കിടപ്പറയില് നന്നായി സഹകരിക്കുന്ന അവന്റെ ഭാര്യയെ മഞ്ചു എന്ന് വിളിച്ചു റോള് പ്ലേയില് വരേ ഏര്പ്പെട്ടു എങ്കിലും മഞ്ചു വിന്റെ തേന് കുടിക്കാനും, അവളുടെ വിയര്പ്പ് നക്കാനും ഓക്കേ അവന് കൊതിച്ചു…….
മഞ്ചുവും, നൌഷാദും, അവര് രണ്ടുപേരും ഒരു സാമൂഹ്യ സംഘടനയില് അംഗങ്ങള് ആണ്.
ഒരു പരിപാടിയുടെ. വേദിയിൽ, മഞ്ചു സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം – അവളുടെ വാക്കുകൾക്കു കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നു കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന നൌഷാദിന്റെ കണ്ണുകൾ,
അവളുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു.
അവളുടെ കവിളുകളിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചെറിയ വേദനയുടെ രേഖകൾ,
കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന തീരാത്തൊരു ആഗ്രഹം –
അത് അവനെ പിടിച്ചുകുലുക്കി.
അവൾ വേദിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ,
അവരുടെ കണ്ണുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം മാത്രം.
പക്ഷേ, ആ നേർനോട്ടത്തിൽ പറഞ്ഞുപോയി –
“ഞങ്ങൾ ഒരേ തരത്തിലുള്ള ശൂന്യതയിൽ ജീവിക്കുന്നു.”
പരിപാടി കഴിഞ്ഞ്, എല്ലാവരും പതുക്കെ മടങ്ങിപ്പോകുകയായിരുന്നു.
ഹാളിന്റെ ഒരു വശത്ത്, പുസ്തകങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന മഞ്ചുവിനെ,
നൌഷാദ് സമീപിച്ചു. അവള് അറിയാതെ അവളുടെ വിയര്പ്പ് മണം നന്നായി അവന് വലിച്ചെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മാഡം… നിങ്ങളുടെ പ്രസംഗം ഇന്നത്തെ പരിപാടിയുടെ ആത്മാവായിരുന്നു,” –
അവൻ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു.
മഞ്ചു തല ഉയർത്തി, ഒന്ന് ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി.
“നന്ദി. പക്ഷേ ‘മാഡം’ എന്ന് വിളിക്കേണ്ട. ഞാൻ മഞ്ചു… സാധാരണ ഒരധ്യാപിക മാത്രം.”
നൌഷാദ് ചെറിയൊരു ചിരി.
“പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിൽ സാധാരണക്കാരിയല്ലാത്തൊരു ശക്തി ഞാൻ കണ്ടു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മഞ്ചുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായി.
കുറെകാലമായി ആരും അവളുടെ കണ്ണുകളെ കുറിച്ച് ഭര്ത്താവ് പറയാത്തിരുന്നു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ചുരുങ്ങിയൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അവൾ മറുപടി കൊടുത്തു:
“ശക്തി… അതെ, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ശക്തിയെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ പലപ്പോഴും ശൂന്യത മാത്രമേയുള്ളൂ.”
അത് കേട്ട്, നൌഷാദ് അവളെ ഏറെ നേരം നോക്കി.
അവള് : എന്താ നൌഷാദെ
നൌഷാദ് : ഒന്നുമില്ല ടീച്ചറെ…..
അവര്ക്ക് പലതും സംസരിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും പരസ്പരം യാത്രപറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു ഒരു നോട്ടത്തിലൂടെ മൌനമായി പലതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട്
ഒരു ദിവസം, ഒരു പരിപാടിയുടെ റിഹേര്സല് ക്യാമ്പില് ഇരുവരും മറ്റുള്ളവരുടെ വരവിനായി ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ, നൌഷാദ് പറഞ്ഞു:
“മഞ്ചു, നിങ്ങളെ പരിചയപ്പെട്ട അന്നുമുതല് ഞാന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പുറത്തേക്ക് ശക്തിയായി നിന്നാലും, ഉള്ളിൽ നിറവേറ്റപ്പെടാത്ത ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു…”
മഞ്ചു അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഇതുവരെ ആരും തന്റെ മനസ്സിനെ ഇത്ര നേരായും, ഇത്ര കരുതലോടെയും പറഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.
“അതെ, നൌഷാദ്… ഞാൻ പലർക്കും കരുത്തായി നിന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് തന്നെ കരുത്ത് കൊടുക്കാൻ ആരും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നൌഷാദ് ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെയിരുന്നു. അവന് തോന്നി, ഈ സ്ത്രീ തന്റെ രഹസ്യമായ ദാഹങ്ങളുടെ പ്രതിബിംബം തന്നെയാണ്.
അതിനു ശേഷം, അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ കടന്നു.
മഞ്ചുവിന്റെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി അടച്ചു വെച്ചിരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളുടെ വാതിൽ തുറന്നുപോകുന്നതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി.
നൌഷാദിന് തോന്നി, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ നഷ്ടപ്പെട്ട നിറങ്ങൾ മഞ്ചുവിൽ തിരിച്ചുകിട്ടുന്നതുപോലെ.
അതിനു ശേഷം,
അവർ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ അവസരം തേടിത്തുടങ്ങി.
സാധാരണ കാര്യങ്ങളായിത്തുടങ്ങിയ സംഭാഷണം,
പിന്നീട് ജീവിതത്തിന്റെ ഗഹനങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങി.
രാത്രികളിൽ,
വാട്ട്സാപ്പിൽ ചെറിയൊരു സന്ദേശം –
“ഇന്ന് നല്ല ദിവസം ആയിരുന്നോ?”
“കുട്ടികൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?”
പക്ഷേ ആ ചെറിയ ചോദ്യങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരുന്നത് –
“നിങ്ങളെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.”