തിയേറ്ററിലെ ആ എയർ കണ്ടീഷന്റെ തണുപ്പിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ആകെ ഒരു അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. സിനിമയുടെ
പകുതിയായപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് അവിടെ ഇരിക്കാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയായി. എന്തിനാണ് സിനിമയ്ക്ക് വന്നതെന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ശപിച്ചു. പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് തിയേറ്ററിലെ ആ ഇരുട്ടിൽ, പുറകിലെ സീറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരി കേട്ടു. പരിചിതമായ ആ ചിരി കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ ഇരുട്ടിൽ വെളിച്ചം കുറവാണെങ്കിലും എനിക്ക് അവരെ തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു…
ആ ഇരുട്ടിൽ അവരെ കണ്ടതും എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടച്ചു. സബിതാത്ത! ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവരെ അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒരു വേലിയേറ്റം പോലെ ഇരച്ചുകയറി. ആ ബോറൻ സിനിമയുടെ ശബ്ദങ്ങളൊന്നും പിന്നെ എന്റെ കാതുകളിൽ വീണില്ല.
ഇന്റർവെൽ ആയപ്പോൾ
ഞാൻ പതുക്കെ അവരുടെ സീറ്റിനടുത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. സബീനത്ത എന്നെ കണ്ടതും ആദ്യം ഒന്ന് അതിശയിച്ചെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് തന്നെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി വരുത്തി.
”ഷാജൂ! നീയായിരുന്നോ ഇത്? ഞാൻ വിചാരിച്ചു നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ആരോ ആണെന്ന്,” സബീനത്ത ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഇക്ക എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ സംശയം കണ്ടപ്പോൾ സബീനത്ത ഉടനെ തന്നെ എന്നെ ഇക്കയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.
”ഇക്ക, ഇത് നമ്മുടെ അയൽപക്കത്തെ ഷാജുവാണ്. ഉമ്മയുടെ മോൻ. പണ്ട് നമ്മുടെ വീട്ടിലൊക്കെ എപ്പോഴും വരാറുള്ളതാ. ഇപ്പോൾ കോളേജിലൊക്കെ പഠിക്കുകയാവും അല്ലേടാ?” സബീനത്ത വളരെ സ്വാഭാവികമായി ഇക്കയോട് പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകളിൽ പണ്ട് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്ന ആ വന്യമായ രഹസ്യങ്ങളുടെ ഒരു ലാഞ്ചന പോലും അവർ പുറത്തു കാട്ടിയില്ല.
”ആഹാ… ഷാജുവാണോ ഇത്? ഒരുപാട് വലുതായല്ലോ. കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയില്ല,” ഇക്ക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഇക്കയ്ക്ക് കൈ കൊടുത്തു. സബീനത്തയുടെ ആ മനക്കട്ടി കണ്ട് എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. തന്റെ കാമുകനെ ഭർത്താവിന് മുന്നിൽ തികച്ചും നിഷ്കളങ്കനായ ഒരു അയൽപക്കക്കാരനായി അവതരിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് ഒരു പ്രയാസവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
”നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ വന്നത് ഷാജൂ?” ഇക്ക ചോദിച്ചു.
”അതെ ഇക്ക, കോളേജിൽ സ്ട്രൈക്ക് ആയതുകൊണ്ട് വെറുതെ ഒന്ന് കയറിയതാ,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. സംസാരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകൾ
സബീനത്തയുടെ മുഖത്തായിരുന്നു. ഇക്ക ശ്രദ്ധിക്കാത്ത നേരം നോക്കി സബീനത്ത എനിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക നോട്ടം നൽകി. ആ പഴയ മഴക്കാലത്തെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
”ഞങ്ങൾ ഇന്ന് വെറുതെ ഒന്ന് ഇറങ്ങിയതാ. നീ എന്തായാലും വന്നല്ലോ, സിനിമ കഴിഞ്ഞ് നമുക്ക് കാണാം,” ഇക്ക പറഞ്ഞു.
സബീനത്ത പതുക്കെ ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു, “ഷാജൂ, നിന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ പുതിയ ഫോൺ നമ്പർ ഒക്കെ കാണുമല്ലോ. അത് ഇക്കയ്ക്ക് ഒന്ന് കൊടുത്തേക്ക്. എപ്പോഴെങ്കിലും കാണുമ്പോൾ വിളിക്കാമല്ലോ.”
അതൊരു തന്ത്രമായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇക്കയുടെ ഫോണിലേക്ക് എന്റെ നമ്പർ വാങ്ങിപ്പിക്കുക വഴി സബീനത്തയ്ക്ക്
എന്നെ ബന്ധപ്പെടാനുള്ള വഴി തുറക്കുകയായിരുന്നു അവർ.
തിയേറ്ററിലെ ആ ബോറൻ പടത്തേക്കാൾ വലിയൊരു സിനിമ മനസ്സിലിട്ട് ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് പതുക്കെ ഇറങ്ങി. സബീനത്തയുടെ ആ നോട്ടവും ഇക്കയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സംസാരവും എല്ലാം കൂടി എന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ലഹരി പടർത്തിയിരുന്നു.
”ശരി ഇക്ക, ശരി സബീനത്ത… ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ, കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു കൈവീശി ഞാൻ തിയേറ്ററിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് മഴ അപ്പോഴും ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു. റോഡിലെ വെള്ളക്കെട്ടിലൂടെ ബൈക്ക് ഓടിക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ആ പഴയ മഴക്കാലമായിരുന്നു. സബീനത്തയുടെ വീട്ടിലെ ആ നനഞ്ഞ