അടുക്കളയും, ആദ്യമായി അവരുടെ വിരിഞ്ഞ ഉടലിൽ തൊട്ടപ്പോൾ അനുഭവിച്ച ആ വിറയലും… വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം അവർ വീണ്ടും എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു, അതും ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു നേരത്ത്.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മ ഉമ്മറത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
”എന്താടാ ഇത്ര നേരത്തെ? കോളേജിൽ സ്ട്രൈക്ക് ആണെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു കേട്ടു,” ഉമ്മ ചോദിച്ചു.
”അതെ ഉമ്മ, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ സിനിമയ്ക്ക് പോയതാ. അവിടെ വെച്ച് നമ്മുടെ സബീനത്തയെയും ഇക്കയെയും കണ്ടു,” ഞാൻ വളരെ സാധാരണ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
”സബീനത്തെയോ? അവരൊക്കെ ഇവിടെ എപ്പോൾ വന്നു? ഗൾഫിൽ നിന്ന് ഇക്ക ലീവിന് വന്ന കാര്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ,” ഉമ്മ
അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”അറിയില്ല ഉമ്മ, ഞാൻ അവരോട് സംസാരിച്ചു. അവർക്ക് സുഖമാണ്.”
ഞാൻ നേരെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ഷർട്ടൂരി മാറ്റി കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. ഫോൺ ബെഡ്ഡിൽ എറിഞ്ഞു. സബീനത്തയുടെ ആ വന്യമായ ചിരി എന്റെ കണ്മുന്നിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല. ഇക്കയുടെ കൂടെയിരിക്കുമ്പോഴും അവരുടെ കണ്ണുകൾ എന്നോട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോളേജിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ സബീനത്തയുടെ ആ മുഖമായിരുന്നു. ഉമ്മ തന്ന ചായ കുടിക്കുമ്പോഴും ബാഗ് എടുക്കുമ്പോഴും പഴയ ആ മഴക്കാലത്തെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല. സബീനത്തയുമായുള്ള ആ അപ്രതീക്ഷിത കൂടിക്കാഴ്ച ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ്
പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. മഴ കഴിഞ്ഞ് മരങ്ങളിൽ നിന്നും വെള്ളം ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ട്. കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ പതിവുപോലെ തിരക്ക് തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ഇന്നലെ സ്ട്രൈക്ക് ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇന്ന് എല്ലാവരും വരാൻ കുറച്ച് വൈകും.
ഞാൻ നേരെ പോയി ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ വരാന്തയിൽ നിന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അജയ് അങ്ങോട്ടേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. ഇന്നലെ മുഴുവൻ കിട്ടാതിരുന്നവനാണ്. എന്നെ കണ്ടതും അവൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അടുത്തു വന്നു.
ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ വരാന്തയിൽ വെച്ച് അജയ്യെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പതിവുപോലെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു തുടങ്ങി.
”എന്താടാ ഇന്നലെ നിന്നെ എങ്ങും
കണ്ടില്ലല്ലോ? ഞാൻ നിന്നെ ഒത്തിരി നോക്കി,” അജയ് ചോദിച്ചു.
”ഞാൻ സിനിമയ്ക്ക് പോയി അജയ്. വെറുതെ സമയം കളയാൻ വേണ്ടി കയറിയതാ. നല്ല ബോറൻ പടമായിരുന്നു,” ഞാൻ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു. സബീനത്തയെ കണ്ട കാര്യം ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം മറച്ചുപിടിച്ചു. അജയ്യെപ്പോലൊരുത്തനോട് അത് പറഞ്ഞാൽ സംഗതി കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം.
”ആഹാ… നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ പോയത്? അതോ ആരെങ്കിലും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ?” അവൻ കണ്ണിറുക്കി ചോദിച്ചു.
”ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. നീ എവിടെയായിരുന്നു? നിന്റെ ഫോൺ കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ,” ഞാൻ സംസാരം മാറ്റാൻ നോക്കി.
ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അജയ് ഈ
വിവരം എന്നോട് പറയുന്നത്. “എടാ, അവൾ ഇന്ന് വരില്ല. അവളുടെ വലിയമ്മ മരിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് നമ്മുടെ പരിപാടികളൊന്നും നടക്കില്ല,” അജയ് നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
ക്ലാസ്സിൽ ആകെ ഒരു മന്ദതയായിരുന്നു. ആൺകുട്ടികൾ മിക്കവരും മുങ്ങിയതുകൊണ്ട് ബെഞ്ചുകളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. പഠിപ്പിസ്റ്റുകൾ അവരുടെ പുസ്തകത്തിൽ തല പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. പെൺകുട്ടികൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി വർത്തമാനം പറയുന്നു.
ക്ലാസ്സിന്റെ വാതിൽക്കൽ ആ രൂപം വന്നുനിന്നപ്പോൾ തന്നെ ഒരു വശ്യമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. റീന മിസ്സ്! കോളേജിലെ അവരുടെ ആദ്യത്തെ ദിവസമാണ്. അകത്തേക്ക് നടന്നുവരുമ്പോൾ മിസ്സിന്റെ സാരിയുടെ ആ ഉരസൽ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഇളം നീല
നിറത്തിലുള്ള ഒരു നേർത്ത ഷിഫോൺ സാരിയായിരുന്നു വേഷം. ആ തുണി മിസ്സിന്റെ ഉടലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. മിസ്സ് നടക്കുമ്പോൾ വിരിഞ്ഞ നിതംബങ്ങൾ ആ സാരിക്കുള്ളിൽ വശ്യമായി ആടുന്നത് എന്റെയും അജയ്യുടെയും കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു വിരുന്നായിരുന്നു.