ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് വെള്ളം കുടിച്ച് പാക്കറ്റുകൾ ഒതുക്കിവെച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പ്രധാന ലൈറ്റുകൾ ഓഫ് ചെയ്ത് നൈറ്റ് ലൈറ്റുകൾ മാത്രം തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
ഞങ്ങൾക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ആ നാല് ബെർത്തുകളുള്ള ക്യൂബിക്കിളിൽ അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നു. ബാക്കിയുള്ള രണ്ട് ബെർത്തുകളിലെ യാത്രക്കാർ എറണാകുളം ജംഗ്ഷനിൽ നിന്നാണ് കയറേണ്ടത്. അതുവരെ ആ ചെറിയ ക്യൂബിക്കിൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കു മാത്രമായിരുന്നു. മുഴുവൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റും ശാന്തമായി.
ട്രെയിൻ പാളങ്ങളിലൂടെ ഒരേ താളത്തിൽ കുലുങ്ങിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു.
രേഷ്മി ഷൂ അഴിച്ചുവെച്ച് കാലുകൾ മടക്കി സീറ്റിൽ കയറ്റി ഇരുന്നു.
“ഇങ്ങനെ ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്യാൻ എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്,” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കും.”
ഓഫീസിലെ വിശേഷങ്ങളിൽ തുടങ്ങിയ സംസാരം പതിയെ പഴയ വിഷയങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
റിലേഷൻഷിപ്പുകൾ.
ഡേറ്റിങ്.
ഞങ്ങൾ ഇൻഫോപാർക്കിൽ ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് തന്നെ ഇങ്ങനെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ തമ്മിൽ മടിയില്ലാതെ സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോഴും ആ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് ഒരു അസ്വാഭാവികതയും തോന്നിയില്ല.
“എൻ്റെ ബ്രേക്കപ്പ് കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചായി,” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ചേട്ടന് ഇപ്പോൾ ആരുമില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“ഡേറ്റിങ് ആപ്പ് ഇപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ടോ?”
“ഇടയ്ക്കൊക്കെ.”
“ഒന്ന് കാണിച്ചുതരാമോ?”
ഫോൺ അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തതും, നല്ല കൗതുകത്തോടെയാണ് അവൾ ഓരോ പ്രൊഫൈലും നോക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
“ഇത്ര മാച്ചുകൾ ഒക്കെയുണ്ടായിരുന്നോ?” അവൾ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു.
“അത് ആപ്പിൻ്റെ പണിയാണ്,” ഞാൻ ചിരിച്ചു.
ഓരോ പ്രൊഫൈലും മറിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവൾ അബദ്ധത്തിൽ ചാറ്റ് സെക്ഷൻ തുറന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
കണ്ണുകൾ അൽപം വിടർന്നു. എന്തോ പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കണ്ടതുപോലെ അവൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കി. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ എൻ്റെ കയ്യിലേക്ക് തിരികെ നീട്ടി.
“അയ്യോ… മതി… ഞാൻ ഇതൊന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല,” അവൾ ചിരിയും അമ്പരപ്പും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല…”
അവളുടെ മുഖത്തെ കള്ളച്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“അല്ല… എന്താണ് കണ്ടത്?”
അവൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചുനിന്നു.
“ആ ചാറ്റിൽ… നിൻ്റെ ഫാന്റസികളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ…”
“ഏതാ അത്?”
“അതിൽ ഒന്ന്…” അവൾ ചിരി ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “…ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ കപ്പിളായി ഒരുമിച്ചിരിക്കണമെന്നായിരുന്നു… അതല്ലേ?”
ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അതിൽ അങ്ങനെ മാത്രമേ എഴുതിയിരുന്നുള്ളോ?”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എൻ്റെ തോളിൽ മെല്ലെ തട്ടി.
“ബാക്കി ഞാൻ പറയില്ല.”
“പറയണ്ട.”
“എന്താ?”
ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി, പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“ഫാന്റസികൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്…”
“എന്താ?”
“ചിലപ്പോൾ ജീവിതം തന്നെ അതിന് സെറ്റിംഗ് ഒരുക്കിത്തരും.”
അവൾ എന്നെ കുറച്ചുനേരം നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ചെറുതായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി.
“ഭയങ്കര ഫ്ലർട്ടിങ് ആണല്ലോ ഇന്ന്.”
“വർക്ക് ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?”
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രേഷ്മി പതിയെ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്താ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
മറുപടി പറയാതെ അവൾ ക്യൂബിക്കിളിൻ്റെ വശത്തുണ്ടായിരുന്ന കർട്ടൻ മെല്ലെ വലിച്ചിട്ടു. പുറത്തെ ഇടനാഴിയിലെ വെളിച്ചം അല്പം മറഞ്ഞു. തിരികെ വന്ന് എൻ്റെ തൊട്ടടുത്തായി അവൾ ഇരുന്നു.
“ഇപ്പോൾ കുറച്ച് കംഫർട്ടബിളാണ്,” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് പ്രൈവസി ഇഷ്ടമാണല്ലോ.”
“ചില സംഭാഷണങ്ങൾ എല്ലാവരും കേൾക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.”
അവൾ പറഞ്ഞത് അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ആ നിമിഷം മുതൽ അവൾ എൻ്റെ തോളിനോട് ചേർന്നായിരുന്നു ഇരുന്നത്. ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ ചെറിയ അകലവും അറിയാതെ ഇല്ലാതെയായി.
കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. ട്രെയിനിൻ്റെ താളം മാത്രം. പിന്നെ അവൾ വീണ്ടും ഡേറ്റിങ് ആപ്പിൻ്റെ വിഷയത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.