റാഫി പറഞ്ഞതുപോലെ അമ്മുവിന്റെ ആ വന്യമായ മറുപടിക്ക് കാത്തിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് ഫോൺ സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
അമ്മു: “ഓഹോ… അപ്പോൾ മഹിയേട്ടൻ ഇത്രയും സൂക്ഷ്മമായിട്ടാണോ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നത്? ഏട്ടന് എന്റെ വയറും തുടയും അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായോ? എങ്കിൽ അടുത്തത് കണ്ടോളൂ… ഇത് ഏട്ടന് വേണ്ടിയുള്ള സ്പെഷ്യൽ സെലക്ഷൻ ആണ്.”
അതുകണ്ട് റാഫി എന്റെ തുടയിൽ ശക്തിയായി നുള്ളി. “കണ്ടോ മഹിയേട്ടാ… ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ! അവൾക്ക് ഇത് കേൾക്കാനാണ് ഇഷ്ടം. ഇനി വരുന്നത് ഇതിലും കടുപ്പമായിരിക്കും. നോക്കിക്കോ…” അവൻ ആവേശത്തോടെ ഫോണിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു.
അല്പസമയത്തിനകം ഒരു പുതിയ ഫോട്ടോ ലോഡ് ആയി വന്നു. ഇത്തവണ അവൾ അല്പം കൂടി ബോൾഡ് ആയിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത ടോപ്പും, പേരിന് മാത്രം മറയ്ക്കുന്ന ഒരു ഷോർട്ട്സും. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ സൈഡ് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് എടുത്ത ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു അത്. അവളുടെ അരക്കെട്ടിന്റെ വളവും, പിന്നിലെ ആകാരഭംഗിയും അതിൽ കൃത്യമായി തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. വസ്ത്രത്തിന്റെ ഇറുകിയ പാടുകൾ പോലും ആ ചിത്രത്തിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
റാഫി ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “മഹിയേട്ടാ… ഇവൾ നമ്മളെ കൊല്ലും! ആ നിൽപ്പ് നോക്കിയേ. ആ ഷോർട്ട്സ് എത്ര മുകളിലേക്കാ കയറി നിൽക്കുന്നത്? അവളുടെ ആ തുടയുടെ വെളുപ്പും ആ മിനുസവും… ഹോ! എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഇതൊക്കെ ശരിക്കും നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണോ അവൾ ചെയ്യുന്നത്?”
റാഫി ഓരോന്ന് പറയുന്നതും, അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ലഹരിയും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് തകരുന്നതുപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ, ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ വിവേകം മുഴുവൻ പണയം വയ്ക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ആങ്ങളയ്ക്ക് ഒരിക്കലും തോന്നാൻ പാടില്ലാത്ത തരം ചൂട് എന്റെ സിരകളിലൂടെ പടർന്നു. അവൾ അയച്ച ഓരോ ചിത്രവും എന്റെ ചിന്തകളെ കൂടുതൽ വന്യമാക്കി.
ഞാൻ: “എടാ… നീ ഇത് നോക്ക്. അവൾ ഇതിലും കുറഞ്ഞ വസ്ത്രം ഇടുമെന്ന് നീ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ?”
റാഫി: “പിന്നെന്താ! നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കൊടുത്ത ആ കോൺഫിഡൻസ് മതി. നിങ്ങൾ ഒന്നുകൂടി ഒന്ന് പുഷ് ചെയ്യ്. ‘ഇതിലും ഭംഗിയുള്ള എന്തെങ്കിലും നീ വാങ്ങിയോ?’ എന്ന് ചോദിക്ക്. പിന്നെ നോക്കിക്കോ… അവൾ ആ ഡ്രസ്സിംഗ് റൂമിൽ വച്ച് എന്തൊക്കെ കാട്ടിക്കൂട്ടുമെന്ന്. ചിലപ്പോ ഒന്നുമില്ലാതെ വരെ ഫോട്ടോ അയക്കും.”
റാഫി ആവേശത്തോടെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ആളിപ്പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകളിലെ ആഭാസത്തരവും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ വന്യമായ നോട്ടവും പെട്ടെന്ന് എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി. എന്റെ അനിയത്തിയെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരു പുരുഷൻ ഇത്രയും മ്ലേച്ഛമായി വിവരിക്കുന്നത് കേട്ടിരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
റാഫി പറഞ്ഞതുപോലെ അടുത്ത മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ എന്റെ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അമ്മുവിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള വിശ്വാസവും എന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
ഞാൻ: “എടാ റാഫി… മതി! നീ ഇനി ഒന്നും പറയണ്ട.”
റാഫി: “എന്താ മഹിയേട്ടാ… നിങ്ങൾ പേടിച്ചോ?
അടുത്ത ഫോട്ടോ വരാൻ പോവുകയല്ലേ ഉള്ളൂ. ഒന്ന് അയക്ക് ആ മെസ്സേജ്.”
ഞാൻ: (ദേഷ്യത്തോടെ) “നീ ഒന്ന് പോയേടാ ഇവിടുന്ന്. എനിക്ക് കുറച്ച് ജോലിയുണ്ട്. നീ നിന്റെ റൂമിലേക്ക് പോ.”
എന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം കണ്ട് റാഫി ഒന്ന് പകച്ചു. അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും എന്റെ മുഖത്തെ ഗൗരവം കണ്ട് അവൻ ഫോൺ ബെഡിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
റാഫി: “ശരി മഹിയേട്ടാ… നിങ്ങൾ ആ ചരക്കിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആസ്വദിച്ചോ. ഞാൻ പോവാം. പക്ഷേ ഒന്ന് ഓർമ്മിച്ചോ, ഇതുപോലൊരു അവസരം ഇനി കിട്ടില്ല.”