ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, എന്റെ ഉള്ളിലെ ‘നന്ദൻ’ എന്ന ആൺകുട്ടി നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് എന്നെന്നേക്കുമായി വിടവാങ്ങി. അഭിമാനവും പൗരുഷവുമുള്ള ആ വിദ്യാർത്ഥി നേതാവ് മരിച്ചു. പകരം അവിടെ ജനിച്ചത് വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥാവകാശമുള്ള വസ്തു—നന്ദിത മാത്രം.
അവരുടെ കൊഴുപ്പീയ പാലിനോട് എന്നിക്കു കൊതിയായി തുടങ്ങി എന്റെ ദേഹം മുഴുവൻ അവരുടെ പാലിനാൽ കുളിക്കപ്പെട്ടു…
ആ മുപ്പത് മിനിറ്റ് നീണ്ട യുദ്ധം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആ തറയിൽ ഒരു വിറക് കഷ്ണം പോലെ തളർന്നു കിടന്നു. എന്റെ ശരീരം എന്റേതല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
തലയിലെ വിഗ്ഗ് എവിടെയോ തെറിച്ചു വീണു. എന്റെ ചോരച്ചുവപ്പുള്ള ആ നെറ്റ് സാരിയുടെ കീറത്തുണികൾ എന്റെ നഗ്നതയെ മറയ്ക്കാൻ പോലുമാകാതെ ചുറ്റും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി തറയിലെ പൊടിയുമായി കലർന്നു.
മങ്ങിയ കാഴ്ചയിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു—പ്രൊഫസർ വർമ്മ വളരെ ശാന്തനായി, യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി ഇടുന്നു. ഒരു വലിയ പരീക്ഷണം വിജയിച്ച ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ഭാവമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്.
രാഹുൽ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ എന്റെ ഇടുപ്പിലെ ആ പുതിയ മുദ്രയിൽ (Tattoo) തന്റെ വിരലോടിച്ചു.
”ഇനി നീ കോളേജിൽ വരുന്നത് ഈ കോലത്തിലായിരിക്കണം നന്ദിതാ… നിന്റെ ഈ തകർച്ച എല്ലാവരും കാണണം,” രാഹുലിന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ തലച്ചോറിൽ ആഞ്ഞുതറച്ചു.
ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നു.
എഴുന്നേൽക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. കാരണം, ഇപ്പോൾ ഈ മാർബിൾ തറയാണ് എന്റെ സ്ഥാനം എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ നന്ദിതയാണ്… വർമ്മയുടെയും രാഹുലിന്റെയും കാൽക്കീഴിലെ വെറുമൊരു കളിപ്പാവ
ഞാൻ ആ തറയിൽ തന്നെ തളർന്നു കിടന്നുറങ്ങി….
കോളേജിലെ ആ ബഹളങ്ങളോ കൂട്ടുകാരോ ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിലില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രൊഫസർ വർമ്മയുടെ വലിയ വീട്ടിലെ ഒരു തടവുകാരിയാണ്. അല്ല, വർമ്മ സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ… ഒരു ‘വസ്തു’. എന്റെ ഒരു മാസത്തെ തീവ്ര പരിശീലനം ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ ആരംഭിച്ചു.
രാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് തന്നെ മിസ്ട്രസ്സ് സുജ എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ഉടലിൽ നിന്ന് ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ അവർ നീക്കം ചെയ്തു. പകരം എനിക്ക് നൽകിയത് ഒരു ജോലിക്കാരിയുടെ വേഷമാണ്—ഒരു ഇറുകിയ സ്ലീവ്ലെസ് ബ്ലൗസും മിനി പാവാടയും.
”ഇനി മുതൽ നീ ഈ വീട് വൃത്തിയാക്കണം നന്ദിതാ… നിന്റെ ഈ കൈകൾ കൊണ്ട് വർമ്മ സാറിന്റെയും രാഹുലിന്റെയും ഓരോ ആവശ്യങ്ങളും കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്യണം,” സുജ കൽപ്പിച്ചു.
വർമ്മ സാർ തന്റെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്ന് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു കൈലി മുണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഷം.
ഞാൻ മുട്ടുകുത്തി ഇഴഞ്ഞു ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് കാപ്പി നൽകി. എന്റെ പൊക്കിളിലെ ആ കമ്മൽ കുനിയുമ്പോൾ തിളങ്ങുന്നത് അദ്ദേഹം പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
”നന്നായിട്ടുണ്ട്… നന്ദൻ എന്ന പഠിപ്പി മരിച്ചു, പകരം ഒരു നല്ല വീട്ടുജോലിക്കാരി ജനിച്ചിരിക്കുന്നു,” അദ്ദേഹം തന്റെ ബൂട്ട് എന്റെ താടിയിൽ വെച്ച് അമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതെ സമയം
രാഹുൽ ജിമ്മിൽ നിന്ന് വിയർത്തു കുളിച്ചാണ് വന്നത്. അവൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് എന്നെ അടുത്തു വിളിച്ചു.
“എടി പൂറി മോളെ… എന്റെ കാലുകൾ ഒന്ന് തടവിത്തായോ. നിനക്ക് ഇലക്ഷൻ ജയിക്കാനല്ലേ ഇഷ്ടം? ഇപ്പോൾ എന്റെ കാല്ക്കൽ ജയിച്ചു കാണിക്കൂ.”
അവൻ എന്റെ വിഗ്ഗിൽ പിടിച്ച് എന്നെ താഴേക്ക് ഇരുത്തി. അവന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി.
എന്റെ വായീന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് കണ്ട് അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. പണ്ട് ഞാൻ അവനെ തല്ലിയ ആ കൈകൾ ഇപ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ ഉഴിഞ്ഞു കൊടുക്കുകയാണ്.