🏓കായംകുളം കിംഗ് 🏓- 11 20

ഗ്രൂപ്പ് തുടങ്ങി രണ്ടാമത്തെ ആഴ്ചയിലാണ് എനിക്ക് പുതിയൊരു റിക്വസ്റ്റ് വരുന്നത്. റിയ വഴിയാണ് ആ ബുക്കിംഗ് വന്നത്. തിരുവനന്തപുരത്തെ ഒരു വലിയ രാജകുടുംബത്തിൻ്റെ പിന്മുറക്കാരി.

പ്രായം 45. പേര് അരുന്ധതി വർമ്മ. കേരളത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ആർട്ട് ക്യുറേറ്ററും, കോടികളുടെ പൈതൃക സ്വത്തുക്കളുടെ ഉടമസ്ഥയും. ഭർത്താവ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ മരിച്ചുപോയി. മക്കൾ വിദേശത്ത് പഠിക്കുന്നു. പത്രങ്ങളുടെ പേജ് ത്രീ കോളങ്ങളിൽ മാത്രം കാണുന്ന വളരെ പ്രൗഢിയുള്ള ഒരു മുഖം. അവർ ഗ്രൂപ്പിൽ ജോയിൻ ചെയ്യാൻ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

“കിംഗ്, അരുന്ധതി മാഡം വളരെ വ്യത്യസ്തയായ ഒരു സ്ത്രീയാണ്,” റിയ എന്നോട് ഫോണിൽ പറഞ്ഞു. “പഴയ തലമുറയിലെ സ്ത്രീകളെപ്പോലെ വെറും കാമമല്ല അവർക്ക് വേണ്ടത്. അവർക്ക് കലയും സൗന്ദര്യവുമാണ് പ്രധാനം.

നിന്നെ അവർ കാണുന്നത് വലിയൊരു ആർട്ട് പീസ് (കലാസൃഷ്ടി) ആയിട്ടാണ്. പുള്ളിക്കാരിക്ക് നിന്നെ നേരിട്ട് കാണണം. എൻ്റെ ഉറപ്പിലാണ് അവർ നിന്നെ ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. പ്രതിഫലം അവർ ബ്ലാങ്ക് ചെക്ക് ആയിട്ടാണ് തരുന്നത്. പക്ഷേ നിൻ്റെ പെരുമാറ്റം വളരെ റോയൽ ആയിരിക്കണം.”

എൻ്റെ പുതിയ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നാഴികക്കല്ലാകും അരുന്ധതി എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഞാൻ ആ ബുക്കിംഗ് സ്വീകരിച്ചു.

വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി എട്ടു മണി. തിരുവനന്തപുരം കവടിയാറുള്ള ഒരു വലിയ കൊട്ടാരം പോലെയുള്ള വീടായിരുന്നു അരുന്ധതി വർമ്മയുടേത്. എൻ്റെ കാർ ആ വലിയ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റുകൾ കടന്ന് വിശാലമായ മുറ്റത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ചുറ്റും വലിയ മരങ്ങൾ. വീടിൻ്റെ മുൻവശത്ത് പഴയകാലത്തെ രണ്ട് കൊത്തുപണികളുള്ള തൂണുകൾ.

ഒരു പഴയ വിക്ടോറിയൻ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ എന്നെ കാത്ത് സിറ്റൗട്ടിൽ അവർ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു—അരുന്ധതി! 45 വയസ്സിൻ്റെ യാതൊരു ക്ഷീണവും ആ മുഖത്തില്ലായിരുന്നു. വെറും മാന്യതയല്ല, ഒരുതരം വല്ലാത്ത പ്രൗഢി.

വളരെ നേർത്ത, കസവ് ബോർഡറുള്ള ഒരു വെള്ള ലിനൻ സാരിയായിരുന്നു വേഷം. ബ്ലൗസിൻ്റെ കഴുത്ത് അല്പം ഇറക്കിവെട്ടിയത്. അവരുടെ കഴുത്തിൽ വലിയൊരു ആൻ്റിക് ഡിസൈനിലുള്ള മരതകത്തിൻ്റെ മാല തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തലമുടി പിന്നിലേക്ക് കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നു. ചുണ്ടുകളിൽ നേരിയ ചുവപ്പ് നിറം. ഒരു യഥാർത്ഥ രാജകുമാരിയെപ്പോലെ അവർ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

“വെൽക്കം ടു മൈ ഹോം, കിംഗ്,” അവരുടെ ശബ്ദം വളരെ മൃദുവായിരുന്നെങ്കിലും അതിൽ വലിയൊരു അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു.

കൊട്ടാരത്തിൻ്റെ ഉള്ളറകളിലെ കലയും കാമവും
അവർ എന്നെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. വീടിനുള്ളിൽ എയർകണ്ടീഷൻ്റെ തണുപ്പിനൊപ്പം ചന്ദനത്തിൻ്റെയും മുല്ലപ്പൂവിൻ്റെയും വല്ലാത്തൊരു സുഗന്ധം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. തറയിൽ വിലകൂടിയ വുഡൻ ഫ്ലോറിംഗ്.

ചുവരുകളിൽ രവിവർമ്മ ചിത്രങ്ങളുടെ ഒറിജിനൽ പകർപ്പുകൾ. പഴയകാലത്തെ വലിയൊരു ഊഞ്ഞാൽ ഹാളിൻ്റെ നടുവിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മ്യൂസിയത്തിൽ എത്തിയതുപോലെയുള്ള ഫീൽ.

അരുന്ധതി എന്നെ ഒരു വലിയ തുകൽ സോഫയിലിരുത്തി. അവർ എനിക്കായി വിൻ്റേജ് ശേഖരത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഗ്ലാസ്സ് റെഡ് വൈൻ പകർന്നു തന്നു.

“റിയ നിന്നെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് പറഞ്ഞിരുന്നു,” അവർ എൻ്റെ അരികിലിരുന്ന് വൈൻ നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിൻ്റെ ഫോട്ടോസ് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ നിനക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണമുണ്ട്. നിൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ വന്യത, അതാണ് എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചത്.”

“മാഡത്തിൻ്റെ ഈ വീടും ഈ അന്തരീക്ഷവും എന്നെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു,” ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അരുന്ധതി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “പണം കൊണ്ട് എന്ത് വേണമെങ്കിലും വാങ്ങാം കിംഗ്. പക്ഷേ പാരമ്പര്യവും കലയും അങ്ങനെ വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് ഈ കലകൾക്കിടയിലാണ്.