അവൻ വാതിൽ അടച്ചതും ഞാൻ വേഗം ചെന്ന് അത് ഉള്ളിൽ നിന്ന് ലോക്ക് ചെയ്തു.
റൂമിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഞാൻ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഫോണിലെ ആ ഫോട്ടോകളിലേക്ക് തന്നെ പോയി. അവൾ അയച്ച ഓരോ ചിത്രവും എന്റെ ഗാലറിയിൽ ഭദ്രമായി ഇരിപ്പുണ്ട്. അവ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ എന്റെ കൈകൾ വന്നില്ല. ആ വെളുത്തു തുടുത്ത വയറും, ഷോർട്ട്സിനുള്ളിലെ ആ വടിവൊത്ത തുടകളും… അവ എത്ര നോക്കിയാലും മതിവരാത്ത ഒരു വിരുന്നായി എന്റെ മുന്നിൽ കിടന്നു. റാഫി പറഞ്ഞതുപോലെ അവളുടെ ഓരോ അണുവിലും ഒരു വശ്യതയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.
പക്ഷേ, സംഭാഷണം ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോയാൽ അത് അപകടമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള വിശ്വാസം തകരരുത്. ആ നിമിഷം ഞാൻ ചാറ്റിൽ അവൾക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചു.
ഞാൻ: “അമ്മൂ… നീ ആ ഡ്രസ്സുകൾ ഒന്നും എടുക്കണ്ട. നീ ആദ്യം അയച്ച ആ ലേസ് ടോപ്പ് ഉണ്ടല്ലോ, അത് മതി. ഈ ഷോർട്ട്സും വയർ കാണുന്ന ടീഷർട്ടും ഒന്നും നിനക്ക് ചേരില്ല. നീ മാന്യമായ ഡ്രസ്സുകൾ മാത്രം എടുത്താൽ മതി. ഞാൻ അല്പം തിരക്കിലായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് നേരത്തെ അങ്ങനെ മറുപടി അയച്ചത്. നീ നല്ല കുട്ടിയായി ഡ്രസ്സ് എടുത്ത് വേഗം വീട്ടിൽ പോ.”
മെസ്സേജ് അയച്ചതിനുശേഷവും എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ ഫോട്ടോകളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. അവൾ അയച്ച ഓരോ ചിത്രവും ഞാൻ സൂം ചെയ്ത് നോക്കി. ആ ഷോർട്ട്സ് ഇട്ട് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ നിൽപ്പ്… അത് എന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു നിന്നു.
അമ്മുവിന്റെ മറുപടി ഉടനെ വന്നു:
“ശരി ഏട്ടാ… ഏട്ടന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇത് മാറ്റാം. ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഏട്ടന് ഇത് ഇഷ്ടമായെന്ന്. ഞാൻ ഇതാ ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ ചേഞ്ച് ചെയ്ത് ഇറങ്ങുകയാണ്. ഏട്ടൻ ചൂടാവല്ലേ…”
ആ മെസ്സേജ് വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി. പക്ഷേ, ആ ഫോട്ടോകൾ എന്റെ ഫോണിൽ ഇരിക്കുന്നത് ഒരു മധുരമുള്ള രഹസ്യമായി ഞാൻ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.
ഒരു ആങ്ങളയുടെ സ്നേഹത്തിനും അപ്പുറം, ആ ചിത്രങ്ങൾ എന്നെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു.
തുടരും..