ ചേട്ടന്റെ വീടുവരെ എത്തിയത്.വെളിച്ചമെല്ലാം അണച്ചു വീട്ടുകാർ കിടന്നിരുന്നു എങ്കിലും ചായപ്പിൽ സോനയേച്ചിയെ കാണാനായില്ല.അന്നത്തേതിലും രണ്ടു മണിക്കൂർ നേരത്തെയാണ് എത്തിയത്, ചേച്ചിയെ കാണാതെ പോവില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നുന്നു. ചേച്ചിയുടെ കളിയും ചിരിയുമെല്ലാം ഗ്രീൻ സിഗ്നൽ പോലെയാണ് ഉളവാക്കിയത്. പുറത്തുനിന്നും പൂട്ടിയ ചായപ്പിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു അകത്തു നിന്നും ചാരി. അന്ന് ചേച്ചിയിരുന്നിരുന്ന മരത്തിന്റെ ഒരു പഴയ കട്ടിലിന്റെയും ഒരു പഴയ മേശയുടെയും അരികിലായി സ്റ്റീൽ പത്രങ്ങളും മറ്റും നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്നു. കട്ടിലിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഞാനിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം കാത്തിരിക്കാം എന്ന് കരുതിയായിരുന്നു. മണി രണ്ട് ആയിക്കാണും ആരോ അരികിൽ വന്നിരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു, വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള മിനിങ്ങുന്ന നൈറ്റ് ഗൗൺ.കയ്യിൽ ഒരു തേൻ കുപ്പിയും കുഞ്ഞി വെള്ളരിയും.