ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നോക്കി. ഭാഗ്യത്തിന് അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ നിമ്മിയെ ആദ്യം ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ സഹായിച്ചു.
ഞാൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങാൻ ആഞ്ഞു ശ്രമിക്കുമ്പോൾ നിമ്മി പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നേരത്തെ കണ്ട ഭയമായിരുന്നില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു കനലായിരുന്നു ജ്വലിക്കുന്നത്. അവൾ ആ കാട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്നതിന് പകരം ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
“പവി… നിൽക്ക്…” നിമ്മി കിതച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ അവളെ നോക്കി. “എന്താ നിമ്മി? നമുക്ക് വേഗം പോകണം, അവർ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എത്തും!”
നിമ്മി എന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് എന്നെ തടഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ പകയുടെ ആഴം എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. “പവി, നമ്മൾ ഇങ്ങനെ വെറും ഭീരുക്കളെപ്പോലെ ഓടിപ്പോകണോ? ഈ മുറിവുകളും, ഈ മുളകിന്റെ നീറ്റലും, ഈ അപമാനവും…
ഇത് തന്നിട്ട് അവർ സുഖമായി വാഴണോ? എടാ… നമ്മളെ ഇത്രയും ദ്രോഹിച്ച ഇവരെ നമ്മുടെ കാലിനടിയിൽ ഇട്ട് നമുക്കും ദ്രോഹിക്കണ്ടേ? തിരിച്ച് അവർക്കും ഇത് അനുഭവിക്കണ്ടേ?” അവളുടെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു അഗ്നി പടർന്നു. ഇത്രയും നേരം അനുഭവിച്ച വേദനയെല്ലാം ഒരു ആവേശമായി മാറി. “പക്ഷേ നിമ്മി, അവർ നാലുപേരുണ്ട്, നമ്മുടെ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ല,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
നിമ്മി ഒരു തരം ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ അടുക്കളയിലെ കൗണ്ടറിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെയിരുന്ന ആ മുളക് അരച്ച പാത്രവും, അവർ വോഡ്കയിൽ കലർത്താൻ വെച്ചിരുന്ന ചില മരുന്നുകളും അവളുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. “അവർക്ക് ലഹരി തലയ്ക്ക് പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ് പവി. തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ അവർ തളർന്നിട്ടുണ്ടാകും. നമുക്ക് ഈ വാതിലിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചു നിൽക്കാം.
ഓരോരുത്തരെയായി നമുക്ക് നേരിടാം. തൻസീനയെയും ആൻസിയെയും നിന്റെ കാല് പിടിച്ചു കരയിപ്പിക്കണം. ഈ മുളക് അവരുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ശരീരത്തിൽ ഞാൻ തേച്ചു പിടിപ്പിക്കും!”
ഞാൻ അവളുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യം കണ്ട് സ്തംഭിച്ചുപോയി. മർദ്ദിതയായ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആ പകയ്ക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. “ശരി നിമ്മി… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഓടിപ്പോയാൽ നമ്മൾ എന്നും അടിമകളായിരിക്കും.
ഇന്ന് ഇതിനൊരു അന്ത്യം വേണം,” ഞാൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ നിമിഷം റോമാന്റിക് ആയി പരസ്പരം നോക്കി. വേദനകൾക്കിടയിലും ആ പക ഞങ്ങളെ പരസ്പരം അടുപ്പിച്ചു.
ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് പേടിയില്ല.” ഞങ്ങൾ ആ അടുക്കളയിലെ ഇരുട്ടിൽ, അവർക്കായി ഒരു ചതിക്കുഴി ഒരുക്കി കാത്തിരുന്നു. പുറത്ത് കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
തുടരും…
നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിക്കുമല്ലോ….