“അഛാ… ഇതെന്താ അന്തംവിട്ട് നിൽക്കുന്നത്… ?.കഞ്ഞി വേണ്ടേ… ?”..
ദിവാകരൻ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി.. മകളുടെ
പൂറ്റിലേക്ക് നോക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടോന്ന് അയാളൊന്ന് പേടിച്ചു.. മാളവിക അത് ശ്രദ്ധിച്ചൊന്നുമില്ല..
“ഉം… നടക്ക്…”..
അത് കേട്ട് മാളു മുന്നിൽ നടന്നു..മഞ്ഞ നൈറ്റിയിൽ മാളു ധരിച്ച വെളുത്ത ബ്രാ അവ്യക്തമായി പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞ് കാണാം.. അത് മാളുവിന്റെ ഇറച്ചിയിൽ പൂഴ്ന്ന് കിടക്കുകയാണ്..അവൾ ബെഡിൽ നാല് കാലിൽ നിന്നപ്പോ പച്ചക്ക് കണ്ട ചന്തിക്കുടങ്ങൾ നൈറ്റിയിൽ കിടന്ന് തുള്ളിത്തുളുമ്പുന്നത് നോക്കി ദിവാകരൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു..ഇന്നലെ അവൻ പിളർത്തിയിട്ട് പോയ മാളൂന്റെ സുഖ ദ്വാരം ഇപ്പഴും വഴുവഴുത്ത് വാ തുറന്നിരിപ്പുണ്ടാവും എന്ന് വിറയലോടെ ദിവാകരനോർത്തു..
താൻ കണ്ടത് മാളൂനോട് ചോദിക്കണ്ടേ എന്നാണ് കഞ്ഞി കുടിച്ച് തീരുവോളം ദിവാകരൻ ചിന്തിച്ചത്.. മകൾ പൊലയാടാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണ്.. കാര്യം ചെറുപ്പത്തിൽ വിധവയായവളാണ് തന്റെ മോൾ.. അവൾക്ക് കഴപ്പുണ്ടാകും.. കഴപ്പ് മാറ്റാൻ അവളൊരുത്തനെ വിളിച്ച് കയറ്റിയത് തെറ്റാണെങ്കിലും തൽക്കാലം കണ്ണടക്കാം..പക്ഷേ, ഒരുത്തനെയല്ല രണ്ട് ദിവസങ്ങളിലായി താൻ കണ്ടത് രണ്ട് പേരെയാണ്.. ഇനി കാണാത്തതായി വേറാരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ…?..
അതപകടമാണ്..തന്റെ മോൾ മോശം സ്ത്രീയായി മുദ്ര കുത്തപ്പെടും.. അതിനൊരു പരിഹാരം കാണണം..അവളുടെ അഛനായ താൻ തന്നെയാണ് അതിന് പരിഹാരം കണ്ടെത്തിക്കൊടുക്കേണ്ടത്..
മകൾക്കൊരു പ്രശ്നം വന്നാൽ അഛൻ വേണം അതിലിടപെടാൻ..
കഞ്ഞി കുടി കഴിഞ്ഞ് ദിവാകരൻ മുൻ വശത്ത് വരാന്തയിൽ വന്നിരുന്നു.. അവിടെയിരുന്നാൽ അയാളുടെ കൃഷിയിടം മുഴുവൻ കാണാം..അഛൻ വിളിക്കുന്നത് കേട്ട് മാളു അയാൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു.. വേണ്ടാന്ന് വെച്ചിട്ടും ദിവാകരൻ ആദ്യം നോക്കിയത് മാളുവിന്റെ പൂറിന് നേരെയാണ്.. പിന്നെയാണ് മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയത്..
“ ഞാനാ ബ്രോക്കർ രമേശനോട് ഇത് വരെ വരാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… അവന്റടുത്ത് നല്ലൊരാലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്…”..
ദിവാകരൻ മകളോട് പറഞ്ഞു..അവളുടെ മുഖഭാവമറിയാനായി അയാളൊന്ന് പാളിനോക്കി..
“എന്തിന്… ?.അഛന് വീണ്ടും വിഷമം വരാനോ… ?”..
മാളു ചിരിയോടെയാണ് ചോദിച്ചത്..
“എന്റെ വിഷമം ഒക്കെ അങ്ങ് മാറിക്കോളും… എത്രയും പെട്ടെന്ന് മോളുടെ കല്യാണം നടത്തണം… “..
“വേണ്ടഛാ… എനിക്കിനി കല്യാണമൊന്നും വേണ്ട… “..
എനിക്കറിയാടീ.. നിനക്ക് കല്യാണമൊന്നും വേണ്ടി വരില്ല.. നിനക്കെന്തിന് കല്യാണം.. മാറി മാറി നിനക്കൂക്കിത്തരാൻ ആളുണ്ടല്ലോ..
ദിവാകരൻ മനസിൽ പറഞ്ഞു..
“ അത് പറ്റില്ല മാളൂ… ഇനി നിന്നെ പെട്ടെന്ന് കെട്ടിക്കാതെ പറ്റില്ല… “..
മാളവികയൊന്ന് ഞെട്ടി.. കാരണം ദിവാകരനത് പറഞ്ഞത് തന്റെ പൂറിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയാണെന്ന് അവൾ വ്യക്തമായിക്കണ്ടു..
“വേണ്ടഛാ… ഞാനിവിടെ അഛന്റൊപ്പം ജീവിച്ചോളാം… ഇനി കല്യാണമൊന്നും വേണ്ട… “..
മാളു പതിയെ പറഞ്ഞു..
“മാളൂ… അഛനെന്നും ഈ മഴയത്ത് പുറത്തിറങ്ങി കാവലിരിക്കാനൊന്നും ഇനി വയ്യ… നല്ല തണുപ്പാ… വലുതായി തണുപ്പേൽക്കാനൊന്നും അഛന് കഴിയില്ല…”..
മാളവിക അന്തംവിട്ട് അയാളെ നോക്കി..ആ പറഞ്ഞതൊന്നും അവൾക്ക് മനസിലായില്ല..
“മാളൂ… അകത്ത് ലൈറ്റിടുമ്പോ പുറത്ത് നിന്നാരെങ്കിലും നോക്കിയാ കാണുവോന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണം… ഇതിപ്പോ കണ്ടത് അഛനായത് കൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല…”..
തലച്ചോറിൽ
വണ്ടുകൾ മൂളിത്തുടങ്ങിയ മാളു അഛനെ തുറിച്ച് നോക്കി..
“പിന്നെ അഛനവിടെ നിന്ന് മാറാൻ പറ്റോ…?.ആര് വന്നാലും ആ ജനലിലൂടെ നോക്കിയാൽ എല്ലാം ശരിക്ക് കാണാം… പിന്നെ തീരുന്നത് വരെ അഛനവിടെ കാവല് നിന്നു… “..
മാളവികക്ക് കയ്യും കാലും തളരുന്നത് പോലെ തോന്നി..അഛന്റെ സംസാരം ഇതെങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന് നടുക്കത്തോടെ അവളറിഞ്ഞു..അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു..
“ മോള് വിഷമിക്കണ്ട… അഛൻ കണ്ടെങ്കിലും ഞാനതൊന്നും വലിയ കാര്യമാക്കിയിട്ടില്ല… പക്ഷേ… മാളൂ…”..