ഞാൻ പറഞ്ഞു.ജീവിതത്തെ സീരിയസ് ആയിട്ട് ഞാൻ ഇപ്പോഴും കണ്ടു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. എന്റെ പ്രൊഫഷൻ, എൻറെ കരിയർ എന്നതിനപ്പുറം ഞാനിപ്പോഴും കണ്ടു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. കുടുംബ ജീവിതത്തിനെ കുറിച്ച്, കല്യാണത്തെ കുറിച്ച് ഒന്നും ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആലോചിച്ചിട്ട് പോലുമില്ല ഇനി എന്താകും എന്ന് എനിക്ക് പറയാനും വയ്യ.
ജോ : നിന്നെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത് എന്റെയും പരിഗണനയിൽ ഇല്ല. ഒരു കല്യാണം എന്നത് രണ്ട് കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ മകൂടി ആണല്ലോ തുടങ്ങുന്നത്. ഈ ബന്ധം ആ രീതിയിൽ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെങ്കിൽ എത്രത്തോളം വിജയിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ല. കാരണം നിന്റെ ഫാമിലിയും എൻറെ ഫാമിലിയും ഇത് പൂർണ്ണമായും എതിർക്കും തന്നെ അറിയാമല്ലോ.താല്പര്യം ഇല്ലേ ങ്കിൽഎപ്പോഴും പിരിയാവുന്ന രീതിയിലുള്ള ബന്ധം. അത്രയേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ .”
ഞാൻ : അങ്ങനെ എങ്കിൽ?
ജോ :സൗഹൃദങ്ങൾക്ക് അതിരിടാൻ അവരാരും വരില്ലല്ലോ. പിന്നെയുള്ളത് ഒരു മാരിറ്റൽ റിലേഷൻഷിപ്പ് അല്ലേ? അതിനൊരുങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ അവരും ഹാപ്പി. ചുരുങ്ങിയത് ഒരു അഞ്ചു വർഷമെങ്കിലും നിനക്ക് അതിനു കിട്ടുമെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്റെ കാര്യമാണെങ്കിൽ ഇനിയിപ്പോ ഞാൻ പറയുന്നതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കും വീട്ടിലും. ഫാമിലിയെ ഡിപെൻഡ് ചെയ്യാതെ നാട്ടിൽ നിൽക്കാത്ത ഒരാൾ ആയതിനാൽ നാട്ടുകാരും എന്റെ കേസിൽ വല്ലാണ്ട് തലയിടാൻ വരില്ല.
ദിവസവും മിണ്ടി പറയാൻ കുറച്ചു സമയവും ആഴ്ചയിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ നേരിൽ കണ്ട് ചെലവഴിക്കാനും ഒരു സുഹൃത്തു എന്ന നിലയിൽ തരാൻ കഴിയുമോ?ബാക്കിയൊക്കെ നമുക്ക് പിന്നെ ആലോചിക്കാം.ഒന്നുകൂടെ പറയുന്നു നിനക്ക് ബാധ്യതയും ആവില്ല.
ഇപ്പൊ പറഞ്ഞത് ഒക്കെ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിൽ തോന്നി. സെറ്റ് എന്ന് പറഞ്ഞു കൈകൾ എടുത്ത് അവളുടെ കയ്യിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് ഓക്കേ സെറ്റ് എന്ന് പറഞ്ഞു.
പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ ബസ് നഞ്ചംകോടും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഇനി ഏകദേശം ഒരു 20 മിനിറ്റ് കൊണ്ട് മൈസൂരത്ത് ചേരും. സമയം 12 മണി ആവാറായി എന്ന് അവളോട് പറഞ്ഞു.
ചെറിയ പുതപ്പിനടിയിലൂടെ എന്റെ മുഴച്ചുനിൽക്കുന്ന ഭാഗത്ത് തടവിശേഷം ജോ ചോദിച്ചു.
ഇവനെ എന്ത് ചെയ്യണം? പ്രശ്നമാക്കുമോ?
ഹേയ്, തൽക്കാലതെക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞു സമ്മതിപ്പിച്ചോളാം. പിന്നെ കാര്യമായി പരിഗണിച്ചാൽ മതി
ബസ് മൈസൂരിലെത്തി.
‘ജോ, ഇറങ്ങാം, ഇവിടെ സ്റ്റാൻഡ് അടുത്ത് തന്നെ ഒരു കേരള ഹോട്ടൽ ഉണ്ട് റസ്റ്റോറൻറ് ഉണ്ട് അവിടെ പോയി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം.”
ബാഗ് തോളിൽ ഇടുന്നതിനു പകരം ഞാൻ മുന്നിലേക്ക് ആണ് പിടിച്ചത്. കാരണം പാന്റ്സിന്റെ മുന്നിൽ മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നത് ആരും കാണരുതല്ലോ ജ്യോതിയുടെ കയ്യും പിടിച്ച് പെട്ടെന്ന് റസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് നടന്നു. ഫുഡ് കഴിച്ചു, ഒരു കുപ്പിവെള്ളവും വാങ്ങി നോക്കിയപ്പോൾ സ്റ്റാൻഡിൽ ഹാസ്സനിലേക്കുള്ള ഉള്ള ബസ് നിൽക്കുന്നു.
വീണ്ടും അടുത്തടുത്തുള്ള രണ്ട് സീറ്റുകൾ പിടിച്ചു. അതിലിരുന്നു. ഇക്കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുമണിക്കൂർ നീണ്ട യാത്ര ഞങ്ങളെ വല്ലാണ്ട് അടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. കുറെ കാലത്തിനു ശേഷം വെറും സുഹൃത്തുക്കൾ എന്ന രീതിയിൽ തുടങ്ങിയ യാത്ര ഏതൊക്കെയോ തലത്തിൽ എത്തുമെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു. വരുന്നിടത്ത് വച്ച് കാണാം.
ലഞ്ച് കഴിച്ചു ബസ്സിൽ കയറിയപ്പോഴേക്കും ഒരു മണി ആയിരുന്നു. ഇനി ഏകദേശം മൂന്നു മണിക്കൂറോളം യാത്രയുണ്ട്. നാലുമണിയോടെ അടുത്താവും അവിടെ എത്താൻ. ഈ സമയം പോയി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഏതൊക്കെ സ്പോട്ട് കാണും എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല.
എന്തിനുമുള്ള പാതിസമ്മതം ഏകദേശം ജ്യോതിയുടെ അടുത്തുനിന്ന് കിട്ടിയിരുന്നു. പക്ഷേ ചുരം കയറിയപ്പോൾ പുതച്ചു കിടന്നത് പോലെ ഇവിടെ പറ്റില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് കുറച്ച് ഡീസന്റ് ആയാൽ നന്നാകും.
കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ ഇരുന്നത്. ഇന്റർ സ്റ്റേറ്റ് ബസ്റ്റാൻഡിൽ നാലുമണിയോടെ എത്തി. രണ്ട് ഓപ്ഷൻ ഉള്ളത് നേരെ ശ്രവണ ബലഗോള വിടുക. അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ ബേ ലൂർ അല്ലെങ്കിൽ ഒന്ന് കണ്ട ശേഷം പോവുക.