ഒടുവിൽ, താങ്ങാനാവാത്ത ആവേശം എന്റെ അണക്കെട്ടുകൾ തകർത്തു. എന്റെ കുണ്ണയുടെ അഗ്രം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു സിംഹത്തെപ്പോലെ അലറി. എന്റെ ചുടുപാൽ നിമ്മിയുടെ മുളക് പുരണ്ട ആഴങ്ങളിലേക്ക് ചീറ്റിത്തെറിച്ചു. ആ നൊടിയിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേപോലെ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു ബോധം മറയുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി.
എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ശരീരം അവളുടെ നഗ്നമേനിയിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. എന്നാൽ തൻസീന അപ്പോഴും നിർത്തിയില്ല. അവൾ എന്റെ മുതുകിലൂടെ തന്റെ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഇതൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ് പവി. നിമ്മിക്ക് വേണ്ടത് നീ കൊടുത്തു. ഇനി ഇതാ ഷീബ നിന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു…”
ഷീബ തന്റെ സ്കർട്ട് ഉയർത്തി എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. ആ നിശബ്ദതയിൽ ആ റിംഗ് ടോൺ വല്ലാതെ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയ ഷീബയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി. “എന്താടി?” തൻസീന ചോദിച്ചു. “തൻസീന, അത് ആ സാറാണ്…
നമ്മുടെ ക്ലബ്ബിലെ റെയ്ഡിന്റെ കാര്യം സംസാരിക്കാൻ വിളിക്കുകയാണ്. നമ്മൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലണം, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം കൈവിട്ടു പോകും,” ഷീബ പരിഭ്രാന്തിയോടെ പറഞ്ഞു. തൻസീന ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു,
എന്നിട്ട് എന്നെയും നിമ്മിയെയും ക്രൂരമായി നോക്കി. “ഭാഗ്യം ഉണ്ടെടാ നിനക്ക്. ഞങ്ങൾ വരുന്നത് വരെ നിങ്ങൾ ഈ നിലത്തു തന്നെ കിടക്കണം. അനങ്ങിപ്പോകരുത്,” തൻസീന താക്കീത് നൽകി. അവർ നാലുപേരും ധൃതിയിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. വാതിൽ പുറത്തുനിന്നും പൂട്ടി അവർ കാറോടിച്ചു പോകുന്നത് ഞങ്ങൾ കേട്ടു.
ഹാളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. വേദനയും തളർച്ചയും കൊണ്ട് ഞാൻ തറയിൽ തന്നെ കിടന്നു. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ഞാൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി. മേശപ്പുറത്ത് വസ്ത്രമില്ലാതെ, മുളകിന്റെ നീറ്റലിൽ തളർന്നു കിടക്കുന്ന നിമ്മിയെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. “നിമ്മി… നിമ്മി…” ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മരണതുല്യമായ വേദനയായിരുന്നു.
ഞാൻ എന്റെ നനഞ്ഞ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം തുടച്ചു കൊടുത്തു. “പവി… നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടണം… അവർ തിരിച്ചു വന്നാൽ നമ്മളെ കൊല്ലും,” അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവളെ സാവധാനം പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
ഞങ്ങൾ പരസ്പരം താങ്ങായി ആ ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രത നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഇത്രയും നേരം അനുഭവിച്ച പീഡനങ്ങളേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ആ ബന്ധം. ഞാൻ അവളുടെ നീർവീർത്ത പൂറിലേക്ക് നോക്കി.
ആ മുളകിന്റെ അംശം ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ പതുക്കെ അവിടെ ഊതിക്കൊടുത്തു. “വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. “നിന്റെ സാമീപ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ വേദനയൊന്നും ഒന്നുമല്ല പവി,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
ഞാൻ അവളുടെ നഗ്നമായ തോളുകളിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. ആ നിമിഷം കാമത്തേക്കാൾ ഉപരി അവളോടുള്ള പ്രണയമാണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞത്. വിയർപ്പിന്റെയും മുളകിന്റെയും ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.
“പവി, അവർ വരാൻ അധികം സമയമില്ല. നമുക്ക് ആ അടുക്കളയിലെ ജനാല വഴി പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റും,” നിമ്മി പറഞ്ഞു.
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ എന്റെ ചിതറിക്കിടന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ വേഗം ധരിച്ചു. നിമ്മി തന്റെ കീറിയ നൈറ്റിക്ക് പകരം അവിടെ ഇരുന്ന ഒരു തോർത്ത് എടുത്തു ചുറ്റി. ഞങ്ങൾ അടുക്കളയിലെ ജനാലയുടെ അഴികൾ പരിശോധിച്ചു. അതിൽ ഒന്ന് ഇളകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇതിലൂടെ നമുക്ക് പുറത്തു കടക്കാം. പക്ഷേ പുറത്ത് സെക്യൂരിറ്റി ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് നോക്കണം,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ആവേശത്തിനിടയിലും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ തരം അടുപ്പം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒന്നുകിൽ ഒരുമിച്ച് മരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുമിച്ച് രക്ഷപ്പെടും എന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു.