അമ്മയുടെ ഉപദേശവും സ്വന്തം കുറ്റബോധവും മീരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു മാറ്റമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ അർജുന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ആ പഴയ മുറിവിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
അന്ന് അടുത്ത വീട്ടിലെ അമ്മാവനും അമ്മായിയും അവരെ വിരുന്നിന് ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ പോകേണ്ട ദിവസമായിരുന്നിട്ടും അർജുൻ തയ്യാറായില്ല. “എനിക്ക് സുഖമില്ല, നിങ്ങൾ പൊയ്ക്കോ” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ മുറിക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യവും, താൻ ആഗ്രഹിച്ച രീതിയിൽ കാര്യങ്ങൾ നടക്കാത്തതിലുള്ള നിരാശയും, എല്ലാറ്റിനുമുപരി മീരയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ അടിയുടെ അപമാനവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
അമ്മയുടെ ഉപദേശം കേട്ട് മനസ്സിൽ പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷയുമായാണ് മീര അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചായയുമായി മുറിയിലേക്ക് ചെന്നത്. അർജുനെ സമാധാനിപ്പിക്കാനും തന്റെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനും അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിയിൽ അർജുൻ ജനാലയ്ക്കൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ നിൽപ്പിന് വല്ലാത്തൊരു കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. മീര പതുക്കെ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഏട്ടാ… ചായ കുടിക്കൂ…” അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു. പക്ഷേ അർജുൻ കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. അവൻ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ അതേ നിൽപ്പ് തുടർന്നു. ആ നിശബ്ദത മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പേടിയുണ്ടാക്കി. അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ അവന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു.
അവളുടെ വിരലുകൾ തോളിൽ തൊട്ട നിമിഷം, ഒരു ഷോക്കേറ്റതുപോലെ അർജുൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ തോളിൽ നിന്നും അവളുടെ കൈ കടുത്ത ദേഷ്യത്തോടെ തട്ടി മാറ്റി. “എന്നെ തൊട്ടുപോകരുത്!” അവന്റെ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
മീര ഒന്ന് ഞെട്ടി പിന്നോട്ട് മാറി. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. ഇന്നലത്തെ ആ അപമാനവും ദേഷ്യവും അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചു. അവൻ അവളെ നോക്കിയ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. അവൻ കൈ ഓങ്ങിയപ്പോൾ, താൻ ഇന്നലെ ചെയ്തതിന് പകരം അവൻ തന്നെ അടിക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു. അവൾ കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു.
പക്ഷേ അവൻ അവളെ അടിച്ചില്ല. പകരം ഒരു വന്യമായ ദേഷ്യത്തോടെ അവൻ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പടിയിറങ്ങി അവൻ എങ്ങോട്ടോ വേഗത്തിൽ നടന്നു പോകുന്നത് ജനാലയിലൂടെ നോക്കി നിന്ന മീരയ്ക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. താൻ കാരണം അവന്റെ സന്തോഷമെല്ലാം നശിച്ചുപോയല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അമ്മ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്റെ ശരീരം അവന്റേതാണെന്ന് അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ താൻ വൈകിപ്പോയോ എന്ന ഭയം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. ചായ തണുത്തുറഞ്ഞു മേശപ്പുറത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. അർജുൻ തിരികെ വരുമ്പോൾ എങ്ങനെ അവനെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്നറിയാതെ ആ പാവം പെൺകുട്ടി മുറിക്കുള്ളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
രാത്രി ഏറെ വൈകിയാണ് അർജുൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയത്. അവന്റെ മുഖത്തെ ഇരുളും നിശബ്ദതയും വീട്ടിലാകെ ഒരു വല്ലാത്ത ഭാരം നിറച്ചു. ആരോടും ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടാതെ, മുറിയിൽ കയറി ലൈറ്റ് അണച്ച് അവൻ കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ആ ഇരുട്ടിൽ അവന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പോലും ദേഷ്യം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
മീര പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ കാരണം തന്റെ ഭർത്താവ് ഇത്രയും വേദനിക്കുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. അവൾ മെല്ലെ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ അവന്റെ ആ നിശ്ചലമായ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സങ്കടം ഇരച്ചുവന്നു.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ അവനെ പിന്നിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ മുഖം അവന്റെ ചൂടുള്ള പുറത്ത് അമർന്നു. “ഏട്ടാ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ അനങ്ങിയില്ല, പക്ഷേ അവൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.