ഒരു തെറ്റാണ് നടക്കുന്നത് എന്ന് എന്റെ വിവേകം എന്നോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയുടെ മുന്നിൽ, അപരിചിതരായ കാമഭ്രാന്തന്മാർക്ക് മുൻപിൽ ഒരു വിലകുറഞ്ഞ വേശ്യയെപ്പോലെ ഞാൻ ഇങ്ങനെ കിടന്നു കൊടുക്കണോ?
ഈ നരകം ഇവിടെവെച്ച് നിർത്തണം എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം ആ പുരുഷന്മാരെ തള്ളിമാറ്റി എഴുന്നേൽക്കാൻ എന്റെ ഉള്ളിലെ പൗരുഷം എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ… അതേസമയം തന്നെ, നന്ദിത എന്ന ഈ രൂപത്തിൽ നിന്നും, ഈ കീഴടങ്ങലിന്റെ സുഖത്തിൽ നിന്നും മാറി വീണ്ടും പഴയ നന്ദനാകാൻ എന്റെ ശരീരം ഒട്ടും ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
വസ്ത്രങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി കീറിപ്പറിഞ്ഞ്, മയക്കുമരുന്നിന്റെ ലഹരിയിൽ ഒരു തെരുവ് വെടിയെപ്പോലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ നഗ്നയാക്കപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന ഈ നിമിഷം എനിക്ക് നൽകുന്ന ഉത്തേജനം അത്രമാത്രം തീവ്രമായിരുന്നു.
ശരിയും തെറ്റും തമ്മിലുള്ള ആ വടംവലിയിൽ എന്റെ മനസ്സ് ആകെ ഉലഞ്ഞുപോയി.
ഗായത്രി സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പിടച്ചിലും വടംവലിയും മാഫിയാ രാജ്ഞിയായ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് എന്റെ മുഖത്തെ കണ്ണീർ തുടച്ചു മാറ്റി.
”എന്താ നന്ദിതാ… നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ രൂപം നിന്നെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഗായത്രി ഒരു നിഗൂഢമായ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. “പക്ഷേ ഓർക്കണം… നീ ഇപ്പോൾ ഒരു വേശ്യയാണ്. ഈ മാഫിയ ലോകത്തെ എന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച അടിമ!”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളും അവളുടെ വിരലുകളുടെ തണുത്ത സ്പർശനവും ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നതും, നന്ദന്റെ ആ വിവേകം വീണ്ടും പതുക്കെ തളരാൻ തുടങ്ങി.
തെറ്റാണ് എന്ന് പൂർണ്ണ ബോധ്യമുണ്ടായിട്ടും, ആ തെറ്റിന്റെ സുഖത്തിൽ നിന്നും മോചനം നേടാൻ കഴിയാതെ, ഒരു വേശ്യയുടെ കാമഭ്രാന്തിന് മുൻപിൽ നന്ദൻ വീണ്ടും പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു.
വരാൻ പോകുന്ന വന്യമായ അപമാനങ്ങളെ തടയണോ അതോ അതിൽ അലിഞ്ഞുപോകണോ എന്നറിയാതെ ഞാൻ വീണ്ടും ആ സോഫയിലേക്ക് തളർന്നു വീണു…
കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം തോന്നി.
തലയ്ക്കുള്ളിൽ ആയിരം മണിനാദങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ഒരു പെരുപ്പ്. ഞാൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മിത്തുറന്നു.
റൂമിലെ ആഡംബര പൂർണ്ണമായ സീലിംഗും വലിയ ഷാൻലിയറും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ഇത് പബ്ബല്ല… വർമ്മ സാറിന്റെ ബംഗ്ലാവാണ്!
ഞാൻ കിടന്നിരുന്ന ആ വലിയ മെത്തയിലേക്ക് നോക്കി.
വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം അലങ്കോലപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പബ്ബിൽ വെച്ച് ആ നീല ഗുളിക വിഴുങ്ങിയതിന് ശേഷം പിന്നീട് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് ഒട്ടും ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു. പൂർണ്ണമായും ബോധം മറഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
പക്ഷേ, ബോധം മറയുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ആ റൂമിൽ വെച്ച് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ കടന്നുപോയി.
ആ മൂന്ന് പുരുഷന്മാരുടെ വന്യമായ സ്പർശനം, എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയുടെയും സ്നേഹയുടെയും പരിഹാസച്ചിരികൾ…
എല്ലാം ഓർക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ നഗ്നമായ ചർമ്മത്തിൽ ഒരു തരിപ്പ് പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ആ മയക്കുമരുന്നിന്റെ നീല വെളിച്ചം എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ഭീകരമായ സത്യം തുറന്നിട്ടത്.
സ്ക്രീനിൽ കണ്ട ആ പെൺകുട്ടികളുടെ മുഖങ്ങൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഈ മയക്കുമരുന്ന് മാഫിയ എത്രയെത്ര പാവപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളുടെ ജീവിതമാണ് തകർത്തെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്!
എന്റെ ഉള്ളിൽ അതൊരു കടുത്ത നീറ്റലായി മാറി. പണ്ട്, ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് സമൂഹത്തിലെ മോശം ആളുകളോട് മാത്രമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന്, എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയും അവളുടെ ഈ സംഘവും ചേർന്ന് നശിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നത് ഈ നാട്ടിലെ വരുംതലമുറയെയാണ്! ആ യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ വല്ലാതെ കുത്തിനോവിച്ചു.