“സൽമാൻ… രാജീവന് തെറ്റ് പറ്റി. പക്ഷേ അവൻ മോശം മനുഷ്യനല്ല. പേടിയും അത്യാഗ്രഹവും കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്. ദയവായി… എന്തെങ്കിലും ഒരു വഴി നോക്കണം…”
ആ അപേക്ഷയിൽ ഒരു ഭാര്യയുടെ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
സൽമാൻ അവളെ നോക്കി നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ചിന്തകൾ രൂപംകൊണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവസാനം അവൻ രാജീവനെ നോക്കി.
“കേസ് പിൻവലിക്കാൻ പറ്റും.”
രാജീവനും മീനാക്ഷിയും ഒരേസമയം അവനെ നോക്കി.
അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു.
“പക്ഷേ…”
ആ ഒരു വാക്കിൽ അവരുടെ പ്രതീക്ഷ വീണ്ടും നിശ്ചലമായി.
സൽമാൻ പതുക്കെ കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാരി.
“എനിക്ക് ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്.”
“എന്ത് നിബന്ധനയായാലും പറയൂ…” രാജീവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
സൽമാന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും മീനാക്ഷിയിലേക്ക് നീങ്ങി.
മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം അസഹ്യമായ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
“ഞാൻ ഇവിടെ രണ്ട് വർഷം ഉണ്ടാകും,” സൽമാൻ പറഞ്ഞു.
രാജീവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“ആ രണ്ട് വർഷം…”
അവൻ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദനായി.
മീനാക്ഷിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
“മീനാക്ഷി എന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ കഴിയണം.”
അടുത്ത നിമിഷം രാജീവനും മീനാക്ഷിയും പരസ്പരം നോക്കി.
അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഞെട്ടൽ.
“എന്താണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?” രാജീവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
സൽമാൻ ശാന്തമായി തുടർന്നു.
“എന്റെ ഭാര്യയെ പോലെ.”
ആ വാക്കുകൾ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ പതിച്ചു.
“ഇല്ല!”
മീനാക്ഷിയുടെ മറുപടി ഉടൻ വന്നു.
“ഇത് ഒരിക്കലും നടക്കില്ല.”
രാജീവനും ദേഷ്യത്തോടെ എതിർത്തു.
“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു. അതിന് ശിക്ഷ അനുഭവിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്. പക്ഷേ എന്റെ ഭാര്യയെ വെച്ച് ഇങ്ങനെയൊരു നിബന്ധന പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് അവകാശമില്ല.”
സൽമാൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു.
അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
“അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ പറയുന്നത് ആരാണ്, രാജീവേട്ടാ?”
ആ വാക്ക് രാജീവനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കി.
“കമ്പനിയുടെ പണം എടുത്തപ്പോൾ… ഉടമകളുടെ അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചോ?”
രാജീവന്റെ തല താഴ്ന്നു.
മീനാക്ഷി കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
അവർ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ സ്ഥിതി
കൂടുതൽ ഗുരുതരമായി.
നിയമനടപടികൾ ആരംഭിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ജയിൽശിക്ഷയുടെ സാധ്യത യാഥാർത്ഥ്യമായി.
രാജീവൻ രാത്രികളിൽ ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്നു.
മീനാക്ഷി അവനെ നോക്കി കരഞ്ഞു.
അവരുടെ ജീവിതം രക്ഷിക്കാൻ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലെന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ എത്തി.
ഒരു രാത്രി മീനാക്ഷി രാജീവന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്നു.
“നീ ജയിലിൽ പോയാൽ…”
അവളുടെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു.
“ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?”
രാജീവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം ആ ചോദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദിവസങ്ങളായി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവർ പ്രണയിച്ച് ഒളിച്ചോടി വിവാഹം കഴിച്ചവരായിരുന്നു. കുടുംബത്തെ പോലും വെറുപ്പിച്ച് അവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിതം ആരംഭിച്ചതായിരുന്നു.
ഇന്ന് രാജീവൻ ജയിലിൽ പോയാൽ…
മീനാക്ഷിക്ക് സ്വന്തം എന്ന് വിളിക്കാൻ ആരുണ്ട്?
അവളുടെ ഭർത്താവ് ജയിലിൽ.
നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയാൽ സ്വീകരിക്കാൻ കുടുംബമില്ല.
ദുബായിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട്.
ആ സത്യം രാജീവന്റെ ഹൃദയത്തെ കൂടുതൽ തകർത്തു.
താൻ ചെയ്ത ഒരു തെറ്റിന് മീനാക്ഷി എന്തിന് ജീവിതം മുഴുവൻ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണം?
പക്ഷേ അതിലും വലിയ ചോദ്യം—
അവളെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി അവളെ മറ്റൊരു വേദനയിലേക്ക് തള്ളിവിടാൻ തനിക്ക് അവകാശമുണ്ടോ?
അവസാനം തീരുമാനം എടുത്തത് മീനാക്ഷിയായിരുന്നു.
കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവൾ രാജീവനെ നോക്കി.
“നീ ജീവിച്ചിരിക്കണം… എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കണം. നമുക്ക് ഒരിക്കൽ എല്ലാം തിരികെ പിടിക്കാം.”
രാജീവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“മീനു… വേണ്ട…”
“വേണം…”
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. എനിക്ക് ഭയമുണ്ട്. പക്ഷേ നിന്നെ ജയിലിൽ പോകാൻ വിടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല…”
രാജീവൻ അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നു—