“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്കൂ.”
“ആ ചാറ്റിൽ എഴുതിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ… ശരിക്കും നടന്നിട്ടുണ്ടോ? ആപ്പിൽ പരിചയപ്പെട്ട ആരുടെയെങ്കിലും കൂടെ?”
ഞാൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“മിക്കതും ചാറ്റിൽ തന്നെ അവസാനിക്കും. സംസാരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ധൈര്യം കൂടുതലായിരിക്കും. നേരിൽ കാണുമ്പോൾ അത്ര എളുപ്പമല്ല.”
“അപ്പോൾ…?”
“ചിലരെയൊക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ചാറ്റിൽ പറയുന്നതുപോലെയൊന്നും ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.”
അവൾ പതിയെ തലകുലുക്കി.
“ഞാൻ വിചാരിച്ചത് വേറെയായിരുന്നു.”
“എന്താ?”
“നിന്നെ കണ്ടാൽ… കുറച്ച് അഡ്വഞ്ചറസ് ടൈപ്പ് ആണെന്ന് തോന്നും.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“കാണുന്നതുപോലെയല്ല പലപ്പോഴും.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വിരലുകൾ കൊണ്ട് സീറ്റിൻ്റെ അരികിൽ പതിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ… ചിരിക്കരുത്.”
“ഒരിക്കലും ഇല്ല.”
അവൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ആ ചാറ്റ് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരി വന്നത്… അതിൽ പറഞ്ഞ ഫാന്റസി എനിക്കും മനസ്സിൽ വന്നിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടാണ്.”
ഞാൻ അവളെ നോക്കി.
“ഏതാണ്?”
അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, ലജ്ജ കലർന്ന ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ… ഇങ്ങനെ ഒരാളോട് വളരെ അടുത്തിരുന്ന് ഒരു റൊമാന്റിക് നിമിഷം പങ്കിടണമെന്ന് ഞാൻ പലപ്പോഴും ഇമാജിൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.”
ഒരു നിമിഷം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പുറത്ത് മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി. ട്രെയിൻ അതിൻ്റെ താളത്തിൽ മുന്നോട്ടു പായുകയായിരുന്നു.
“അപ്പോൾ…” ഞാൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു, “ഇന്നത്തെ യാത്ര നിൻ്റെ ആ ഇമാജിനേഷനോട് കുറച്ചെങ്കിലും സാമ്യമുണ്ടോ?”
അവൾ എൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി.
“ഒരുപക്ഷേ…”
ആ മറുപടിക്കപ്പുറം അന്ന് രാത്രിയിൽ മറ്റൊന്നും പറയേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചില നിമിഷങ്ങൾ വാക്കുകളേക്കാൾ നന്നായി സംസാരിക്കുന്നത് നിശ്ശബ്ദതയാണെന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
അവൾ ഒന്നുകൂടി എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ഒന്നും പറയാതെ, മെല്ലെ എൻ്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ഞാനും സ്വാഭാവികമായി അവളുടെ കൈ എൻ്റെ കൈക്കുള്ളിൽ കോർത്തുപിടിച്ചു.
അവൾ വിരലുകൾ മുറുകെ ചേർത്തു.
ഞാൻ അവളുടെ കൈ വിടാതെ, ഓരോ വിരലും മെല്ലെ എൻ്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ മൃദുവായ വിരലുകൾ ഓരോന്നായി സാവധാനം തലോടുമ്പോൾ, അവൾ ഒന്നും പറയാതെ ആ സ്പർശം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ശാന്തമായി എൻ്റെ തോളിൽ ചാരിയിരുന്നു.
ട്രെയിനിൻ്റെ താളവും എ.സി.യുടെ മന്ദമായ ശബ്ദവും മാത്രമായിരുന്നു കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്.
ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കിടയിലും പരസ്പരം വളരെ അടുത്തായിരുന്നുവെന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത എ.സി. കമ്പാർട്ട്മെന്റായിരുന്നിട്ടും, അടുത്തിരിപ്പിൻ്റെ ചൂട് വേറിട്ടൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.
ഞാൻ മെല്ലെ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. കർട്ടൻ വലിച്ചിട്ട ക്യൂബിക്കിളിൽ ഞങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പുറത്തുള്ള ഇടനാഴിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം കർട്ടനടിയിലൂടെ അകത്തേക്ക് വീണു.
ഞാൻ വീണ്ടും അവളെ നോക്കി. നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടന്നിരുന്ന മുടിയിഴകൾ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതിയെ ഒതുക്കിക്കൊടുത്തു.
അവൾ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ലജ്ജയും വിശ്വാസവും ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ പതിയെ അവളുടെ മുഖം എൻ്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.
“രേഷ്മി…” ഞാൻ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
“ഉം…” അവൾ പതിയെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് കംഫർട്ടാണല്ലോ?”
അവൾ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ മെല്ലെ തലകുലുക്കി.
ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇന്നത്തെ ഈ യാത്ര… എനിക്ക് വളരെ സ്പെഷ്യലാണ്.”
അവൾ എൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി മൃദുവായി ചിരിച്ചു.
“എനിക്കും…” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങളുടെ മുഖങ്ങൾ അറിയാതെ തന്നെ കൂടുതൽ അടുത്തുവന്നു. അവളുടെ ശ്വാസത്തിൻ്റെ നേരിയ ചൂട് എൻ്റെ മുഖത്ത് തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നിമിഷം സമയം പോലും പതുക്കെയായതുപോലെ തോന്നി.