എന്റെ ദേഷ്യം മാറി അവിടെയൊരു കള്ളച്ചിരി വിടർന്നു. അവൻ വരാത്തത് ഒരു കണക്കിന് നന്നായി, റീന മിസ്സിനെ ഇന്ന് എനിക്ക് മുഴുവനായും ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ വലിയൊരു സമാധാനമായി.
മിസ്സ് അറ്റൻഡൻസ് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ വെറുതെ ഒന്ന് സൈഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ജിത്തു ഇപ്പോഴും കവിളും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് എന്നെത്തന്നെ കലിപ്പിട്ട് നോക്കുന്നുണ്ട്. അടി കിട്ടിയതിന്റെ പക അവന്റെ മുഖത്ത് വ്യക്തമാണ്. അത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അവനെ നല്ല രീതിയിൽ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കിയിട്ട്, ‘ഇനിയും വേണമെങ്കിൽ ഇങ്ങോട്ട് വാടാ’ എന്ന മട്ടിൽ കൈകൊണ്ട് വല്ലാത്തൊരു ആക്ഷൻ കാണിച്ചു. അതോടെ അവൻ പേടിച്ച് വേഗം നോട്ടം മാറ്റി പുസ്തകത്തിലേക്ക് തലയിട്ടു.
ഹിസ്റ്ററി മിസ്സ് അവിടെ ക്ലാസ്സ് എടുത്തു
തുടങ്ങി. പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സ് ക്ലാസ്സിലായിരുന്നില്ല. അജയ് ഇന്ന് എന്താ വരാഞ്ഞത്, അവനിപ്പോൾ എന്തായിരിക്കും പരിപാടി എന്ന ചിന്ത ഒരു വശത്ത്. മറുവശത്ത് ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള ആ പിരീഡിൽ റീന മിസ്സിനെ എങ്ങനെ കൂടുതൽ കമ്പനിയാക്കാം എന്ന പ്ലാനിങ്ങും.
ഇതിനൊക്കെ പുറമെ വേറൊരു കാര്യം കൂടി എന്റെ മനസ്സിൽ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ… ഇന്നലെ മുതൽ അവൾ എനിക്ക് മെസ്സേജ് ഒന്നും അയച്ചിട്ടില്ല. ഇന്ന് എന്തായാലും ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് അവളെ ഒന്ന് വിളിക്കണം എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഓഹ് സോറി! ഇപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഓർത്തത്, ഇത്രയും നേരം പറഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ ഇതുവരെ അവളുടെ പേര് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ. അജയ്യുടെ ആ എട്ട് ഇഞ്ച് വിശ്വരൂപത്തിന് മുന്നിൽ
പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങിയ ആ 5.6 അടി ഉയരമുള്ള, ആ മനോഹരമായ ശരീരത്തിന്റെ ഉടമയുടെ പേര്… വിസ്മയ! വിസ്മയ രഞ്ജിത്ത്.
പിരീഡുകൾ ഓരോന്നായി മാറിമറിഞ്ഞു പോയി. ക്ലാസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴും ഇന്റർവെൽ സമയത്തുമെല്ലാം ഞാനാകെ ഒരു അലസമായ മൂഡിലായിരുന്നു. പഠിത്തത്തിലൊന്നും ഒരു ശ്രദ്ധയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, മനസ്സിൽ മുഴുവൻ റീന മിസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ മാത്രം. ഇന്റർവെൽ സമയത്ത് എങ്ങനെയെങ്കിലും മിസ്സിനെ ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടി ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ പരിസരത്തൊക്കെ ഒന്ന് കറങ്ങി നോക്കി. പക്ഷേ എങ്ങും മിസ്സിനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ നിരാശയോടെ ഞാൻ വീണ്ടും ക്ലാസ്സിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി.
ക്ലാസ്സിലിരിക്കുമ്പോൾ ജിത്തു ഇടയ്ക്കിടെ എന്നെ
നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ അടിയേറ്റതിന്റെ പകയും, എന്നെ ഒന്ന് പേടിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനതൊന്നും വലിയ കാര്യമാക്കാനേ പോയില്ല. അവനൊരു മൈൻഡും കൊടുക്കാതെ, ഒരു പുച്ഛഭാവത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ ലോകത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു.
റീന മിസ്സിനെ കാണാത്തതിന്റെ നിരാശയിലിരിക്കുമ്പോഴാണ് എന്റെ ചിന്തകൾ പതുക്കെ സബീനാത്തയുടെ അടുത്തേക്ക് പാറിപ്പോയത്. വൈകുന്നേരം ഉമ്മയെയും കൂട്ടി താത്തയുടെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു പിന്നെ എന്റെ പ്ലാനിങ് മുഴുവൻ. ഇക്ക ഇല്ലാത്ത ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഉമ്മയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് നല്ല കുട്ടി ചമയണം. ഉമ്മ അവിടെയുള്ളപ്പോൾ ഉമ്മ കാണാതെ താത്തയോട് എങ്ങനെ സംസാരിക്കും? എങ്ങനെയൊക്കെ കള്ളനോട്ടങ്ങൾ
എറിയണം?
അതിനേക്കാളുപരി, പണ്ടത്തെപ്പോലെ താത്തയുടെ ആ വലിയ ശരീരത്തിൽ ഒന്ന് തൊടാൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു അവസരം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കണം. ഉമ്മ സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അങ്ങോട്ടോ ഇങ്ങോട്ടോ മാറുന്ന ആ ചെറിയ ഗ്യാപ്പിൽ താത്തയുടെ ആ വിരിഞ്ഞ കുണ്ടിയിലോ അരക്കെട്ടിലോ ഒന്നമർത്തി പിടിക്കണം. എന്റെ ആ പഴയ ചൂട് ഒന്നുകൂടി താത്തയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെയുള്ള ഓരോരോ കണക്കുകൂട്ടലുകളും പ്ലാനിങ്ങുമായി സമയം പോകുന്നതേ ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.
അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചിരുന്ന്, ഒടുവിൽ കാത്തിരുന്ന ആ നിമിഷമെത്തി. ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള ആ പിരീഡിന്റെ ബെല്ലടിച്ചു! എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിത്തുടങ്ങി… റീന മിസ്സിന്റെ പിരീഡ്!