“ഗായത്രീ… ഇവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ ചെയർപേഴ്സൺ ഇനിയും പൂർണ്ണമായും മരിച്ചിട്ടില്ല.
ഇവൻ തന്റെ ഈ പിങ്ക് വേഷത്തെ ഒരു ശിക്ഷയായിട്ടാണ് കാണുന്നത്, അല്ലാതെ തന്റെ സ്വത്വമായിട്ടല്ല,” വർമ്മ സാർ എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തട്ടി പറഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം ഒരു ചെറിയ വെള്ളിക്കിണ്ണം നിറയെ റോസാപ്പൂക്കൾ ഇട്ട വെള്ളവുമായി സ്നേഹയുടെ പാദങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വെച്ചു. “നന്ദിതാ… ഇതാ നിന്റെ ആദ്യത്തെ പരീക്ഷണം. സ്നേഹയോട് നീ ചെയ്ത ക്രൂരതയ്ക്ക് അവളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി നീ പ്രായശ്ചിത്തം തുടങ്ങണം.”
അമ്മയുടെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് വർമ്മ സാർ എന്റെ കൈകളിലെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചു.
പക്ഷേ, അവൾ എന്റെ കഴുത്തിലെ ചങ്ങല സ്നേഹയുടെ കൈകളിൽ നൽകി.
“സ്നേഹാ… ഇവൻ നിന്റെ കാലുകൾ വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് തോന്നുമ്പോൾ ഇവന്റെ തലയിൽ അമർത്താം. നിന്റെ വേദനയുടെ വില ഇവൻ അറിയണം.”
ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ സ്നേഹയുടെ ആ കറുത്ത ഹൈ ഹീൽസ് ചെരുപ്പുകൾ അഴിച്ചു മാറ്റി.
അവൾ തന്റെ പാദങ്ങൾ ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് വെച്ചു.
പണ്ട് കോളേജ് സ്റ്റേജിൽ ഞാൻ ആഞ്ഞടിച്ച ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പാദങ്ങളിൽ ഇന്ന് എന്റെ വിരലുകൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പൗരുഷം ഓരോ തരിയായി തകരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ ഒന്ന് മടിച്ചപ്പോൾ വർമ്മ സാറിന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന തുകൽ ബെൽറ്റ് തറയിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചു.
“വേഗം വേണം നന്ദിതാ! ഓരോ പാദവും കഴുകി നീ നിന്റെ തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറയണം,” അദ്ദേഹം ഗർജ്ജിച്ചു.
സ്നേഹ തന്റെ പാദം കൊണ്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചു.
“നന്ദിതാ… നിന്റെ ഈ പിങ്ക് വസ്ത്രം നിനക്ക് ചേരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ അഹങ്കാരം ഇനിയും തീർന്നിട്ടില്ല.” അവൾ തന്റെ നനഞ്ഞ പാദം എന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി.
ആ ആഘാതത്തിൽ ഞാൻ വൈക്കോലിൽ എന്നപോലെ തറയിൽ വീണു.
അമ്മ സോഫയിലിരുന്ന് ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
“വർമ്മേ… ഇവൻ തന്റെ ഈ സിസ്സി സ്വഭാവം ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. സ്നേഹയുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകുമ്പോൾ ഇവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ട ആ നാണം ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്.
ഇവനെ ഒരു പൂർണ്ണ ദാസിയാക്കാൻ നമുക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടിവരില്ല.”
പരിശീലനത്തിന് ശേഷം വർമ്മ സാർ എന്നെ വീണ്ടും ആ ചങ്ങലയിൽ ബന്ധിച്ചു.
ഇത്തവണ അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ക്രൂരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“നന്ദിതാ… നിന്റെ അമ്മയുടെ വിശ്വസ്തനായി ഇത്രയും കാലം ഞാൻ നിന്നത് ഈ ഒരു നിമിഷത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. നാളെ മുതൽ നിനക്ക് ‘മേയ്ഡ് ട്രെയിനിംഗ്’ തുടങ്ങും.
ഈ വീട്ടിലെ ഓരോ ജോലിയും നീ ഈ വസ്ത്രത്തിൽ തന്നെ ചെയ്യണം.”
സ്നേഹയും രാഹുലും എന്നെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
അമ്മ വർമ്മ സാറിനോട് എന്തോ സ്വകാര്യം സംസാരിക്കുന്നത് എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
”യെസ് മിസ്ട്രസ്… യെസ് മിസ്ട്രസ്…” ഞാൻ ആ തറയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്ന് മന്ത്രിച്ചു.
എന്റെ കഴുത്തിലെ ആ മണി അവസാനമായി ഒന്ന് കിലുങ്ങി—ഒരു പഴയ പൗരുഷത്തിന്റെ മരണമണി പോലെ.
എപ്പോഴോ ഞാൻ ആ തറയിൽ കിടന്നുറങ്ങി….
പുലർച്ചെ ആറ് മണിയായപ്പോൾ തന്നെ വർമ്മ സാറിന്റെ ബൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു.
അദ്ദേഹം എന്റെ അടുത്തു വന്നു തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന തുകൽ ബെൽറ്റ് കൊണ്ട് എന്റെ കുണ്ടിയിൽ ആഞ്ഞു തല്ലി.
”എഴുന്നേൽക്കെടി നന്ദിതാ! നിന്റെ യജമാനത്തിക്കുള്ള ചായ തയ്യാറാക്കാൻ സമയമായി,” വർമ്മ സാർ ഗർജ്ജിച്ചു.
കൈകൾ പിന്നിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടത് കൊണ്ട് ബാലൻസ് ചെയ്യാൻ ഞാൻ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു.
വർമ്മ സാർ എന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചു തന്നു, പക്ഷേ ഉടൻ തന്നെ ഒരു ജോടി വെള്ള ലേസ് കൈയുറകൾ (Lace Gloves) എന്നെ ധരിപ്പിച്ചു.