മാഡം എനിക്കായി കരുതിയിരുന്ന ആ വേഷം ഒരു ബാഗിലാക്കി തന്നു. അത് ധരിച്ചു കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു വിറച്ചു.
സുജ മാഡം നൽകിയ വേഷം അത്യന്തം അപകടകരമായിരുന്നു.
നാരുകൾ കാണാവുന്നത്ര സുതാര്യമായ ഒരു വെള്ള സ്ലീവ്ലെസ് ടോപ്പും, ചർമ്മത്തിന്റെ നിറത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന (Skin-colored) അതിശക്തമായി ഇറുകിക്കിടക്കുന്ന ലെഗ്ഗിങ്സും.
അടിവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ അനുവാദമില്ലാത്തതിനാൽ, ചന്ദ്രൻ എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ച പാടുകളും എന്റെ പൊക്കിളിലെ കമ്മലും ആ നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.
ചന്തയിലെ ആ അഴുക്കും വിയർപ്പും കഴുകിക്കളയാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. ആ പരുക്കൻ ഗന്ധത്തോടെ തന്നെ എനിക്ക് ബസിൽ കയറേണ്ടി വന്നു.
വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണി. പണി കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുന്ന തൊഴിലാളികളുടെയും സാധാരണക്കാരുടെയും തിരക്കായിരുന്നു ബസിൽ.
മാഡം പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ ബസിന്റെ ഏറ്റവും പുറകിലെ ഭാഗത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
അവിടെയെല്ലാം വിയർത്തു കുളിച്ച ആണുങ്ങളായിരുന്നു.
ബസ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ ആൾത്തിരക്ക് കൂടി.
ഞാൻ ആ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് ചുറ്റും നാലഞ്ചു പേർ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി നിന്നു.
എന്റെ സുതാര്യമായ വെള്ള ടോപ്പും ഇറുകിയ ലെഗ്ഗിങ്സും കണ്ട് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു
ബസ് കുഴികളിൽ വീഴുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ ഉടൽ ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരുടെ ശരീരത്തിൽ അമർന്നു.
എന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആൾ—ഒരുപക്ഷേ ചന്തയിൽ നിന്ന് വരുന്ന പരുക്കനായ ഒരു തൊഴിലാളി—അവൻ പതുക്കെ എന്റെ ഇടുപ്പിലേക്ക് അടുത്തു വന്നു.
എന്റെ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ആ വൈബ്രേറ്റർ മിസ്ട്രസ് സുജ പുറത്തുനിന്ന് നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വിറയലും പിന്നിൽ നിന്നുള്ള ആ പരുക്കൻ ശരീരത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദവും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
അയാളുടെ മുഖം ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല പക്ഷെ അയാളുടെ നെഞ്ചോപ്പമേ എനിക് നീളം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു…
അവൻ തന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ എന്റെ പിന്നിലേക്ക് ചായിച്ചു.
അവന്റെ തടിച്ച കുന്നുന്നയുടെ വലിപ്പം എന്റെ കുണ്ടിയിൽ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ ലെഗ്ഗിങ്സിന്റെ നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ ആ കഠിനമായ സ്പർശനം ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ആരും അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ എന്നെ ‘ജാക്കി’ വെക്കുകയായിരുന്നു.
നാണം കൊണ്ട് ഞാൻ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. എന്റെ വായീന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് ഞാൻ ഒരുവിധം നിയന്ത്രിച്ചു.
ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും ആൾക്കാർ കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും ഇപ്പോൾ പരുക്കൻ ശരീരങ്ങളാണ്. ഒരാൾ തന്റെ കൈകൾ എന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പതുക്കെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
ബസിലെ കുലുക്കത്തിനിടയിൽ അവർ എന്നെ ഒരു ‘വസ്തു’വായി കണക്കാക്കി കൈകാര്യം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
ഇയർപോഡിലൂടെ സുജ മാഡത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു:
“എങ്ങനെയുണ്ട് നന്ദിതാ… ആ പരുക്കൻ ആണുങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിൽക്കാൻ സുഖമല്ലേടി പൂറി മോളെ?
അനുഭവിക്ക്… നിന്റെ ആ പഴയ പൗരുഷം ഈ തിരക്കിൽ അലിഞ്ഞു പോകട്ടെ.”
ഒരു മണിക്കൂർ യാത്ര. എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു.
പിന്നിൽ നിന്നുള്ള ആ മർദ്ദം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു പിടിച്ചു.
എന്റെ പൊക്കിളിലെ കമ്മൽ ആ കുർത്തയ്ക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബസ് ഓരോ തവണ ബ്രേക്ക് ഇടുമ്പോഴും ഞാൻ അവരുടെ കരുത്തുറ്റ കൈകളിലേക്ക് അമർന്നു.
ബസ് എന്റെ സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഒരുവിധം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഇറങ്ങുന്ന വഴി ആരോ എന്റെ മൊല യൊക്കെ പിടിച്ചു ഉടച്ചു വിട്ടു…